Vdekja e të paktën gjashtë personave mëngjesin e së shtunës, teksa një tjetër varkë e mbipopulluar u mbyt në bregun jugor të Anglisë, ka përqendruar vëmendjen në gjendjen e rëndë të afganëve që largohen nga atdheu i tyre.
Me të drejtë: në pothuajse dy vjet që kur talebanët morën kontrollin, ata kanë kryer reprezalje kundër kundërshtarëve, ndërsa sistemi i pavarur ligjor është shembur dhe varfëria dhe uria janë rritur në mënyrë dramatike.
Vajzat dhe gratë po jetojnë nën një regjim të përshkruar nga një zyrtar i OKB-së si “aparteid gjinor”.
Vitin e kaluar, afganët ishin kombësia e dytë më e zakonshme e njerëzve që mbërrinin në Mbretërinë e Bashkuar me varka të vogla – megjithëse qeveria e largoi vëmendjen nga kjo duke u fokusuar te shqiptarët, të cilët përbënin shumicën e mbërritjeve me varka të vogla.
Me vetëm 96 afganë të zhvendosur në Mbretërinë e Bashkuar në vitin 2022, krahasuar me 8 mijë e 429 që mbërritën me anije të vogla në vitin deri në mars 2023, qeveria britanike po dështon në mënyrë dramatike në përmbushjen e premtimit të saj për të rivendosur 5 mijë afganë.
Ky është konteksti për vërejtjen thellësisht fyese të javës së kaluar nga Lee Anderson, nënkryetar i Partisë Konservatore.
Ai tha se nëse azilkërkuesit, duke përfshirë afganë dhe shtetas të vendeve të tjera të shkatërruara nga lufta, kundërshtojnë strehimin në Bibby Stokholm, ankoruar në Dorset, ata duhet “të kthehen në Francë”.
Që atëherë doli se një ditë më parë – në të njëjtën ditë kur i pari nga 39 personat u transferua në anije – një bakter uji rezultoi të ishte legionella, e cila mund të shkaktojë sëmundjen e legjionarëve.
Të enjten dhe të premten, ato u çuan në tokë të thatë.
Ndërsa ministrat përpiqen të shpjegojnë se si një alarm i ngritur në Dorset të hënën e kaluar nuk arriti t’i arrinte deri tre ditë më vonë, taktika e Qeverisë për të trajtuar azilin si një çështje elektorale dhe jo si një çështje politike, vështirë se mund të ishte më e pacipë.
Cilado qoftë sekuenca e komunikimeve të javës së kaluar, është e jashtëzakonshme që sekretarja e Brendshme nuk u alarmua menjëherë për rrezikun e një shpërthimi sëmundjeje që është gjithashtu “flamuri i politikës” së saj të azilit.
Ekipi i Rishi Sunak rrallëherë është dukur më cinik sesa javën e kaluar.
Përdorimi publik i shprehjeve për t’iu referuar refugjatëve është një nivel i ri për të cilin partia e tij duhet të turpërohet.
Nuk ka dyshim se paqëndrueshmëria kronike në vendet përfshirë Afganistanin, Sirinë, Irakun dhe Eritrenë është një problem serioz dhe migrimi i parregullt është një sfidë për politikanët në mbarë botën.
Por tërheqja e qeverisë së Mbretërisë së Bashkuar në agresion populist është e dëshpëruar, kur ajo që nevojitet është një angazhim i fortë ndaj zgjidhjeve shumëpalëshe dhe investime pragmatike për të mundësuar trajtimin e 160 mijë kërkesave të prapambetura.
Në vend të kësaj, strategjia konservatore duket se do të vazhdojë deri në vjeshtë, kur gjykata supreme do të vendosë mbi ligjshmërinë e skemës së dëbimit të azilkërkuesve në një “vend të tretë të sigurt”.
Ka dallime legjitime të mendimit se si të merreni me varkat e vogla.
Qeveria nuk ka publikuar ende vlerësimet e ndikimit të Aktit të saj të Migracionit të Paligjshëm.
Por me analizat që sugjerojnë se ligji do të rezultojë në bllokimin e pothuajse 200 mijë njerëzve nga kërkesa për azil, por të paaftë për t’u deportuar, me sistemin që kushton deri në 10 miliardë paund për tre vjet, qasja aktuale është e pambrojtshme./albanianpost
