Dy femra, të lindura në të njëjtinn vend, por me diferencë 157 vjet. Të dyja u takuan me një shoqe, veshën rroba të reja, shkuan në mbrëmje vallëzimi dhe takuan vrasësit e tyre. Të dyja u vranë në të njëhtën mënyrë, në të njëjtin vend. Të dy të akuzuarit quheshin Thornton dhe fituan pafajësinë në të dy rastet.
***
Erdington është një zonë e qetë periferike e Birmingamit, në Angli, e cila daton që nga shekulli i nëntë. Komuniteti i vjetër anglez ka historinë e tij, e cila evoluoi nga një fshat i vogël në një pikë kalimi popullore midis Çesterit e Londrës në shekujt 18 e 19. E megjithatë ka një kapitull të errët në historinë e Erdingtonit, i cili ende vazhdon të përndjekë banorët e tij: Vrasjet e pazgjidhura të dy vajzave të reja, me detaje të ngjashëm që nuk mund të injorohen, përfshirë edhe datën e vdekje. Pjesa më rrënqethëse? Të dyja ngjarjet i ndajnë 157 vjet nga njëra-tjetra.
Në orën 6:30 të 27 majit 1817, e Hënë e Shenjtë, një punëtor i quajtur George Jackson has disa rroba, një kapele dhe një palë këpucë buzë një pellgu. Ai njofton autoritetet, të cilët kontrolluan pellgun dhe gjetën trupin e Mary Ashford, me shenja në krahë dhe ndoshta e përdhunuar para vdekjes. Në fushën aty pranë u gjetën gjurmët e një burri e të një gruajeje. Autoritetet shqyrtuan detajet që çuan në vdekjen e vajzës dhe arritën te një burrë i quajtur Abraham Thornton si i dyshuari kryesor.
Viktima ishte një 20-vjeçare tërheqëse, e cila kishte shumë adhurues. Të hënën e 26 majit, ajo kaloi nga Langley Heath në Birmingam gjatë rrugës për në punë, duke ndaluar në shtëpinë e zonjës Butler, ku jetonte shoqja e saj, Hannah Cox. Aty Mary la disa rroba që do t’i vishte në një mbrëmje vallëzimi atë mbrëmje.
Në gjashtë pasdite, Mary u kthye në dhomën e Hannah ku veshi rrobat e festës. Të dyja shkuan në mbrëmjen e vallëzimi në Tyburn House. Të dyja vajzat ia kaluan mirë dhe e kaluan pjesën e mëpasme të mbrëmjes në shoqërinë e Benjamin Carter dhe Abraham Thornton.
Katërshja u largua në mesnatë, duke ecur rrugës kryesore, Chester Road. Hannah Cox u kthye në shtëpi vetëm, Benjamin Carter u kthye te festa, Mary dhe Abraham vazhduan drejt shëpisë së gjyshit të vajzës. Në katër të mëngjesit, Mary u kthye te Hannah, ku veshi rrobat e punës. Hannah e pyeti se çfaë kishte bërë ndërkaq, si çdo shoqe kureshtare. Mary dukej e qetë dhe në humor të mirë, i tregoi shoqes se e kishte kaluar kohën me Thorntonin deri sa ai u largua. Dëshmitarët thonë se e kanë parë vajzën të ecte rrugës pak pas orës katër të mëngjesit.
Pak orë më pas, Mary u gjet e vdekur. Në tetë të mëngjesit Abraham Thornton u arrestua me akuzën për vrasje. “Nuk më besohet që ka vdekur, unë isha me të deri në katër të mëngjesit”, u tha ai policëve. Gjatë marrjes në pyetje, Abraham iu tha hetuesve se kishin bërë seks në fushë. Pastaj kishin biseduar, duke parë qiellin, deri rreth orës tre, kohë kur ai e kishte përcjellë deri pranë shtëpisë së Hannah. E priti jashtë, pastaj u largua pasi ajo u vonua.
Ajo ishte hera e fundit që e pa Maryn gjallë, sipas tij.
Abraham Thorton shkoi në gjyq dhe të gjithë ishin të bindur për fajësinë e tij. Megjithatë, tre dëshmitarë provuan alibinë e Abrahamit. Kjo, bashkë me mungesën e fakteve, çoi në marrjen e pafajësisë.
Vëllai i viktimës, William Ashford, nuk e pranoi vendimin e jurisë dhe apeloi. Atëherë, si në praktikat e lashta për dhënien e së drejtës, Lord Ellenborough, gjyqtar i çështjes, lejoi që Abraham të mbronte pafajësinë në një “Gjyq me luftë”, dmth një betejë deri në vdekje për të provuar pafajësinë e dikujt.
Abraham hodhi një dorashkë lëkure, por vëllai i Maryt nuk iu përgjigj sfidës. Çështja u mbyll dhe Abraham u la i lirë. Njerëzit ishin aq të bindur që Abraham ishte fajtor, sa që ai u largua nga në SHBA.
Vrasja e pazgjidhur e Mary Ashford la një plagë të thellë në komunitetin e Erdingtonit. Saktësisht 157 vjet më pas, plaga u rihap në ngjarje krejtësisht të ngjashme.
Më 27 maj 1974, një tjetër 20-vjeçare u vra dhe u la në një pellg pranë Chester Road në Erdington. Trupi i saj, me shenja mbytjeje dhe përdhunimi, u zbulua disa ditë pas vdekjes. Gruaja u identifikua si Barbara Forrest, infermiere në shtëpinë e fëmijëve Pype Hayes, aty pranë. Edhe ajo u zhduk në një të hënë të shenjtë. Raportet thonë se Barbara ishte me të dashurin e saj, Simon Belcher, mbrëmjen e vdekjes, me të cilin vallëzoi në disa lokale. Belcher tha se e përcolli deri te autobusi në orën një të natës dhe kjo ishte hera e fundit që e pa.
Mbi 100 detektivë u angazhuan për zgjidhjen e çështjes dhe edhe këtë herë i dyshuari rezultoi me emrin Thornton.
Michael Ian Thornton banonte në Chester Road dhe ishte koleg pune i Barbara Forrest. Pasi autoritetet zbuluan njolla gjaku në pantallonat e Thorntonit dhe zbuluan në alibi të rremë nga nëna e tij, ai u akuzua për vrasje.
Nisi gjyqi dhe njësoj si me Thorntonin e 157 vjetëve më parë, edhe ky Thornton doli i pafajshëm, për mungesë provash. Një tjetër ngjashmëri mes dy ngjarjeve, motra e Barbarës, Erika, refuzoi të pranonte vendimin. Më 2012 ajo kërkoi rihapjen e çështjes dhe rishqyrtimin e ADN-së.
Edhe më rrënqethëse janë dëshmitë se dy viktimat kishin një ndjesi frike para se të vdisnin. Mary Ashford i tha nënës së Hannah Cox se kishte “një ndjesi të keqe për javën tjetër”. Barbara Forrest i kishte thënë një kolegeje dhjetë ditë para vrasjes: “Këtë muaj s’do kem fat. Thjesht e di, mos më pyet pse”.
Të dyja vrasjen mbeten të pazgjidhura edhe sot e kësaj dite. Disa i shohin ngjashmëritë thjesht si rastësi, të tjerë besojnë se është shenjë e diçkaje të ligë… Një gjë është e sigurt, njerëzit në Erdington vazhdojnë të kërkojnë përgjigje për këto dy raste çuditërisht të ngjashme.
Birmingham Mail/JavaNews/d.i.
