Nga Afrim Krasniqi
Më shumë se negociata për draftin e reformës në drejtësi janë bisedime politike për zgjedhjet parlamentare e presidenciale 2017. Drafti i reformës është produkt ndërkombëtar dhe se palët politike shqiptare nuk mund ta ndryshojnë thelbin e saj. Nuk kemi palë politike që është 100% pro reformës, palët janë kundër, me dallimin se disa janë shumë kundër, të tjera më pak kundër.
Kërkesat për ndarje partiake të posteve në gjyqësor (PD), ajo për kompromis politik midis palëve për çdo emërim (LSI) apo për vendimmarrje përmes votave të shumicës (PS) në thelb janë alibi për të pamundësuar reformën, ose për të siguruar imunitet hetimi nesër pas reformës, për veten, miqtë, familjen dhe rrethin privat financues.
PS po gabon kur nga njëra anë flet për reformën, nga ana tjetër ka nisur fushatë denigrimi kundër gjyqtarëve që arrestojnë zyrtarë të korruptuar; PD gabon kur nga njëra anë fton në grup parlamentar ambasadorët perëndimor dhe nga ana tjetër kërcënon për përjashtim këdo që voton pro draftit perëndimor të reformës, LSI gabon kur brenda 48 orëve kapërcen ylberin, pro qeverisë kur është në tryezë me Ramën dhe pro opozitës kur është në tryezë me opozitën.
Fakti: asnjë parti nuk ka përjashtuar nga radhët e saj personat e inkriminuar dhe korruptuar, përkundrazi, ata janë stimuluar dhe janë vendimmarrës në parlament, bashki dhe nivele drejtuese lokale të partive.
Konkluzioni i trojkës së ambasadorëve: liderit politikë shqiptarë nuk e duan integrimin, ndaj presioni për integrim për në BE nuk funksionon në rastin e tyre, qytetarët janë pasivë dhe të paaftë të mbrojnë interes e tyre dhe për pasojë, Shqipëria mbetet një eksperiment i brishtë demokratik, i cili mbijeton vetëm falë prezencës aktive ndërkombëtare.
Futja në Kushtetutë/reformë e Misionit ndërkombëtar të monitorimit, – megjithëse një hap pas në konceptin e sovranitetit, mekanizmi i vetëm i garancisë se reforma do të sjellë diçka pozitive dhe se shpresa se ajo do të jetësohet.
