Nga Ben Andoni
Në arkivën artistike historike ekziston një grafikë e vjetër, ku Shqipëria e antropomorfizuar si një grua e bukur dhe e brishtë, është duke u therur, shqyer nga fqinjët e saj. Autori i hershëm ka dashur të përshfaqë përmes forcës së vijës së tij të lapsit metaforën e ndarjes së vendit të vogël, që asokohe ishte realisht krejt pa zot.
Gati njëqind vjet më vonë, pasuritë kombëtare, ato që mundësojnë jetën e mirë ose jetesën e banorëve dhe mbijetesën e kombit, provohet se po shpërdorohet dhe grabitet në mënyrë barbare dhe me simbolikën e kësaj grafike.
Kjo ka bërë që mirëqenia e vendit (lexo: mbijetesa) të jetë sërish e dëmtuar rëndë, por këtë herë nga vetë shqiptarët. Ligjvënësit e tyre pas akuzave rutinore për njëri-tjetrin, thjesht kanë konfirmuar atë që njerëzit e pyesin dhe e pëshpëritin në mënyra të ndryshme, por me të njëjtin kuptim: Pse jemi vallë kaq të varfër mbi një vend kaq të begatë?!
Këtë e kupton sakaq po të dëgjosh retorikat e dy kampeve politike në Shqipëri, ku bindesh menjëherë për kotësinë e shtjellës së tyre për kinse dhimbjen e vjedhjes së pasurive kombëtare. Dhe, pasuritë e vendit, për çdo vit shpërdorohen në mënyrë të frikshme. Po të ndërrosh emrat e përveçëm dhe ti bësh përditësim të dhënave, ato akuza që i bënte dikur PS-ja për PD-në, të njëjtat i bën në ditët e sotme kjo e fundit asaj. Që do të thotë se Shqipëria është e dënuar dhe në një rrugë pa kthim të masakrës mbi pasuritë e saj nga vetë shqiptarët dhe jo nga ata, që dikur i vinin realisht thikën në fyt.
Këtë e ndjen nga konçesionimi i gjithçkaje, proces që ka filluar nga qeverisjet e mëparshme dhe po vazhdon me këtë të sotmen pa u ndalur. Vetë koncepti i procesit të koncensionit të kthjellon të kuptosh se qeveria i “dhuron” të ardhurat e viteve të ardhshme për të siguruar burime të menjëhershme, që të përballë mosgjetjen e çelsit të përmirësimit të situatës buxhetore, pasurimit të segmenteve të saj… dhe kuptohet përgatitjen elektorale.
Prej vitesh nuk merr përgjigje dhe rrugë puna e Bankers, teksa fshatarët u dëmtohen shtëpitë dhe akuzat për shpërdorim janë që nga instancat e larta; Problemi i CEZ-it po endet në dy komisione paralele parlamentare, verdikti i të cilave nuk dihet se kur do të dalë. Punëtorët e naftës në Fier, prej një privatizimi gati kriminal enden për rrogat e muajve të tërë, e Shqipëria humbet e humbet kushedi sa mijëra fuçi nafte në ditë, duke importuar shumë më shtrenjtë. Aferat me koncesionet minerare kanë marrë dhe do vazhdojnë të marrin jetë në Bulqizë. Numri i minatorëve të vdekur është i madh, kurse nga vetë shteti referohej pak vite më parë se prej koncesioneve të kromit i kishin firuar deri disa dhjetëra miliona USD.
Lista nuk mjafton. Batërdia e dhjetëra koncesioneve të veprave hidroenergjetike prej Sali Berishës, tregoi se ato nuk mund të kapnin as afatet ligjore për nisjen e punës. Dërrma e tij u dha me privatizimin e 4 HEC të Ulzës, Shkopeti, dhe Bistricës 1 dhe 2, pa zvogëluar atë trend udhë që po vazhdon edhe qeveria Rama, e cila po noton në ujëra të turbullta dhe sërish e akuzuar për këtë sistem, ku pasuritë e vendit po grabiten frikshëm. Do doje të kishe një përgjigje nga AKBN (Agjencia e Kombëtare e Burimeve Natyrore), ose si u pëlqen ta thonë specialistët: FBI-ja e industrisë nxjerrëse të naftës dhe minierave, por ajo nuk ndodh, sepse në Shqipëri dhe subjektet e tilla, të kësaj rëndësie, janë zgjatime politike.
Kryqëzimi i mendimeve, por më shumë shqetësimeve të specialistëve të ndryshëm tregon se Shqipëria po humbet miliarda nga burimet e naftës por edhe mineralet, kurse kompanitë e huaja jo vetëm nuk investojnë, por shfrytëzojnë në mënyrë barbare dhe duke menduar thjesht për interesat e tyre. Në këtë vazhdë mbyllin sytë specialistët, por edhe njerëz të thjeshtë, që po e vuajnë në kurriz mos marrjen e rrogave shtuar me privacionet e tjera. Të duket sikur të gjithë mendojnë sesi ta rrjepin Shqipërinë, shi si ajo skica grafike e njëqind viteve më parë, por jo atë gruan e re, por tashmë Zonjën e rëndë, që dikur i këndonin poetët kombëtarë, zëri i të cilëve tashëm ngjan i tredhur prej politikanëve, që orët e fundit sërish akuzonin njëri-tjetrin për pasuritë e vendit, që vetë po i vjedhin. Epilogu: Të duket sikur të gjithë janë në garë sesi ta vjedhin Shqipërinë. Ose më mirë: Si ta vjedhin me ngut Shqipërinë? (Javanews)
