Nga Denis Dyrnjaja
Ka një debat herë të heshtur e herë konkret mbi përkatësinë dhe orientimin seksual. Në krye të herës më duhet të them që nuk paragjykoj dhe as nuk mendoj se duhet të kufizohet kush për prirjet dhe preferencat e tij seksuale, por ama as nuk duhet të na bëjë të ndihemi keq fakti që nuk jemi homo, trans etj. Ka një tendencë nga përfaqësuesit e komunitetit LGBTI që kundërshtarët e tyre në publik ose pjesën tjetër që nuk i mbështet t’i paraqesin, etiketojnë madje edhe t’i sulmojnë si arkaikë dhe demode.
Kundërekspansioni për të ruajtur veten, për të krijuar më shumë hapësirë për mundësinë e kufizuar,, apo për të fituar më shumë liri brenda shumicës dërrmuese, po na vë në pozitat e të fajshmit, pse nuk jemi homo. Shpesh ka nota diskriminimi, dhune e bullizmi ndaj njerëzve LGBTI. Po është e vërtetë, ndoshta edhe e theksuar, por kjo nuk duhet shndërruar në kundërvlerë intimidimi, shpesh edhe fyerjeje ndaj shumicës që nuk ndan të njëjtën preferencë dhe tendencë seksuale si pakica ndryshe. Pra në llojin e vet pavarësisht formës, të dy palët nuk është se kanë sensin e tolerancës dhe pranimit dhe është krejt normale se janë të kundërt e se nuk po flitet thjeshtë për ngjyra.
Kjo është dhe do të jetë gjithmonë një “betejë” derisa palët janë në pole krejtësisht të kundërta dhe do të mbetet të tilla pasi ndasia është aq madhe sa në debatin publik palët tentojnë të përjashtojnë njëra tjetrën, pavarësisht tentativës sipërfaqësore për tolerancë. Brendia fsheh tjetër gjë. Parimisht një gay do të dëshironte të ishte gjithë bota homoseksuale, ashtu sikurse një heteroseksual dëshiron vetëm habitatin e tij.
Pavarësisht përpjekjeve titanike është shumë e vështirë të zvogëlohet hendeku., sepse kjo ka të bëjë me egon njerëzore, me vetndjerjen, me traditën dhe me kodin polar të fizikës (të kundërtat tërhiqen një mashkull dhe një femër) dhe të njëjtat shtyhen (një mashkull me një mashkull ose një femër me një femër) përveç devijancave sikurse janë homoseksualët, etj. Jetojmë në kohën kur të ndryshmit duhen lejuar dhe me ta duhet bashkëjetuar në shoqëri dhe komunitet, por respekti i shumicës nuk duhet keqpërdorur dhe shndërruar në arrogancë nga pakica. Ata që nuk mendojnë si pakica nuk kanë faj pse janë ashtu siç janë dhe pse nuk pranojnë dot në mënyrë fiziologjike dhe fizike të kundërtit brenda llojit.
Nuk e dimë si do silleshin homoseksualët nëse do të ishin shumicë dhe jo të gjithë me nivel arsimor dhe shoqëror të mesëm ose të lartë ndaj palës tjetër që mund të ishte minorancë. Kjo është një pyetje hipotetike që nuk i japim dot përgjigje, por nuk besoj se do ishin edhe ata më tolerantë ndaj të kundërve të tyre në preferenca seksuale.
Por kjo pak rëndësi ka. Ne sot jetojmë këtë realitet. Mirë është të jemi sa më pak përjashtues për tjetrin, por kujdes, sepse jo gjithmonë mbrojtja më e mirë është sulmi, sepse sulmi prodhon kundërsulmin dhe kur ai është në disbalancë shifrash, pastaj buron dhuna, qoftë fizike, qoftë verbale.
