Nga Ben Andoni
Duhet quajtur një vullnet i mirë i Presidentit aktual të Republikës Nishani, që më 25 Nëntor, ftoi në selinë e tij shkrimtarë dhe botues, përkthyes, studiues e akademikë të librit në gjuhën shqipe. Gjeografia e të thirrurve ishte e gjerë, pasi përfshinte njerëz nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi, Lugina e Preshevës, Diaspora si dhe nga trevat shqiptare e vende të ndryshme të botës, pjesëmarrës në Panairin e Librit 2016, por që nuk e justifikoi kurrsesi mungesën e të shumëve syresh.
Si zakonisht mungojnë përfaqësuesit e Kulturës së Ekzekutivit, që nuk begenisin të çojnë edhe nëpunësin e gradës më të ulët te presidenti, por nuk ishin as organizatorët e panairit dhe kështu me radhë. Ata njerëz që kanë ardhur dëgjojnë një fjalim të mirë, por që nuk justifikon dot gjatësinë e tij me atë që Presidenti thotë vetë pak minuta më parë se takimi është bërë pa ndonjë arsye të veçantë pos nderimit. Ndërkohë në sallë, botuesit e vendit i ankohen njëri-tjetrit sesi u piratojnë librat nga Kosova, e bija e një përkthyesi të njohur pak orë më parë ka humbur gjyqin maratonë për fjalorin e të atit, paçka se ekspertiza shkencore i ka dhënë të drejtë. Ndërkohë që një Shtëpi Botuese e boton ende fjalorin plagjiaturë… Por s’ka kohë për ankesë. Ata që ankohen nuk janë sepse institucionin e presidentit nuk e konsiderojnë më, ashtu si nuk e vlerësojnë edhe njëri-tjetrin. Keqardhja më e madhe është për librin, shkrimtarët dhe përkthyesit, që prej vitesh dëgjojnë dëngla varfërie prej botuesve, që pasurohen e pasurohen pa fund dhe Ministrisë që i përfill gjithnjë e më pak.
Ironia nuk mbaron këtu. “Njëri prej poetëve tanë më të vyer, At Gjergj Fishta, pati shkruar dikur postulatin e famshëm ‘Mallkuar qoftë ai bir shqiptar që në gjuhë të huaj flet pa qenë nevoja!’ Në ditët e sotme, kur bota globale nganjëherë sikur na merr përpara me ritmin e saj frenetik, duke na bërë që të mos kujdesemi edhe aq shumë për visarin tonë më të çmuar kombëtar – gjuhën shqipe, – vërej me shqetësim se gjuha që përdorim çdo ditë, gjuha që flasim e lexojmë e shkruajmë çdo ditë, gjuha që dëgjojmë përnatë në debate e diskutime, ka pësuar përçudnime dhe huazime të panevojshme.” – thotë në vijim të fjalës së tij Presidenti Nishani, por nuk harron të përsërisë dy herë fjalën e huaj prosperitet.
E megjithatë presidenti i përgëzoi të pranishmit, paçka se nuk ndan shumë kohë, përveç se bashkëbisedimit me një grup që rreket të nxjerrë këshilla pa fund në adresë të tij, kurse njerëzit e letrave edhe me vështirësitë e mëdha vijojnë të botojnë dhe përpiqen. Organizatori kryesor i Panairit që thoshte se problematika s’ka ndryshuar që nga 1998, as nuk vjen fare dhe një masë e madhe kolegësh të tij, por që kuptohet se janë justifikuar.
Kur ikën, pas gati një ore e gjysmë aktivitet, të vjen keq për institucionin e presidentit dhe faktin sesa të pamundur e kanë shqiptarët që të jenë edhe një ditë të vetme bashkë nën kupolën e tij, por në fakt përgjigjja s’është aq larg. Me tagrin që ka sot presidenti, me përdhosjen që i kanë bërë zyrtarët e të gjitha niveleve sot institucioneve, as edhe një zë nuk mundet të bashkojë shqiptarët. Jo më ai zë i mekur i Nishanit.
Dhe, kur kjo ndodh me librin, mund ta bësh vetë llogarinë se çfarë bëhet me fushat e tjera. Me pak fjalë, Presidenti dhe institucioni i tij e ka të pamundur t’i bashkojë njerëzit dhe politikanët e tyre pasi Shqipëria është më shumë se kurrë e përçarë dhe këtë e shikoje edhe në zërin monoton të Nishanit por dhe në pak pjesëmarrësit që kishin ardhur në presidencë, në një mbrëmje nderimi për librin, për të cilin presidenti gjithsesi duhet përgëzuar. (Javanews)
