Po afron ora 10:40 e mëngjesit dhe trageti i kthyer në kontinent do të niset së shpejti. Pasagjerët mblidhen në port, në pritje të hipjes. “Ah! Ju jeni veshur. Sa e çuditshme, – i thotë një burrë personit pranë tij. “Po e di. Prita deri në momentin e fundit,” qesh e reja.
Mirë se vini në Ile du Levant, një ishull i vogël rreth 15 kilometra (9 milje) nga bregu francez i Mesdheut, ku dy komunitete shumë të ndryshme kanë bashkëjetuar për më shumë se 70 vjet.
Një dhjeta e goditur prej 10 kilometrash katrorë është shtëpia e Heliopolis, një vend i vogël naturistësh i themeluar në vitin 1932, me rreth 250 pronarë pronash. Pjesa e mbetur prej 90% është një zonë e zonës ushtarake që strehon një qendër testimi raketash të krijuar në vitin 1950.
Ndërsa ecni mes pushuesve të relaksuar e të zhveshur, është e lehtë të harrosh tjetër të ishullit. Por rruga për në plazh është rrethuar nga njëra anë nga një gardh me tela me gjemba; tabelat që lexojnë “Zonë ushtarake. Mos hyni” përmban një kujtesë të qartë.
Sipas Guido, 71 vjeç, kur jetoni në ishull – siç bën ai gjysmën e vitit – nuk është me të vërtetë diçka për të cilën mendoni. “Ne nuk kemi pothuajse asgjë të bëjmë me ushtrinë,” thotë pensionisti zviceran në shtëpinë e tij të pushimit me pamje nga deti. Ndonjëherë, pranon Guido, ai dëgjon stërvitje ushtarake, gjuajtje municionesh. “Gjithmonë të martën,” thotë ai. “Pak zhurmë.”
Jeta pa rroba
Ai është më i prirur të flasë për mënyrën se si ai dhe gruaja e tij Sylvia “jetojnë në liri pa rroba”. Çifti ka ardhur në ishull që nga viti 1990, shpesh me tre fëmijët e tyre. Ata blenë shtëpinë e tyre në 2003.
Kjo herë ata kanë dy nipër e mbesa, 11 dhe 9 vjeç. Të qenit lakuriq si një familje “thjesht nuk është një punë e madhe”, thotë Guido, nuk ka të afërm që kanë refuzuar ftesat për të vizituar. “Kryesisht burrat,” shton ai.
Ashtu si shumë naturiste, Guido, i cili ishte siguri për sigurinë e reaktorit në një qendër bërthamore në jetën e tij profesionale, thekson se nuk ka asgjë seksuale në praktike.
Hedonistët mund të gjithë të zhgënjyer: seksi është i rreptësisht i ndaluar në ishull. Lakuriqësia është rregull në plazhe dhe në shtegun e ecjes, dhe lejohet në disa restorante dhe dyqane, nga të cilat ka vetëm një grusht. Në port mbulim minimal. Ishulli është i qetë, pa makina. Energjia elektrike erdhi vetëm në 1989.
Delphine dhe Francois, një çift francez i ulur në port, thonë se erdhën për paqen dhe bukurinë e natyrës. Për ta, naturizmi nuk ka të bëjë me ekzicionimin. “Në fakt, është qesharake, por kur nuk keni rroba, nuk shikoni shikoni- të tjera. Ju nuk shikoni nëse një person është i madh apo i vogël apo çfarëdo. Të gjithë janë të njëjtë. Është e relaksuar”, thotë Delphine, një asistente dentare 57-vjeçare.
Tërheqje nga qytetërimi
Nudizmi ose naturizmi është një lëvizje që u shfaq fillimisht në pjesërisht si një reagim ndaj industrializimit dhe urbanizimit të fundit të shekullit të 19-të, duke u përhapur shpejt në Francë dhe më gjerë. Përkrahësit e hershëm të shëndetshëm të ushtrimeve në natyrë, një dietë të mirë (shpesh vegjetariane) dhe kthimin në natyrë.
Ndërsa lëvizja fitoi tërheqje në fillim të shekullit të 20-të, dy vëllezër – mjekët Andre dhe Gaston Durville – blenë një pjesë të Ile du Levant nga një kompani pronash dhe themeluan, në 1932, Heliopolis si një “qendër ndërkombëtare naturiste”.
