Nga Ermal Peçi
Ngjarja e rëndë e ndodhur në Durrës, ku tre fëmijë të mitur u gjetën të braktisur, pa ushqim dhe jashtë shkollës për një periudhë të gjatë, nuk është thjesht një lajm tronditës. Ajo është një pasqyrë e dhimbshme e sfidave sociale me të cilat përballet shoqëria jonë dhe një moment reflektimi për mënyrën se si mbrojmë fëmijët më të pambrojtur.
Përtej reagimit fillestar dhe emocioneve publike, raste të tilla ngrenë pyetje thelbësore mbi mekanizmat e mbrojtjes së fëmijëve në Shqipëri. Kur një fëmijë gjendet në rrezik, ndërhyrja nuk duhet të kufizohet vetëm në masa emergjente. Fëmijët kanë nevojë për siguri, stabilitet dhe një mjedis që i ngjan sa më shumë familjes.
Këtu merr rëndësi të veçantë kujdestaria familjare (foster care), si një shërbim që ofron përkohësisht pikërisht atë që një institucion nuk mund ta zëvendësojë plotësisht: ambientin familjar, përkujdesjen individuale dhe marrëdhëniet njerëzore të qëndrueshme. Kujdestaria familjare (foster care) nuk synon ndarjen përfundimtare nga familja biologjike, por mbrojtjen e fëmijës në momentet kur ai është më i pambrojtur.
Rasti i Durrësit tregon se sa e domosdoshme është që ky shërbim të jetë i mirëorganizuar dhe funksional, i gatshëm të aktivizohet menjëherë kur lind nevoja. Po aq e rëndësishme është edhe puna parandaluese me familjet në vështirësi, për të shmangur situata të tilla përpara se ato të kthehen në emergjenca sociale.
Së fundmi, miratimi i ligjit të ri për kujdesin alternativ krijon një bazë më të qartë për zhvillimin e kujdestarisë familjare dhe për rritjen e cilësisë së mbrojtjes së fëmijëve. Në këtë proces, një rol të rëndësishëm vazhdojnë të luajnë edhe organizatat e shoqërisë civile, të cilat punojnë drejtpërdrejt me fëmijët dhe familjet, promovojnë foster care dhe kontribuojnë në ndërtimin e një kulture solidariteti dhe përgjegjësie shoqërore.
Ngjarje si ajo e Durrësit nuk duhet të mbeten vetëm kronika televizive. Ato duhet të na nxisin të forcojmë reagimin tonë si shoqëri, duke e parë fëmijën jo si “rast”, por si qenie njerëzore që ka nevojë për mbrojtje, dinjitet dhe kujdes.
Mënyra se si i trajtojmë fëmijët në rrezik është një tregues i qartë i shëndetit moral të shoqërisë sonë. Ky është një test që nuk kemi luksin ta humbasim, sepse një shoqëri nuk matet nga mënyra si trajton të fortët, por nga mënyra si mbron më të pambrojturit.
