Nga Catherine Rampell
Disa kanë lindur si katastrofë, disa kanë arritur të krijojnë katastrofa, dhe disa kanë katastrofën mbi supe.
Deri tani Presidenti Trump futet në vetën dy nga këto tre kategori. Për këtë, bashkatdhetarët e mi, të gjithë ne duhet të jemi shumë, shumë mirënjohës.
Mirënjohja ama nuk mund të ndihet shumë e garantuar tani. Gjatë katër muajve të fundit, ne kemi përballuar skandal pas skandalit, krizë pas krizës, nga kjo Shtëpi e Bardhë.
Domethënë: Një këshilltar i sigurisë kombëtare, i cili ishte një agjent i huaj për një vend autoritar dhe i cili ndërhyri në një veprim ushtarak që ai vend autoritar kundërshtonte; Shpërndarja e inteligjencës së klasifikuar me qeverinë ruse; Zyrtarë të shumtë dhe zyrtarë të fushatës të cilët “harruan” për të përmendur takimet e mëparshme dhe kontaktet e tjera me zyrtarët rusë; Sulme mbi pavarësinë e gjyqësorit federal; Indikacione të shumta (duke përfshirë edhe komentet nga vetë Trump, në kamera) që sugjerojnë pengim të mundshëm të drejtësisë; Dhe kështu me radhë.
Sinqerisht, është rraskapitëse.
Por këtu është ana pozitive. Të gjitha këto kanë qenë të gjitha plagë të shkaktuara vetë. Ndoshta jo të rëndësishme, për presidencën Trump, por megjithatë, të vetë-shkaktuar.
Shpëtimi ynë mëshirues – si një vend dhe, ndoshta, si një planet – është se deri tani Shtetet e Bashkuara nuk kanë përjetuar ndonjë goditje të madhe të jashtme. Mrekullia na betidë kur administrata Trump është e ngarkuar, siç do të jetë në mënyrë të pashmangshme, me trajtimin e një krize jo të vetin.
Duke qenë se kaluan 120 ditët e para, pretendimet nga kjo administratë kanë qenë relativisht të ulëta.
Një dekadë nga kriza financiare, ekonomia e SHBA-ve është në formë të mirë. Papunësia dhe inflacioni janë të ulëta; Rritja e prodhimit të brendshëm bruto nuk është i shpejtë, por megjithatë është i qëndrueshëm. Duke qenë të zhgënjyer për vite, rritja e pagave është në rimëkëmbje.
Edhe ekonomia botërore po shërohet, dhe partitë politike të huaja janë zgjuar ndaj rreziqeve të populizmit dhe ndjenjave anti-globaliste, autarkike. Sigurisht le të mos e mbivlerësojmë situatën: Luftërat ende bëjnë bujë, diktatorët qeverisin dhe abuzimet me të drejtat e njeriut janë më bollëk. Por ekonomikisht dhe gjeopolitikisht, gjërat mund të jenë më keq.
Në fakt, Shtetet e Bashkuara, të cilat për një kohë të gjatë e konsideronin veten një fener të stabilitetit politik, është sot si një kartë e egër në botë. Në një pasqyrim të të dyja gjërave, në lidhje me qetësinë kudo dhe kakofoninë këtu, Njësia e Inteligjencës së Economist lëshoi një raport të enjten duke thënë se Trump (“një udhëheqës i paparashikueshëm, i hollë dhe impulsiv”) ngre nivelin më të lartë të rrezikut politik që bota ka parë në vite.
Tani le të provojmë një eksperiment mendimi.
Imagjinoni si do të ishte sikur kjo administratë e trazuar nuk do të kishte lundruar në erërat e turbulluara ekonomike. Paramendoni, nëse ky grumbullim i talenteve të dyshimta në vend të përballen me kushte të ngjashme me ato të administratës së Xhorxh W. Bushit, që u përballën në ditët e para të vitit 2001.
Edhe përpara 9/11, administrata e Bushit u përball me një mori sfidash. Ndër ato ekonomike ishin shpërthimi i flluskës dot-com dhe fillimi i një recesioni. A mund ta përfytyrosh administratën Trump që të japë një mesazh qetësues dhe koherent për tregjet dhe konsumatorët e frikësuar – për të projektuar imazhin që e di se çfarë po bën?
Ose më keq, imagjinoni nëse tani përballeshin me disa nga kushtet ekonomike që administrata e presidentit Barak Obama ka përballuar në ditët e para.
Domethënë, supozoni që vendi është ngritur në parmakun e një Depresioni të Madh të Madh, me bankat që mbyllin miliona shtëpi, tregjet në panik dhe qindra mijëra humbasin punën çdo muaj. Do të ishte detyra e administratës për të na tërhequr nga buza e greminës dhe për të ndërmjetësuar një paketë të madhe stimuluese (një “mbushje pompash”, mund të thuhet) që do të japë një shtysë të madhe dollarit.
A mund ta bëjë këtë administrata e Trump?
Administrata e Obamës dhe Bushit vështirë se i trajtuan krizat e tyre përkatëse. Në fakt, vendi ende po pastron disa nga rrëmujat e tyre. Dhe kjo ishte e mundur me disa njerëz me eksperiencë shumëvjeçare dhe ekspertizë dhe që punonin për zgjidhjen e problemeve të tyre në maksimumin e aftësive të tyre.
Administrata Trump nuk ka pse shqetësohet as që të emërojë dikë për disa nga postet më të larta në Thesar, Sigurinë e Atdheut, Shtetit, Rezervën Federale – për të përmendur vetëm disa nga vendet duhen njerëz të kalitur, ose ndoshta edhe njezës në përgjithësi, nëse një krizë apo recesion bie mbi ne.
Për fat të keq, vetëm për shkak se ne kemi qenë me fat që të shmangim një krize të krijuar jo nga Trump deri më tani, nuk do të thotë që ne do të jemi aq me fat për një kohë të pacaktuar. Në njëfarë niveli, Shtëpia e Bardhë duhet ta dijë këtë. Dikush do të shpresonte që përvoja nga eksperiencat me Trump do të na motivonte dhe përgatitur për rastët e vërteta kur një situatë do të shpëthente.
Në vend të kësaj, administrata duket më kaotike, dhe presidenti më histerik, se kurrë.
Ndjenjë falenderim, ende?
Përkthyer nga The Washington Post, nga Lexo.al.
