Nga Bledi Mane/
Njerzit porsi shtepite e tyre te larta janë nursëzë dhe te ftohte ne pamje te pare. Ose me mire ti quaj kapriçozë ne raport me te tjeret dhe me ambjentin perqark. Gjirokastra mbetet unike jo vetem per arkitekturen. E vjetra, kjo Gjirokastra nursëze dhe më estetike ka futur mes shaleve ate binjaken tjeter megjithese nuk ngjajnë fare. Gjirokastra e poshtme projektuar e ndertuar me stilin sovjetik tashme eshte me orientale se edhe vetë periferitë e Casablancas se Marokut. Mendjemadhe lart, harbute poshtë.
Sharlatane poshtë, e fisshme lart. Lart as buzeqeshje ne fytyrat e njerzve as buzeqeshje ne kanapete e shtepive. Poshte kurvellek province dhe provincializem aspak i rafinuar. Jam kete te shtune te parafundit te tetorit ne Gjirokaster ne nje nga ato vizitat e mia te çmendura e megjithese kam qenë ketu qindra here perseri ku qytet te çmend porsi ato grate lozonjare qe nuk te dorezohen lehte megjithese jane palluar me kedo që i ka zene rrugen, natyrisht pa deshiren e vet zonjes. Gjirokastren e gjeta si te semure persejashtmi por mos u zhgenjeni. Mistika e ketij qyteti te terbon, te harbon, te gelon, te magjeps e te faneps. Eshte mistik qyteti porsi njerzit e tij. Eshte mistik, arrogant, fisnik…
Gjirokastra eshte peshtjellimi dhe perzjerja mes fisnikerise se Koto Hoxhit, brutalitetit vrastar te Enver Hoxhes, kokfortesise plot sharm te Musine Kokalarit, atakimit fanepses te Ismail Kadarese, budallallekut te parrezikshem te Adil Carcanit, frikes racionale te Aleksander Meksit, qejfeve intelektuale te Fatos Nanos, nikoqirllekut te nevojshem te Ben Ahmetajt.
Ejani me mua ne Gjirokastren aspak kurnace te karakterve te shumllojshme. Ketu më ngjan sikur shtëpinë kanë pjellë njerzit, jo njerzit të kenë ndertuar shtepite.
