Nga Armando Meta/
Bashkia e Vlorës ka nderuar sot me medaljen “Nderi i Vlorës” djaloshin tetovar Benjamin Ferati, për gjestin e tij të pashembullt heroik duke sakrifikuar jetën e tij për të shpëtuar dy vajza që po mbyteshin në Zvërnec të Vlorës. Ky akt i Bashkisë së Vlorës është një vlerësim, ndonëse nuk arrin dot të mbyllë plagët që hapi tragjedia me 3 viktima. Por gjesti i djaloshit tetovar është një gjest që kapërcen kufijtë lokal në të cilën u la ky episod. Në këto kohë të trazuara ku mungesa e humanizmit është ulur këmbëkryq thuajse në çdo cep të Shqipërisë, ku dhuna verbale dhe ajo fizike ndaj qënies njerëzore është kthyer në modë, ku dhunimi i femrës dhe jo ndihma ndaj saj është bërë rutinë, ku sakrifica për dikë është thuajse një nocion inekzistent, ku rrjepja edhe e qindarkave të fundit nga xhepat e shpuar të qytetarëve është kthyer në stil jetese etj., etj., gjesti i Feratit, përtej admirimit, na bën që të reflektojmë dhe të shohim më mirë ata që kemi përballë, si dhe ata që na drejtojnë.
Gjesti i djaloshit tetovar nuk mund të konsiderohet kurrësesi një gjest lokal. Ai është një apel kumbues për të parë në mjegullën ku endemi verbtazi prej kohësh. Por nga ana tjetër ky gjest ishte dhe një moment reflektimi për të gjithë kastën drejtuese, e cila mësë shumti akuzohet për grykësi korruptive dhe mësë paku që të ketë humanitet. Në botë shembuj si ai i Benjamit jo vetëm vlerësohen në nivelet më larta të shtetit, pasi sjellin në vëmendje moralin mbi të cilat duhet të udhëhiqet vendi, por nga ana tjetër, gjeste të tilla shërbejnë edhe për të krijuar simbole humaniteti që shërbejnë si burim frymëzimi për shoqërinë kur ajo gjendet në ‘rrugë pa krye’. Por krerët më lartë të shtetit duket se nuk e panë të rrugës të prishnin pushimet e tyre, ndonëse ai që sakrifikoi jetën nuk ishte shumë larg nga vilat qeveritare të pushimeve në Vlorë.
Vetëm kohët e fundit ish Presidenti Nishani shpërndau aq medalje sa nuk ishin dhënë në 25 vite, duke nderuar pak emra që kanë pasur kontribute artistike, dhe nga ana tjetër nderoi një listë të gjatë emrash, mjaft prej të cilëve janë janë autorë të degradimit të vlerave artistike dhe të kulturës kombëtare. Një listë e cila do të komplimentohej nëse do të quhej mediokre. E ndërsa gjenin kohë për të dhënë medalje me ‘soj e sorollop’, që vetëm të turpërojnë kur thonë se jemi artistë, nga ana tjetër nuk u gjet asnjë medaje e vetme për djaloshin nga Tetova, duke e kanalizuar ngjarjen me një ligësi të trishtë si ngjarje lokale.
Tek figura e Feratit mund të gjente jo pak frymëzim edhe kreu i qeverisë, jo vetëm sepse është deputet i Vlorës, por ai mund të jepte edhe mesazhin e një qeverisje që është e gatshme të sakrifikojë për qytetarët e vet dhe jo vetëm t’i rrjep ata. Janë bërë të pandjeshëm ndaj humanitetit dhe kjo është gjëja që të frikëson më shumë.
Medalja që i’u dha Benjaminit e nderon Vlorën, por nga ana tjetër na bëjnë të kuptojmë se rënkimi i tij i fundit në emër të jetës nuk arriti të dëgjohej në Tiranë. Ata që drejtojnë s’kanë më vesh për të dëgjuar. Kanë vetëm gojë për të folur, duke na e bërë më të mërzitshme mërzinë tonë.
