Nga ARTUR AJAZI
Shoqëria civile është fusha e jetës sociale (civile) e organizuar, që është vullnetare, gjërësisht e vetëmjaftueshme dhe autonome prej shtetit. Shoqëria civile përcaktohet si “promotore e vendimeve të rëndësishme” në sistemin demikratik. Ajo nuk ekziston, vetëm në vende me diktatura. Po bëhet zhurmë e madhe ditët e fundit. Duan të nxjerrin emrin ose emrat për të nxjerrë presidentin e ri të vendit. Diku mbahen takime 2-3 palëshe, në paradhomat e tjera të Kryesisë së Kuvendit, takohen kryetarë partish (pa anëtarësi, dhe nën hetim për shkelje ligjore dhe penalitete të tjera) mes tyre, për të gjetur gjoja “emrin e duhur që plotëson kushtet dhe kriteret e tyre”. Diku tjetër, ish-lideri historik që pret të bëhet sërish “lider”, takon demokratikasit e bazës , dhe del me deklaratë të fortë shtypi se “Sorosi, Kim dhe Rama duan të zhdukin opozitarizmin në Shqipëri”. Po në të njëjtën ditë, SPAK-u, nis “aksionin blic” për të arrestuar “VIP-at e krimit”, kur i ka patur në banesat e tyre gjithë kohës. Në mbrëmje mblidhen dhe diskutojnë në studiot televizive, diku për turizmin, diku për krimin, korrupsionin, nga ku “kokat e mëdha” japin leksione si “mposhtet Berisha, si fiton opozita, si rrëzohet Rama”, etj..etj…Dhe diku aty nga mesnata, ti bën bilancin e gjithë atyre që ka parë dhe dëgjuar, duke mos arritur në konkluzionin e duhur se “mësova diçka sot”. Gjithçka duket sikur është tretur dhe sfumuar, e kthyer në pocaqi. Sapo gdhin, shumica e shqiptarëve, e nisin ditën me telefonata në emisionet e mëngjesit. Dalin dhe shfryjnë dufin e tyre, shajnë, akuzojnë, ofendojnë, por edhe lëvdojnë. Thonë ankesat dhe kërkesat, tek drejtuesit e emisioneve që nuk kanë asgjë në dorë të zgjidhin apo lehtësojnë përditshmërinë e tyre. E vetmja që deri tani i ka shpëtuar molepsjes është shoqëria civile. Ajo mbahet dhe nuk shmanget nga detyrimet e saj. Ka mjaft elementë të besueshëm në rradhët e tyre, që ngjallin besim, por duhen përkrahur. Shumica e qeverive demokratike sot në Europë, i tremben shoqërisë civile, rretheve intelektuale, dhe zemëratës popullore që ndizet nga këto forca progresiste. Në Shqipëri, pesha dhe “varreja” e shoqërisë civile nuk ka ndjeshmërinë e duhur. Mungesa e organizimit apo “zgjimi” i saj në problematika të veçanta, nuk i ka dhënë asaj vendin e duhur. Shoqëria Civile, duhet të jetë atje ku miratohet apo shkelet një ligj, atje ku ndodh një krim monstruoz, atje ku ndodh një shkatërrim i vlerave historike, atje ku abuzohet dhe korruptohet zyrtari apo një strukturë e shtetit, për të qenë e para në alarmin e moszbatimit të ligjit. Shoqëria Civile, nënkupton një koncept shumë të gjerë, i cili shpreh pjesëmarrjen aktive të individit, për të konsoliduar liritë dhe të drejtat e tij, apo dhe kontributin e tij për një shoqëri të hapur dhe të drejtë, që frymëzon solidaritet. Mungesa e aftësimit të Shoqërisë Civile, e “plak” masën e gjërë të qytetarëve, pasi ata shpesh nuk gjejnë mbështetjen e nevojshme për problemet e ditës. Në Shqipëri, nuk ka demokraci të konsoliduar, dhe për pasojë efiçensa e Shoqërisë Civile është pothuajse zero.
