Nga Desada Metaj
Mero dhe poezia më janë dukur gjithmonë si dy ngjarje që nuk takohen kurrë. I drejtpërdrejtë, i ashpër, analitik dhe cinik si askush tjetër, të vetmen herë kur ai dhe poezia më janë shfaqur bashkë ka qenë në vitin 2007.
Në Rogner, e gjeta rastësisht duke shkruar tekstin e këngës së fushatës për Sokol Olldashin.
Ai mbylli laptopin me nxitim dhe më porositi të mos ia tregoja askujt këtë. Ndoshta asokohe, Mero ikte nga poezia nxitimthi për t’u rikthyer në kohën e duhur.
Dhe sot, në ditën e prezantimit të librit të tij me poezi, zgjodha ndoshta vargjet më atipike poetike për të përshkruar Tiranën ku jetojmë çdo ditë
Vrasës gjakftohtë që u fshihen njerëzve,
Janë gjithë baltë në makinat luksoze.
Priftërinj të heshtur që luten në Zot,
Nuk shpëtojnë dot nga kjo baltosje.
Një qytet i tëri nën këtë shi balte,
Mu kur mendonte se s’kishte më baltë.
Të gjithë bërë pis nga koka në këmbë,
Shikojnë të çuditur kush i ndyn nga lart.
Askush s’di më kush e solli këtë pluhur,
Askush s’di më kush na e hodhi në kokë.
Por di që shiu rrallëherë është keqpërdorur
Për ta fëlliqur këtë qytet kështu si sot.
Ja pra, që veç koha e zvogëloi distancën e Meros me poezinë. Dhe tani që janë fare pranë, ndoshta poezia do të largohet nga Mero.
Sepse poezia jonë është e sheqerosur ca si shumë për të mbajtur mbi shpinë vërtetësinë e hidhur të një realiteti që poetët tanë tradicionalë nuk e përtypin dot. Për këtë mbase ja vlen të lexosh poezitë e tij…
