Historikisht, Sali Berisha ka qenë në konflikt të vazhdueshëm me sistemin e drejtësisë. Ai është politikani që ka përdorur gjuhën më të ashpër dhe më agresive ndaj prokurorëve dhe ndaj gjyqtarëve të caktuar.
Edhe sot, ai vijon çdo ditë të etiketojë me fjalor linçues dhe denigrues kreun e SPAK-ut, Altin Dumanin, dhe gjyqtaren e GJKKO-së, Irena Gjoka, duke i akuzuar publikisht për lidhje me bandat kriminale, për ndikim politik dhe për shërbim ndaj pushtetit.
Për çudi, këto sulme nuk kanë pasur pasoja negative për Berishën, por përkundrazi, kanë rezultuar të “efektshme”. Ai arriti të marrë vulën e Partisë Demokratike nga e njëjta trupë gjyqësore që dënoi Ervin Salianjin. Doli nga masa e arrestit shtëpiak, dhëndri i tij po gjykohet në gjendje të lirë, dhe mbi të gjitha, akuzat e tij publike ndaj sistemit nuk janë përdorur për t’i rënduar pozitën; përkundrazi, çështja ndaj tij ka marrë formën e njëspektakli politik, ku më shumë vëmendje marrin shënimet për Dumanin sesa vetë akuzat ndaj Berishës.
Është për të ardhur keq që arsenali i gjuhës linçuese i Berishës ka dhënë rezultat, duke i lehtësuar rrethanat e tij ligjore dhe ato të rrethit të tij familjar. Në vend që këto qëndrime të reflektonin si rrezik për sistemin e drejtësisë, ato kanë prodhuar efekt të kundërt. Imagjino që një qytetar i thjeshtë i Republikës së Shqipërisë të përdorte të njëjtën gjuhë fyese dhe denigruese ndaj prokurorëve apo gjyqtarëve të caktuar në mënyrë nominale, duke shpifur dhe duke sajuar histori të paqena!
Nga ana tjetër, kjo situatë përmbys vetë alibinë e ngritur nga Berisha: se drejtësia është e kapur nga pushteti dhe përdoret për të goditur opozitën. Nëse kjo do të ishte e vërtetë, vendimet gjyqësore nuk do t’i shkonin në favor. Por fakti që sulmet e tij agresive nuk ndëshkohen, por në disa raste shpërblehen, vetëm sa e ekspozon më tej dobësinë dhe mungesën e koherencës brenda sistemit të drejtësisë dhe minon çdo përpjekje për ta ndarë atë nga ndikimi politik./ TemA
