Nga Bajram Peçi
Gjithë historia e njerëzimit përshkohet nga lufta e betejat për territor. Si natyrë është e mbartur prej botës shtazore, nga koha kur majmuni më i fortë fizikisht, duke vënë këmbën mbi qafën e rivalit, do ngjitej më lart të vendoste përmes forcës pushtetin mbi pemën me më shumë fruta. Këto “Kokrra” të pjekura e të shijshme njihen si “plaçkë” e luftës për territor. Me kohë, lufta për territor ka qenë e pa shkëputur prej luftës për plaçkë. Sulltanët Osmanë e kishin rregull të luftës, që pas betejës e fitores, trupat të liheshin të lira të plaçkisnin gjithçka, përfshi dhe njeriun që bën për “plaçkë”, si skllav për shitje!
Lufta prej disa vjetësh, të cilën Putin në mënyrë qesharake e quan “Operacion special”, s’është gjë tjetër veçse luftë për territor dhe për të bërë plaçkë. Makineria e rëndë e forcave ruse të ushtrisë funksionon për bërjen e plaçkës njëlloj si në Luftën e Dytë Botërore. Kur ra perandoria sovjetike ruse, në kohën e Jelcinit u bë publike fotoja origjinale e ushtarit që në betejën për pushtimin e Berlinit, po vendoste flamurin mbi Rajshtang. Krahu i ngritur lart, me shufrën mbajtëse të flamurit, ishte i mbushur me orë dore, plaçkë e marrë nga trupat e vrarë. Të nesërmen e detyruan ushtarin të “pastronte” duart nga plaçka e luftës dhe të përsëriste foton me dorën e shveshur, foto që njihet tashmë si historikja.
Këto zënkat, shoqëruar me plagosje, të stinës verore të pushimeve, para një jave në Theth, sot në Lumin e Shalës, dje te lagjja me emrin e një ndërtuesi që shkaktoi masakrën e Gërdecit dhe që qyteti e nderon me emërtimin e një “lagjeje”, pardje në Ksamil, e të tjera raste, s’janë gjë tjetër përpos se luftë për territor. “Plaçka” janë klientët, shqiptarë e të huaj, që s’u ngelet veçse të çakërrisin sytë nga egërsia që përfshin palët.
Reflekset e bërjes së plaçkës kanë qenë e mbeten gjentikisht të formësuara në ADN-në e çdo sistemi, të çdo administrate e pushteti në tërësinë e sistemeve ekonomike si dhe një pjese deputetësh të pushtetit të parë.
Sistemi e vlerëson shumë personalitetin e deputetit, çka s’përputhet dhe aq me opinionin qytetar për peshën e misionin që mbartin! Një pjesë prej tyre janë pa mendim politik, të pasinqertë, jo të devotshëm për detyrën që buron nga funksioni i deputetit, me shumë prej të cilëve populli është velur. Një sfond i ri, me shpresë jo dekorativ në jetën politike, është i mirëpritur dhe i shumëpritur, ndaj dhe dalja e disa partive të reja në skenën e konkurimit ishte një risi pozitive.
Prej tyre, partia “Shqipëria bëhet” e bashkuar me partinë “Nisma Thurje” krijuan një koalicion të vetëm në zgjedhjet e 11 Majit, nën emrin “Nisma Shqipëria bëhet”. Për koalicionin mes dy politikanëve të rinj, Adriatik Lapaj dhe Endrit Shabani, s’di shumë rreth programit, përveçëse bërjes publike të hapësirës sociale ku do mbështeteshin, shtresës së mesme të popullatës. Mes të tjerave mësuam se këto dy forca të reja nuk do bashkëpunonin me asnjë prej dy partive të mëdha; se me gjasa do përmbysnin me forcën e të resë tërë strukturën e shoqërisë shqiptare; do shfaqeshin me forca të reja, ide të reja, me të cilat do imponoheshin në skakierën politike. Morën 65 mijë vota dhe fituan një vend në parlament.
Ngjarjet që pasuan përcaktimin se kush do merrte vëndin e deputetit, ngjallin veçse keqardhje?! Krerët u futën në konflikt mes tyre për ndarjen e “plaçkës”. Konflikti më tej shtrihet padashur me përkrahësit, pamëdyshje me votuesit dhe me vetë kohën, e cila, me gjasa, do u vështirsojë të ardhmen! Shija e keqe që lanë në opinion lind pyetjen: I hynë politikës për t’u bërë deputet e përmes tyre t’i shërbenin popullit apo për të bërë “Plaçkë”?
Përderisa dikush plaçkit haptas e papasoja vëndburimet e Shqipërisë, paska mbetur ende plaçkë për t’u plaçkitur!
Kohë më parë u shfaq Ben Blushi me partinë e LIBRA-s dhe Gjergj Bojaxhiu me partinë “Sfida për Shqipërinë”, dy intelektualë mirëfilli të denjë për përfaqësimin e të resë shqiptare në politikë e Kuvend, me potencë të padiskutueshme për të ndenjur përballë dhelprve të vjetra të politikës, por nuk i kaluan dot 20 mijë vota. Të dy, nuk është se aspironin doemos për veten e tyre një vend në parlament, por, më së shumti, ushqenin futjen në organin e lartë të një fryme të re. Atëbotë, kur këta dy djemtë (madje dhe Astrit Patozi) u bënë aktiv në politikë, në parlament zhurmonin pak a shumë po këta që u panë të digjnin karriget e deputetëve. Sulmi fizik ndaj ndënjseve nuk u krijoi “dhelprave” ndonjë habi, ndryshe nuk do kishim lista të mbyllura deputetësh! Janë po ata që rrinë prej 30 vjetësh në ato karrige dhe do rrinë përsëri në legjislaturën që vjen, si dhuratë për shqiptarët prej Ramës, i cili ju nënshtrua kërkesës mbytëse të Berishës për hallet e familjes së tij. Do t’i shohim lakejtë e plakur (që hanë prej vitesh e vitesh që s’mbahen mend në dorën e Berishës), të vazhdojnë me të njejtin ngazëllim të shajnë si ordinerë, të pinë, të luajnë letra, të provojnë fatin në lloto.
T’i shërbejnë popullit? Bah…ç’është kjo kërkesë e pakuptimtë?
Blushi dhe Bojaxhiu u thyen, u tërhoqën, duke lënë pas vetminë e karrigeve në parlament, ku duhej të ishin, ku vlen të jenë, por e panë se sa vështirë ishte të hiqje frymën konservatore, të bëje ndryshimin. Ata, është e sigurtë se donin vetëm të shërbenin si sherbëtorë të popullit, mundësi që ju mohua. Ngjashëm dhe Adriatik Lapaj e Endrit Shabani, mbase të tillë synim kishin, ndaj do të duhej të ishin në politikë e para opinionit më të kujdeshëm në sjellje dhe akuza. Sa sipër, duhej t’ja kërkonin vetes!
