Nga Ilva Tare /
Fushata e zgjedhjeve të 21 Qershorit po zbras të gjithë dhembshurinë dhe ndjeshmërinë për të varfrit që politikanët kanë mbajtur në kraharorët e tyre gjatë këtyre viteve. Një garë e pamëshirshme empatie ndaj të vobektëve, atyre që nuk kanë bukë të hanë, që nuk ka aryse të qëndrojnë në Shqipëri, ka nisur të shfaqet në ekranet e shqiptarëve orë e pa orë, takim pas takimi, fjalim pas fjalimi.
Sikur të ishte e sinqertë dhe sikur të vinte nga politikanë e deputetë që e kalojnë kohën në zonat e varfra ku asistenca sociale nuk mjafton as për të ushqyer lopën, ky do të ishte lajmi më i mirë i kësaj fushate. Porse, ata që bërtasin më shumë në emër të të pamundurve dhe të varfërisë së tyre janë frekuentuesit e studiove televizive dhe bareve luksoze të Tiranës ku konsumohet gjithcka, nga helmi për ish miqtë të kthyer në armiq, e deri tek thashethemet për siluetën e radhës që rastis të parakalojë përpara se të përgojohet.
Po t’u besonim fjalëve dhe të mos gjykonim nga ato që dimë dhe jemi dëshmitarë, do të kishte një solidaritet njerëzor dhe të sinqertë për empatikët e këtij Maji fushator. Por fushata mbaron shpejt dhe pas Qershorit do të nisin pushimet verore që rrezikojnë t’I lënë të varfërit të piqen në diell teksa ata që i përdorën për fushatë të jenë duke u shplodhur në ndonjë resort të sponsorizuar nga miq sipërmarrës. Pas pushimeve, duhet pritur nëse do të flitet ende për taksën progresive dhe moszbatueshmërinë e saj në të gjitha nivelet dhe tek të gjitha bizneset.
Kështu ka ndodhur në të shkuarën. Gjasat që vera e 2015-tës të jetë e ndryshme nga të tjerat nuk duhen përjashtuar, por edhe më optimistët ndjehen të ofenduar kur kujtojnë episode të së shkuarës kur secili mbyllte pazaret për veten e tij dhe i ftonte miqtë të bënin të njëjtën gjë për veten e tyre, pasi negociatat nuk kishin qenë në formë pakete, por individuale.
Ndaj, është e vështirë të besosh sot se lotderdhja është e sinqertë, se dhembja për varfërinë e shqiptarëve është gjenuine, se thika ka arritur në palcë dhe se shpimet prej saj janë të shërueshme vetëm nga politikanë që më në fund kanë vendosur të mos heshtin. Sa kushton e folura e tyre? Kush do ta paguajë faturën? Dhe mbi të gjitha cfarë do të përfitojnë të varfrit nga ligjëratat dhe kritikat për mosvëmendje ndaj shtresave në nevojë?
Hamëndësimi optimist do të ishte se do nga e gjithë kjo tablo e zymtë do të fitonin të varfërit dhe ata të mjerët që me daljen në dritë të problemeve mund t’u përmirësohet jeta. Por kjo nuk ndodh as brenda një fushate, majde as brenda një mandati qeverisës. Duhet ndërruar sistemi, elita politike dhe mënyra se si ajo funksionon dhe zgjidhet. Ndërsa pesimisitët do të prisnin edhe ca për të parë nëse empatikët do jenë bërë të sinqertë dhe do të rifuten në rehatinë e tyre, për të dalë ndoshta një ditë kur të varfrit të rebelohen kundër të gjithëvë, përfshi dhe të ndjeshmëve fiktivë.
