Nga Ilir Dhima
Kur e ashtuquajtura “opozitë e bashkuar” ka djegur gjatë katër muajve të fundit mandatet parlamentare të anëtarëve të zgjedhur të saj, kur ka refuzuar pjesëmarrjen në votimet për organet e pushtetit vendor dhe ka tentuar t’u vërë flakën institucioneve më të larta të shtetit periodikisht nëpërmjet protestave të dhunshme, kur është përpjekur që me çdo mënyrë të ethshme të pengojë çeljen e bisedimeve të Shqipërisë me Bashkimin Evropian, tashmë përfundimisht po vihet re se me daljen rrugëve të saj nuk është gjetur ndonjë dakordësi as nga shumica qeverisëse në vend dhe as nga faktori ndërkombëtar.
Këtë e tregoi mjaft qartë edhe vizita e fundit e kryetarit të Partisë Demokratike në Berlin, Lulëzim Basha, i cili shpresonte se i ftuar nga Fondacioni “Konrad Adenauer” për një veprimtari atje me liderë të forcave të së djathtës së qendrës nga vendet e Ballkanit Perëndimor, atij do t’i jepej rasti që ta bisedonte hallin që e ka zënë me vetë Kancelaren Merkel. Por, nuk iu hap asnjë derë e institucioneve qëndrore të Gjermanisë. Aq sa të vetmin takim zyrtar që ai zhvilloi me Ambasadorin e Vatikanit, pasi e publikoi në Facebook, shumë shpejt u detyrua edhe atë ta fshinte nga faqet e tij.
Mbetur në një udhëkryq të rrezikshëm për atë vetë dhe të ardhmen e segmenteve politike që ka përfaqësuar deri tani lart e poshtë, e vetmja rrugë që i ka mbetur duket se është thirrja për të vazhduar protestat, si ato që kemi parë gjatë muajve të fundit.. Por tani e tutje, me “fjalën e sovranit”, sepse – sipas nennit 9/2 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë, përshtatur nga modelet juridike perëndimore – partitë politike dhe organizatat e tjera që përdorin dhunën për marrjen e pushtetit, ose për të ndikuar në politikën shtetërore janë të ndaluara sipas ligjit.
Pra, pas dështimeve të njëpasnjëshme që e kanë nxjerrë zbuluar dhe në firasje e sipër të ashtuquajturën “opozitë e bashkuar”, kjo është vënë në kërkim të një strehe ku mund të fshihet nga sytë e ligjit. Prandaj, Lulëzim Basha që javën e kaluar këtu, por edhe në Berlin gjatë një interviste te Dojçe Vele, nuk ka rreshtur pa artikuluar një klishe tjetër nga ato që recitonte pothuajse çdo ditë, se në protestën e javës do ta shgkulim Edi Ramën nga posti i Kryeministrit, se do të krijohet shumë shpejt një qeveri tranzitore që do të bëjë të mundur ushtrimin e votës së lirë dhe të ndershme etj., etj. Tani është ndryshe. Sipas Bashës dhe eksponentëve të tjerë të kësaj opozite jokuvendore, më 8 qershor e paska fjalën sovrani, është ky që do të marrë në duar fatin e vet.
Më shumë se sa të tregohen arsyet e vërteta të kësaj gjurulldie të krijuar, çka do të kërkonte publikimin e një sërë artikujsh me marxhina të plota, në këto pak rradhë ndoshta është e mjaftueshme që të qartësohet një nga parimet themelore të organizimit të jetës së vendit dhe pushtetit shtetëror, që lidhet me konceptin e sovranit. Dhe për këtë vijnë në ndihmë dy pikat e para të nenit 2 të Kushtetutës, sipas të cilave: “1. Sovraniteteti në Republikën e Shqipërisë i përket popullit. 2. Populli e ushtron sovranitetin nëpërmjet përfaqësuesve të tij ose drejtpërsëdrejti”.
Mirëpo që këtej shtrohen disa pyetje, që as Lulëzim Basha dhe as udhëheqësi shpirtëror apo edhe mbështetësit e tij nuk mund t’u japin dot përgjigje për të justifikuar llomotitjet me “fjalën e sovranit”. Më së pari: për djegien e mandateve parlamentare të të zgjedhurve nën siglat e ‘opozitës së bashkuar”, kush u pyet, ‘sovrani’ apo forumet e partive politike? Kë quajnë këta ‘sovran’, partitë e veta apo protestuesit e dhunshëm? Kush do ta organizojë protestën e 8 qershorit, ‘sovrani’ apo e ashtuquajtura ‘opozitë e bashkuar’? Cili do t’u drejtohet organeve të Policisë së Shtetit në kërkim të autorizimit për zhvillimin e protestave të pritshme, ‘sovrani’ apo një nga titullarët e Partisë Demokratike?…
Në vend të përgjigjeve të këtyre pyetjeve të vështira për Lulëzimin, ndoshta mendja e tij është e detyruar të mos harrojë porosinë e dhënë muajin e kaluar nga frymëzuesi dhe drejtuesi faktik i tij, Sali Berisha, sipas të cilit, këtyre u mbeten vetëm dy rrugë: ose të rrëzojnë qeverinë e Edi Ramës (nënkupto: me dhunë), ose të shkojë opozita drejt shuarjes. Me sa duket nga zhvillimi i rrëmbyeshëm i ngjarjeve, brenda dhe jashtë vendit, më e mundshme është rruga e dytë. Kjo është edhe më e shpejtë, po të kihet parasysh konsolidimi i një opozite politike të re apo edhe ndonjë arsye tjetër që nuk është objekt i këtyre rradhëve.