Pjesa tjetër e ishullit, e përdorur prej kohësh nga marina franceze, ka qenë në pronësi të shtetit francez që nga viti 1892. E gjithë kjo është e dokumentuar me përpikëri në blogun e historisë së ishullit.
Vëllezërit donin – sipas dokumenteve ligjore që i përkisnin shoqatës Heliopolis – të ndërtonin “një qytet të thjeshtë, fshatar, ku dashamirët e ajrit të pastër dhe diellit të vijnë në qetësinë e natyrës madhështore, të pushojnë nga lodhjet e qytetërimit artificial të qyteteve duke shpenzuar pushimet e tyre thjesht dhe të shëndetshme.” Fotot e hershme tregojnë atletin Gaston Durville duke punuar shumë në ndërtim.
Kjo ditë, kushdo për të dhënë për t’u çlo. Ishulli është shumë i popullarizuar me komunitetin queer dhe konkursin tradicional të bukurisë së viti, Miss Ile, u fitua nga një grua për herë të parë, raportoi gazeta lokale Var-Matin.
Jeta civile, jeta ushtarake
Jeta në anën tjetër të gardhit me tela me gjemba ka të tillë të jetë krejt ndryshe. Ndërsa civilët bëjnë diell në plazh ose bëjnë një shëtitje të zhveshur në rezervatin natyror, zyrtarët ushtarakë testojnë materiale detare, ajrore, ose kryejnë stërvitje.
Vetëm këtë vit priten rreth 70 seanca testimi apo trajnimi, tha për DW një zëdhënës i Drejtorisë së Përgjithshme Franceze të Armatimit. Megjithatë, testimi është i kufizuar në muajt e ngarkuar të korrikut dhe gushtit, theksoi burimi. Rreth 225 personel banojnë në ishull nga e hëna deri të enjten. Këtu vijnë për t’u stërvitur edhe trupat italiane dhe gjermane.
Siç theksoi Guido, ndërveprimet janë të rralla, megjithëse stafi ushtarak ofron kujdes mjekësor urgjent nëse është e nevojshme.
Nga Epoka e Artë në rinovim
Naturizmi francez pa kulmin e tij në vitet 1960 dhe 70, sipas Federatës Franceze të Naturizmit (FFN): “Relaksimi i zakoneve të lejuara të jetës, emancipimi i varrit dhe zhvillimi i viteve të paguara e lejuar naturizmin të vendoset si një filozofi e re e jetës… dhe pushimet.”
Pas epokës së artë erdhi një periudhë e fundit, por Franca mbetet një destinacion kryesor ndërkombëtar , me 350 qendra naturiste, sipas FFN. Megjithatë, lëvizja lufton me një bazë tifozësh të vjetër.
Vetëm 14% e entuziastëve të naturizmit në Francë (rreth 2.6 milionë) janë nën 40 vjeç, sipas një sondazhi të vitit 2016 të kryer nga zinxhiri i kampeve France 4 Naturisme dhe i cituar nga FFN në faqen e tij të internetit.
Por FFN thotë se fushatat promovuese dhe rritja e interesit të shoqërisë për një jetë të botës kanë të përshtatur një demografi të re në vitet e fundit.
Në ditën e vizitës së DW në gusht, ishulli ishte vërtet plot me vizitorë.
“Në 10 vitet e fundit, ka pasur një rinovim të klientëve, të rinjve”, tha presidenti i Federatës së Hapësirave Naturiste (FEN), Jean-Guy Amat, për transmetuesin e RTL në korrik.
Vitet e pandemisë gjithashtu i ndaluan njerëzit të udhëtonin jashtë vendit, duke sjellë vizitorë të rinj në vend e kampeve naturiste, tha Amat.
Midis gjeneratës së ardhshme të adhuruesve të naturizmit janë pasagjerët që nisen në tragetin e orës 10:40, kryesisht një turmë më e re. Ata që kanë mbetur në gji brohorasin dhe e tundin varkën larg. Në kuvertën e sipërme, mbathjet e notit hiqen dhe tunden me entuziazëm mbi koka, gjë që duket si një ogur i mirë për të ardhmen e lëvizjes.
