Nga Ben Andoni/
Janë mbi 30.0000 azilkërkues shqiptarë në Gjermani, që kërkojnë ndryshimin e fatit të tyre. Por ndërsa pala gjermane ka filluar “reprezaljen” dhe po i kthen valë-valë, autoritetet shqiptare kanë mbetur vetëm në përgatitjen e propagandës, që të tjerë të mos i bashkohen këtij kontingjenti e të mos na ‘turpërohet’ fytyra para Evropës. Si ndodh tek ne, problemi i një dikasteri, në rastin tonë i Ministrisë së Brendshme, as nuk reflektohet fare në dikasteret e tjera. Që do të thotë se nga ky kampion i madh njerëzish, për të cilët kanë emra, të arrihet e të përcaktohen shkaqet sepse ikin.
Dhe, larg fjalëve cinike të ministrit gjerman, se ata janë turpi i kontinentit, të gjithë e dimë mirë bashkë me ministrin: se ata janë më shumë fytyra e Evropës së sotme me vendet në zhvillim. Ca më shumë akoma, dështimi i madh i politikave kinse inkurajuese, që qeveria, ku është edhe zoti Thomas De Mazeire, ka realizuar bashkë me partnerët evropianë.
Anipse, ata nuk janë tema e këtij shënimi, sesa instancat tona dhe sidomos subjektet e Ministrisë së Punës dhe ato të Çështjeve Sociale. Që do të thotë se askush prej tyre s’ka bërë një survey profesional që të tregonte se cilat fasha të shoqërisë po i shkojnë Gjermanisë dhe vendeve të tjera? Cilat janë pritshmëritë e tyre? Pse e marrin rrugën bashkë me fëmijët e mitur, pa u frikësuar? Dhe, pse kërkojnë të ikin sërish edhe kur kthehen në Shqipëri? Një pyetësor i gjerë mund të ndihmonte jo vetëm shtetin, por politika më të drejta të një shteti, si yni, që punon prej dy dekadash vetëm thjesht sot për sot.
Gjithsesi, duket se kjo ka pak gjasa të ndodhë prej tyre, përveç OJQ-ve që tashmë që nga shtatori do kenë minierën e tyre të re të vjeljes së fondeve, me fatin e tyre. Kurse për këta të gjorë nuk kujtohet më asnjë njeri dhe dimri që po vjen duket se është edhe më i vështirë se ai para tij.
Por edhe pa të gjithë këto, janë vetë shqiptarët që e kanë tashmë një ide se cili po largohet. Më së shumti janë ata qytetarë që kanë ende pak kursime dhe që marrin përsipër një sakrificë, një të tillë, që t’ua shpërblejë këtë aventurë. S’ikin dot të varfërit, sepse nuk mund të luajnë me kafshatën e fundit. Të ikurit mund të quheshin thjesht “Të pasurit e të varfërve shqiptare”. Janë mu ata që të parët ndjejnë indikacionin e shtetit dhe të ardhmen e tij. Janë ata që të parët shikojnë para analistëve dhe shifrave të rrejmë, të kinse-specialistëve, të ardhmen e vendit. Dhe, janë ata , që këto muaj po na tregojnë realisht se Shqipërinë po e presin kohë të vështira. Për ta cilat fjalët e Mazeire, se azilkërkuesit janë turpi i Evropës nuk na bëjnë përshtypje. Pasi flitet për bukën e gojës, atë që s’pyet për logjikë dhe për retorika boshe, si këto që po afron Evropa në vitet e fundit, duke mbështetur politikanë pa vizion në të gjithë Lindjen, thjesht për të provuar kinse eficensën e vet. Dhe, këta njerëz nuk duan t’ia dinë, ata dinë shumë më mirë se të gjithë, se ku po shkon shteti i tyre. Ndaj 30.000 shqiptarët dhe kosovarët mbushin valixhet dhe ikin. Sepse nuk ka më shpresë edhe për ata “të pasurit” e të varfërve shqiptarë.
