Nga Ermal Peçi
Në historinë e re politike shqiptare, pak janë formacionet që kanë krijuar një perceptim kaq negativ, thuajse universal, sa Partia e Ilir Metës – sot e ribranduar si “Partia e Lirisë”. Për shqiptarët, kjo parti është simboli më i pastër i asaj që duhet kapërcyer: një organizatë pa shtyllë kurrizore, pa ide, pa vizion për vendin. Një makineri pazari, e ndërtuar jo mbi besimin e qytetarëve, por mbi trukun e pushtetit dhe tregtinë e votës. Kjo parti nuk është ngritur për të ndryshuar Shqipërinë, por për të ruajtur privilegjet e një njeriu të vetëm dhe kastës që e rrethon.
Kur po shkruaja këtë shkrim mu rikujtuanjë nga fjalimet më të forta në parlament kundër LSI, Astrit Patozi, ish-deputeti i Partisë Demokratike në ato kohë, do ta simbolizonte LSI-në me një figurë mitologjike: kuçedrën Hidra. “I pret kokën dhe ajo nxjerr tre të tjera,” – thoshte Patozi. Një përshkrim brilant i një organizate që pavarësisht përpjekjeve për t’u ndëshkuar nga vota popullore apo për t’u izoluar politikisht, gjente gjithmonë mënyrën për t’u rikthyer në lojë, më e pangopur dhe më e rrezikshme se më parë.
Kjo është partia që nuk njeh moral, nuk ka memorie dhe nuk njeh turp. Ka qenë në qeveri me të gjithë dhe ka tradhtuar të gjithë. Ka qenë kundër reformave kur s’i interesonte, dhe “pro” kur i duhej pazari. Ka përfituar nga pushteti pa e ndarë kurrë përgjegjësinë për dështimet. Sot, kërkon të ringjallet në opozitë, duke u ngjitur sërish pas trupit të PD-së si një tumor politik që nuk e lë atë të shërohet.
Në fakt PD akoma edhe sot po paguan kostot e famshme të videos famëkeqe Meta–Prifti? Një sekuencë e ftohtë e një pazari të ulët për tendera e poste, që ekspozoi pa dorashka fytyrën e vërtetë të një kaste politike që nuk punon për qytetarët, por për xhepat e vet. Ajo video, publikuar në janar 2011, ndezi revoltën qytetare dhe çoi në ngjarjet tragjike të 21 janarit, ku katër qytetarë mbetën të vrarë në bulevard. Por nuk përfundoi aty: rrëzimi moral dhe politik i PD-së nisi pikërisht nga koalicioni me këtë forcë që solli në qeveri Ilir Metën si numrin dy të shtetit. Ishte kjo aleancë që i ktheu shpinën elektoratit të djathtë, dhe që në thelb, hodhi gurin e parë drejt shkatërrimit të opozitës së ardhshme.
LSI-ja e Ilir Metës nuk ka qenë kurrë aleate natyrale e së djathtës dhe nuk ka se si të jetë për sa kohë ata mbajnë shallin e pionerit kudo. Në çdo qeverisje ku ajo ka qenë pjesë, ka funksionuar si një trup i huaj në organizmin politik të së djathtës. Që nga periudha kur ishte në koalicion me PD-në, ajo vepronte si minues i brendshëm, me korrupsionin apo anaksimin që ju bëri të djathtëve në qeverisje. Në terren, çdo strukturë e LSI-së bënte gjithçka për të rritur peshën e vet elektorale, duke gërryer hap pas hapi bazën tradicionale të PD-së. Dhe për këtë nuk ka nevojë për interpretime, është një realitet që çdo demokrat e ka ndjerë në kurriz.
Ironia më e madhe është se vetë Sali Berisha, më mirë se kushdo tjetër, e njeh fytyrën e vërtetë të Ilir Metës. Ai ka qenë dëshmitar, madje edhe viktimë e sjelljes së tij politike. Ka qenë ai që e ka akuzuar Metën për korrupsion, për kapje të shtetit, për tradhti politike. Por sot, i ngujuar në një realitet të ri politik dhe me një lëvizje të dëmtuar nga goditjet e njëpasnjëshme, Berisha duket se ndjen një borxh të pashlyer ndaj Metës, një lloj aleance e heshtur për të mbijetuar në një opozitë të çoroditur. Për këtë arsye, ai nuk e thotë dot atë që di: se ndjen një borxh të madh ndaj tij për sa kohë i futi 4 deputet në lista të sigurta me votat e demokratëve.
Berisha dhe Meta po përjetojnë një simbioz politike ku pavarësisht gjithçkaje po jetojnë një bashkëjetes për mbijetes, pavarësisht se Meta tashmë lëviz çdo fije politike nga qelia e tij.
Nëse opozita shqiptare do të ketë ndonjëherë një shans të vërtetë për të rikthyer besimin e qytetarëve, ajo duhet të shkëputet njëherë e mirë nga e kaluara dhe Partia e Ilir Metës është mishërimi i asaj të kaluare që duhet fshirë: e korrupsionit, e pazareve, e dhunës politike, e rrënimit moral.
PD nuk mund të rilindë duke mbajtur mbi supe peshën e një partie që ka punuar për ta fundosur. Demokratët nuk mund të bëhen pjesë e një opozite të rreme, që në vend që të sfidojë pushtetin, e përdor emrin e opozitës për të ruajtur pazaret e vjetra. Çdo votë që i jepet Partisë së Metës, është një votë më pak për të ardhmen e së djathtës.
Ka ardhur koha që demokratët ta thonë me zë të lartë: kjo lidhje e sëmurë duhet të marrë fund! Vetëm atëherë opozita do të jetë vërtet alternativë. Deri atëherë, do të jetë thjesht një teatrin grotesk, ku Hidra vazhdon të rritet, ndërsa Shqipëria ngelet peng e së shkuarës.
