Nga Blend Çobani
Sot më shumë se kurrë ke se çfarë shkruan e flet, sipas dëshirës, për Shoqërinë shqiptare
dhe Politikën(ndoshta dhe si klasë, ndoshta dhe si fragmente). “Gjëja më e vështirë nga të
gjitha është që të gjesh një mace të zezë në një dhomë të errët, sidomos kur nuk ka fare
mace”, Konfuc(551-479 pr.K.), absolutisht i preferuari im, aforizëm që edhe sot e kësaj
dite më rezulton më shumë se i vërtetë. Aq i vërtetë sa ndonjëherë thua, a ka ecur ndopak
koha apo rrotullohet rreth vetes si një bosht pa centrifugë?!. Po i le filozofitë e po hyj
paksa në këto rrapëllimat e aktualitetit tonë, me përgjime, babale, rrjeta teli, gurë kokës,
shkopinj policësh, fjalime të nivelit të konkursit për fakultetin e artit skenik tek
Universiteti i Arteve, e të gjitha bashkë.
Një fenomen mjaft interesant u vërejt gjatë protestës së fundit të partive opozitare ditën e
shtunë më 26 Maj. Shoqëria në tërësi dhe ajo e Tiranës në veçanti, e kishin braktisur atë.
Pavarësisht edhe asaj se në prelud organizatorët për të ndezur motorët e oponencës
shoqërore, evokuan me cektësi dhe pa kuptim në thelb, fenomene kyçe të historisë së
njerëzimit, si psh Revolucionin Borgjez Francez(absolutisht pa e menduar gjatë se ky
revolucion solli në fuqi jakobinët dhe më vonë inspiroi Marksin e Leninin!), sikurse jam i
sigurtë se 99% e tyre i dinë vetëm emrin. Pa dalë nga konteksti, nuk jam në dijeni që
ndonjë parti konservatore në Evropë, të ketë sot e kësaj dite isnpiracion Revolucionin
Borgjez Francez, pavarësisht kthesës drejt ndriçimit që ky revolucion shënoi në historinë
e njerëzimit. Për parantezë nga sa kuptohet në rastin e qeverisë aktuale oponenca
shoqërore dëshirohet, pranuar edhe nga Kryeministri nëpërmjet prononcimeve të tij
publike dhe platformës konkrete të “bashkëqeverisjes”(risi kjo në katundin tonë politik).
Rezultati…e panë të gjithë, një grusht militantësh(e që më së paku se kishin idenë e
Revolucionit Francez) edhe ata pothuajse të sjellë të gjithë nga rrethet, të cilët si
kulminacion bënë një gjysëm ndeshje me një grup policësh pranë një ndërtese qeveritare
dhe në fund plagosën vetë me një copë tulle drejtuesin e gazetës së tyre partiake. Me një
fjalë mund të thoshte dikush “U mbars mali dhe polli një mi”, edhe kështu mund të
thuheshe, por edhe më ndryshe, u kristalizua një fenomen i rrallë, i panjohur më parë dhe
mjaft domethënës në Shqipëri, shoqëria shqiptare tejkaloi politikën. Ajo nuk e duron më
tutelën e politikës, ajo nuk pranon më të përdoret si leckë për by… e politikës ku në fund
ata, politikanët, hedhin valle, sikurse çuditërisht ndodhi pikërisht asaj nate në Darkën e
Gabuar, duke hedhur vallen e baftiarit si tribalët rreth zjarrit. Do të thotë dikush se kjo
shoqëri e meriton të vuajë nën këto fenomene dhe këtë situatë ekonomike, e plot të tjera,
duke harruar një gjë të madhe, sistemi që kemi vendosur të jetojmë e gjenerojmë, kudo në
rruzull i pjell këto fenomene, sikurse edhe të tjera mjaft pozitive, por që ne na kanë zënë
sytë vetëm të këqijat, duke i fshehur të mirat se mos “na i shohin”.
Shoqëria shqiptare e tejkaloi politikën, lajm i mirë, se ajo që ndodhi të shtunën e 26 Majit
ishte mesazhi më i fuqishëm i ndërgjegjësimit të madh, i atij ndërgjegjësimi që duhet të
frikësojë seriozisht politikanët shqiptarë të të gjitha krahëve, por sidomos ata të opozitës
të cilët në kushtet në të cilat ndodhen deklarojnë se “po përgjërohen” për popullin, për të
rinjtë, për gratë, për korrupsionin që po na mbyt, për drogën që po na vret, etj., etj. Dhe
pak më vonë, pa kaluar as 24 orë nga këto, hedhin valle, një vallë të tmerrshme të
udhëhequr nga ministri që vrau 26 njerëz shqiptarë ditën për diell e tani hedh valle rreth
varreve të tyre!
