Nga Alba Malltezi
Shëndetësia publike italiane nuk është në ditët e saj më të mira. Si shumë shtete europiane vuan mungesën e fondeve, mungesën e personelit dhe eksodin e më të mirëve drejt vendeve të Europës qendrore dhe veriore ku paguhen më shumë; shpesh vuan listën e gjatë të pritjeve për një ndërhyrje apo kurim në spitale. E megjithatë, shëndetësia italiane është një mrekulli që ne duhet ta synojmë.
Pasi pret radhën (ndonjëherë e gjatë me muaj apo dhe në kapërcimin e vitit), është një telefonatë që njofton nga spitali përkatës (publik apo privat në konvencion me Shtetin) që duhet të prezantohesh për parashtrimin. Atë ditë infermierët u japin të gjithë pacientëve të paraqitur nga një numër dhe me radhë, njëri pas tjetrit, italianë apo të huaj, të rinj apo të moshuar, burra apo gra, bëjnë vizitat, analizat, ekografitë apo radiografitë e nevojshme për operacionin që do të zhvillojnë. Të gjitha bëhen brenda në spital, askush nuk të çon në struktura të tjera apo më keq private. Shërbimi Shëndetësor Kombëtar i përfshin dhe të gjitha analizat e shërbimet janë realisht falas. Nuk duhet të lusësh askënd, nuk duhet të paguash askënd, nuk duhet të lavdërosh apo të shash askënd. Pacientët presin me durim kalimin nga një laborator në tjetrin derisa përfundojnë analizat që duhen bërë. Është kryeinfermierja që organizon dhe rregullon gjithçka duke thirrur me numër dhe sipas radhës. Të gjithë janë të shpejtë, të gjithë e dinë me saktësi punën që duhet të bëjnë.
Në ditën e shtrimit, që sipas ligjit italian parashikohet deri në 30 ditë prej datës së parashtrimit, sërish kryeinfermierja e repartit përkatës (urologji, neurologji, onkologji, ortopedi etj) cakton krevatin dhe dhomën në të cilën do të shtrohet pacienti. Strukturat spitalore italiane kalojnë disa dhjetëravjeçarë ndërtimi. Nuk kanë lukse apo ngjyra të bukura, por pastërtia dhe rregulli janë shembullorë. Krevati dorëzohet i dezinfektuar dhe me çarçafët të bardhë si bora dhe pacienti është si një bërthamë rreth të cilit lëvizin si milingona punëtore që nga infermierët, mjekët, pastruesit, dhe shërbimet e ushqimeve në tre vakte. Askush nuk lut infermierët të marrin ilaçet e ditës të masin tensionin, të rregullojnë e ndërrojnë çarçafët, apo më keq të paguajnë nën dorë për të marrë shërbimin që u takon. Pacienti hyn në spital vetëm me rrobat e trupit të cilat do t’i shërbejnë kur të dalë.
