Të mërkurën, Gjykata e Lartë do të dëgjojë argumentet mbi kushtetutshmërinë e një ndërprerje 15-javore të abortit në Misisipi, shtet që nuk parashikon përjashtime në rastet e përdhunimit ose incestit.
Ajo që ka rëndësi në këtë rast janë vajzat dhe gratë e panumërta që janë përdhunuar – duke përfshirë ato që, si unë, u përdhunuan nga një baba, një xhaxha apo një anëtar tjetër i familjes.
Ishte mëngjesi i hershëm i ditëlindjes sime të 10-të kur u përdhunova për herë të parë nga babai im. Nuk do të ishte e fundit. Tronditja ishte aq e rëndë saqë u verbova përkohësisht para se të filloja klasën e pestë disa javë më vonë.
Në kohën kur filloi viti shkollor, babai im më kishte çuar për tu vizituar nga një grup mjekësh – dhe një shpjegim mjekësor do të dokumentonte faktin se trauma e shkaktuar nga dhuna seksuale kishte bërë që trupi im të kapitulonte.
Vuajtjet fiziologjike që durova përfshinin migrenë të rëndë, rënie të flokëve në moshën 10 vjeç. Jetoja nga frika e natës dhe hapat jashtë derës së dhomës sime.
Gjatë gjithë kohës tundesha. Vetëm vite më vonë, ndërsa isha në terapi në moshën 16-vjeçare, do ta kuptoja se lëkundjet e mia të pavullnetshme ishte manifestimi i stresit dhe ankthit tim.
Figura e babait tim fshihej pas pasurisë, statusit social dhe aktrimit të tij si një prind i përkushtuar dhe i vëmendshëm.
Kam ndjekur shkollat elitare në Neë York City, kam studiuar balet në një akademi të njohur dhe kam marrë mësime private për violinë dhe tenis. Babai im nuk humbi kurrë një takim prindër-mësues. Ajo gjendje normaliteti kundërshtoi dhunën intime familjare që kishte filluar vite më parë me abuzimin fizik të nënës sime. Ndonjëherë ai ishte aq i dhunshëm sa ajo shtrohej në spital.
Në moshën 12-vjeçare, isha shtatzënë nga babai dhe bëra një abort. Para se të shkonim në zyrën e mjekut, nuk e kisha idenë se isha shtatzënë. Babai im gënjeu për moshën dhe rrethanat e shtatzënisë sime, duke i thënë mjekut se isha 15 vjeç dhe se kisha qenë e pakujdesshme gjatë marrëdhënieve intime me të dashurin. Babai im tundi kokën, duke i shpjeguar doktorit se po bënte gjithçka që mundej si prind i vetëm (prindërit e mi ishin divorcuar në atë kohë) dhe se unë isha jashtë kontrollit. Të dy burrat dukej se shprehnin përbuzje ndaj meje. Për shumë vite, turpi i gënjeshtrës së babait tim mbeti me mua – stereotipi i ngulitur në rrëfimin e vajzës të rrezikshme, të hiperseksualizuar.
Por turpi im nuk lidhej kurrë me abortin. Do të jem përgjithmonë mirënjohës që shtatzënia ime u ndërpre. Jam me fat që trupi im u kursye nga një traumë shtesë e imponuar nga babai im – një traumë që sot do të detyrohej nga disa legjislatura shtetërore dhe gjykata. Asnjë fëmijë nuk duhet t’i nënshtrohet presionit ose të pritet që të ketë një shtatzëni dhe më pas të lindë, ose të ndjejë keqardhje, faj, dyshim ose shqetësim për një abort në asnjë rrethanë, e ardhur si pasojë e përdhunimit ose incestit.
Siç pranoi gjyqtari Harry Blackmun në opinionin e tij të shumicës në Roe v. Ëade në vitin 1973, pengesat për një jetë të shëndetshme janë të mëdha kur ka një shtatzëni të padëshiruar – për shumë, ato janë të pakapërcyeshme.
Në fund, zgjidhja ime e vetme ishte të largohesha nga siguria ekonomike e shtëpisë ku jetoja në moshën 15-vjeçare. Edhe ky është një vendim për të cilin nuk do të pendohem kurrë. Por nuk ishte e lehtë. Kur u largova, kisha 10 dollarë dhe nuk kisha akses në llogarinë e kursimeve që mbante babai për mua. U regjistrova në një shkollë publike në Staten Island. Për të mbajtur veten, pastrova shtëpinë e një çifti shumë të sjellshëm. Unë jetoja në një papafingo të papërfunduar dhe mbijetova me një dietë modeste që përbëhej kryesisht nga fasule, oriz dhe kanaçe ton peshku.