2
Shoqëria shqiptare e tejkaloi politikën, lajm i mirë, shpresëdhënës, e çfarë të bën
shoqëria, dikur thoshin “Më mirë një mik se sa një çiflig”, pra më mirë një shoqëri se sa
një pasuri! E pra shoqëria shqiptare me të mirat e këqijat e veta, e tejkaloi politikën dhe
pikërisht më 26 Maj, datë e paharruar në historinë post komuniste të Shqipërisë, kur një
pjesë e politikës u gjakos për votën nëpër rrugët e sheshet e Tiranës. E pra u desh po kjo
datë, ndoshta edhe për rastësi, që të jepej një mesazh i madh, ai i lirisë së vërtetë, duke
“përbuzur” ofertën politike pa esencë mbështetur fatkeqësisht mbi një element të
papranueshëm për shqiptarët, sikurse është ai i “spiunllëkut me qëllim tek miku” dhe
tjetra më e rëndësishmja, të një pritshmërie të madhe, ndoshta më e madhja pas vitit
1991, atë të çeljes së negociatave me BE. Njerëzit në thellësinë e tyre besojnë,
pavarësisht se me gojë shprehin të kundërtën, por brenda thellë ata besojnë.
Shoqëria e tejkaloi Politikën, lajm i mirë, njeriu shqiptar me sa duket e kuptoi më në fund
që duhet të jetë pragmatist, të shohë në të ardhmen e tij, atje ku e ka vendin, në Evropë
dhe jo tek gurët, shkopinjtë, shkuljet e thyerjet.
Shoqëria e tejkaloi Politikën, lajm i mirë, njerëzit me sa u pa e ndanë më në fund egjrin
nga gruri, ata kuptuan se çfarë ju duhet dhe çfarë nuk ju duhet.
Shoqëria e tejkaloi Politikën, lajm i mirë, e padyshim meritën më të madhe për këtë e ka
kryeqyteti ynë i dashur Tirana. Tirana që shikon se cili punon çdo ditë, kush mbjell çdo
ditë, kush rregullon diçka çdo ditë, të madhe apo të vogël qoftë, e nga ana tjetër kush flet
çdo ditë e nuk punon, se edhe kur kishte rastin të punonte për qytetin e tij, nuk punoi. E
pas saj absolutisht Shkodra, qyteti im më i dashur pas Tiranës, ai qytet ikonë e
nacionalizmit shqiptar, djep i demokracisë qytetare, e mençur, plot dije e kulturë të lartë,
patriote e fisnike, që në fund i jep hakun kujtdo me një racionalitet të habitshëm. Historia
ime personale më ka lidhur me këtë qytet dhe këto që i shkruaj janë realitete të
padiskutueshme ku secili mund t’i prekë e t’i ndjejë. Kur për hir të së vërtetës, ishte e
para Shkodra që e braktisi këtë opozitë që kemi sot gjatë një aktiviteti përkujtimor të disa
kohëve më parë. Atë “këmbanë” askush nuk e ka përmendur, megjithëse ajo ra shumë
fort, aq fort sa shurdhoi gjithë Shqipërinë, duke dhënë një mesazh të madh, atë se
Shoqëria racionale dhe e mençur Shqiptare tejkaloi Politikën mediokre, fisnore dhe të
pashpresë. Shqiptarëve ju janë hapur sytë, ata duan një politikë shumë më me klas, një
politikë që jep shpresë, një politikë që punon me kokën ulur, pa salltanete, të thjeshtë, si
vetë populli. Ai që e kupton këtë e FITOI POPULLIN, ndryshe…edhe militantët e paguar
nuk do të vijnë më!
Për Politikën, “Ai që mëson por nuk mendon, është i humbur! Ai që mendon por nuk
mëson, është në rrezik të madh!”, edhe kjo nga Konfuc. Nuk jam i sigurtë nëse dikush
lexon më apo jo, mirë do të ishte të lexojnë, të lexojnë pafund.
Shoqëria po ecën shumë më shpejt se Politika, Lajm i Mirë! Ajo, Politika, ka mbetur
shumë, shumë prapa, Lajm i Keq!
a.ç
