Nga Ylli Pata
Para një dekade, ose më shumë, në maratonat televizive elektorale mbizotëronte analiza. Gazetar, por edhe staticienë apo njohës të politikës që njohin numrat, shifrat në terren, pritshmëritë dhe që i kanë bërë radiografinë zonave në sjelljen e tyre politikë.
Ndërkaq, që prej zgjedhjeve të 2017-s, panelet u zëvendësuan me analistët “puritanë” dhe politikanët që shajnë me libër shpie pa e çarë kokën fare. Efekt ka bërë edhe e ashtuquajtura modë, apo fiksim jo shumë i vërtetuar e bërjes “viral”.
Pra, përdorjes së gjuhës së ashpër apo fjalëve pa qime në gjuhe në efekt teatral, që batutat të marrin shikime në rrjetet sociale.
Një fenomen që natyrisht nuk ndodh vetëm në Shqipëri, pasi është bërë pjesë e funksionimit të medias në të gjithë botën, apo edhe politikës.
Diskutimi nuk bëhet më në institucione por në X apo Faceboook. Megjithatë, sado që zhurme ka efektin e vet, në thelb analiza reale dhe objektive është ajo që krijon një ide më të qartë për atë që ndodh.
Sëmundja jonë në fakt ka kapur edhe mjaft media të Kosovës, ku duhet thënë të drejtën analiza dhe diskutimi logjik është më i pranishëm se tek ne. Analistë si Dukagjin Gorani apo Blerim Latifi, edhe pse janë opozitarë dhe kundërshtar të Albin Kurtit, madje të fortë, megjithatë në diskurs janë analitikë dhe logjikë, duke mos braktisur idetë e tyre.
Rregulli i parë i një suksesi në një garë elektorale parlamentare është të dalësh parti e parë. Nëse arrihet ky objektiv, atëherë je i pari negociator për të ndikuar dhe mbizotëruar eventet. Por nuk është e thënë që të arrihet suksesi.
Në zgjedhjet e 9 shkurtit të këtij viti, Albin Kurti doli parti e parë, e arriti të sigurojë vetëm 57 mandate për të bërë qeverinë e re, në të dy herët që tentoi. Partitë e opozitës së Kosovës nuk pranuan të bashkohen për të bërë një qeveri koalicioni, edhe pse i kishin numrat së bashku me opozitën jo serbe.
Ai që kundërshtoi më shumë këtë variant ishte Lumir Abdixhiku i LDK-së, i cili pati drojën se afrimi me PDK-në e dëmton partinë e Ibrahim Rugovës, si në rastin pas koalicionit Thaçi-Mustafa.
Paqartësia e Abdixhikut dhe droja politike nuk e shpëtoi LDK-në nga rrjedhja. Në zgjedhjet e së djelës ajo humbi sërish vota që shkuan drejt Albin Kurtit. Në realitet ka qenë Vetëvendosje që ka marrë vota tek hambari politik i LDK-së që prej vitit 2019.
Albin Kurti e vendosi këtë objektiv në përcaktimet strategjike, duke arritur që me Vjosa Osmanin, Donika Gërvallën dhe të tjerë ta përçajë LDK-në, duke u dhënë politikanëve pragmatistë të listës Guxo që vjen nga LDK, poste e pushtet.
Vetëvenosje nuk ka qenë parti e parë në Kosovë që para 2019-s, pasi gjithmonë këtë post e ka pasur LDK-ja, e cila përcaktonte zhvillimet në vend. PDK-ja e kohës së Thaçcit ishte gjithmonë e dyta, por në vitin 2007, ai bëri një operacion inteligjent duke krijuar një koalicion të gjerë me disa aktorë e parti të vogla. Duke arritur kështu të bëhej kryeministër.
Ndërkaq, Vetëvendosje është prej vitesh tashmë parti e parë, edhe një organizëm super i oprganizuar, gati militar. Një ngjashmëri me PS-në në Shqipëri, ku ka një lidhje të fortë në territor.
Është pikërisht ky organizim që arriti më pas të kapë objektivët e tjerë të radhës siç janë partia e parë dhe më pas qeverisja.
Albin Kurti mori në këto zgjedhje 429 mijë vota, që nuk janë shumica absolute e elektoratit me të drejtë vote, por ka 2 herë më shumë se PDK e tre më shumë se LDK.
Arritja dhe konsolidimi i partisë së parë është pikërisht logjika e parë për një parti që kërkon të qeverisë vendin. PD në Shqipëri e ka arritur vetëm njëherë partinë e parë; në 1992.
Në 2009, Sali Berisha krijoi një koalicion me parti të tjera që kishin një lidhje në ish-komunat, i cili i dha primatin e 70 votave për të formuar qeverinë i pari. Ndërkohë asnjëherë tjetër që nga 2013 ky objektiv nuk është arritur, e kjo shikohet qartë me numër votash.