Për të fituar lirinë nga prindërit e mi, shkova në gjykatë, ku durova marrjen në pyetje nga avokatë të papërgatitur dhe të pandjeshëm për përdhunimin si fëmijë.
Si një e mbijetuar e përdhunimit dhe shtatzënisë në fëmijëri – dhe sot një profesore e drejtësisë që mëson ligjin kushtetues, – unë njoh rreziqet e mëdha të ndalimeve të abortit.
Duke pasur parasysh rëndësinë e diskutimeve të Gjykatës së Lartë këtë javë, dhe guximin naiv të Gov. Greg Abbott nga Teksasi duke sugjeruar se përdhunimi do të zhduket në shtetin e tij me një qasje të ashpër, u ndjeva i detyruar të flas.
Guvernatori imagjinon se ai mund të “eliminojë të gjithë përdhunuesit nga rrugët e Teksasit”, por si shumë abuzues, babai im ishte i respektuar në komunitet, një biznesmen i suksesshëm që adhurohej nga familja, miqtë dhe kolegët.
Nga ana tjetër, ndihesha e vetmuar dhe e frikësuar. Nuk jam abuzuar vetëm seksualisht, por edhe fizikisht. Më kërcënuan se do të heshtja dhe babai im më tha që “të shtrëngoj dhëmbët dhe ta duroj”.
Askush nuk dëshiron të shkruajë për përvoja të tilla, duke ekspozuar momente intime të jetës së tyre, duke rishikuar aspekte traumatike të fëmijërisë. Kjo është ndoshta një arsye e madhe që të mbijetuarit e incestit nuk dalin përpara. Edhe pse shoqëria jonë bëhet më e qartë për sulmet dhe abuzimet seksuale, shpesh të mbijetuarit paguajnë një kosto.
Ndërsa isha në kolegj, një profesor i shquar më paralajmëroi që të mos flas ose të shkruaj kurrë për përvojat e mia. Ai besonte se kisha një të ardhme të ndritur përpara dhe se mund të dëmtohesha personalisht dhe profesionalisht duke ndarë historinë time.
Megjithatë, mungesa e dhembshurisë dhe mendjemadhësia që qëndron në themel të legjislacionit të Misisipit dhe Teksasit meriton një përgjigje.
Me ato ligje, shteti në fakt i ka detyruar vajzat të rrezikojnë shëndetin e tyre – madje edhe të rrezikojnë vdekjen – duke mbetur shtatzënë.
Shteti ka rekrutuar me detyrim të mbijetuarit e përdhunimit dhe incestit për të duruar një barrë më të madhe. Për të marrë një tjetër goditje shkatërruese fizike dhe mendore. Të lidhin jetën e tyre me ato të përdhunuesve të tyre.
Shteti i lë vajzat e tij në këtë rast në fushën e betejës të kujdesen për veten e tyre. Në vend që të ofrojnë ndihmë dhe kujdes, shtetet shpesh ndëshkojnë vajzat që kanë ikur nga shtëpia pasi kanë përjetuar dhunë seksuale. Më shumë se 80 për qind e vajzave në sistemet e drejtësisë për të miturit në disa shtete janë viktima të dhunës seksuale ose fizike. Jetët e tyre trajtohen si të shpenzueshme dhe nuk ia vlen të shpëtohen.
Ndalimet e abortit përfaqësojnë më shumë se legjislacionin e izoluar të shtetit ose të drejtat e shteteve – ato përfaqësojnë një sulm ndaj parimeve themelore të lirisë, lirisë dhe autonomisë. Siç vuri në dukje Justice Blackmun në një opinion të vitit 1986 që ripohoi Roe, “pak vendime janë më personale dhe intime, më tepër private, ose më themelore për dinjitetin dhe autonominë individuale” sesa vendimi për të ndërprerë një shtatzëni. Ndalimet e abortit që nuk parashikojnë përjashtime për përdhunimin dhe inçestin janë një lloj ligjbërje veçanërisht mizore dhe imorale.
Për këto arsye, ky është një moment kyç që Gjykata e Lartë të nxjerrë një ndryshim dhe të tregojë se edhe këtu, ai hark i universit moral mund të jetë i gjatë, por siç është parathënë nga Rev. Dr. Martin Luther King Jr., ai përkulet drejt drejtësisë – dhe kjo përfshin mbrojtjen e vajzave./“New York Times”/Si/m.j
