Nga Brizida Gjikondi
Prej cerek shekulli shqiptarët kanë lirinë bazike të besojnë ose jo në Zot, të jenë praktikantë apo thjesht besimtarë virtualë.
Dëmi që ju bë psikologjisë së shqiptarve përgjatë sistemit të kaluar duke ju hequr dhe ndaluar besimin në Zot ka qënë tragjik.
Pavarësisht se historikisht nuk kemi qënë një popull i thekur mbas besimit gjithësesi edhe besimi alla shqiptarce ndihmonte për të qënë njerëz më pak mëkatarë, më shumë shpirtërorë dhe paqësorë.
Besimet shqiptare si ato katolike dhe ato muslimane konvertonin në një pikë, në caktimin e disa normave morale shkelja e të cilave frikën e kish më të madhe se ndëshkimi real.
Po shqiptarët besimin nuk e vazhduan aty ku e lanë, sidomos traditat më të bukura të tij, modernizimi i sipërfaqshëm, mos njohja dhe mos leximi i librave themelorë fetarë bënë që shumica e shqiptarve të mbas 90 thjeshtë të kopjonin sipërfaqshëm ritet, zakonet sidomos në festa të rëndësishme si ajo e Krishtëlindjeve për shëmbull.
Shpesh mendoj se vajtja në masë në Kishën e Shën Ndout më shumë ka të bëj me frikën nga sëmundjet dhe vdekja se sa me një besim të thellë shpirtëror, gjithashtu dhe gdhirja e vigjiljes së Krishtëlindjeve në Kishë është në shumicën e rasteve një paradë parjesh “ të elitarve” mëkatarë në rrjesht të parë dhe besimtarve të ndershëm në rrjesht të fundit se sa një meditim dhe afrim me lindjen e Krishtit.
Vërtet besimi në Zot ka një krizë në mbarë botën e internetit sidomos ajo pjesë që ka të bëjë me vajtjen fizike në vëndet e kultit, të cilat po frekuntohen jo pak si vënde muzeale dhe jo si vënde besimi, por gjithësesi institucionet fetare në botë përpiqen maksimalisht qoftë dhe duke ndjekur hapin virtual të njerëzimit që mos të bien nga piedestali, ndërkohë që Institucionet fetare në Shqipëri janë shumë mbrapa kësaj qasjeje.
Për shëmbull ata minimalisht duhet të kishin marrë mundimin që emrat e simbolikave fetare që janë aq të dashur për mbarë njerëzimin tja përshtasnin realitetit cerek shekullor shqiptar. Ende sot e kësaj dite shqiptarët e mijëvjecarit të ri Babagjyshin e Krishtëlindjeve e quajnë me emrin ateist të maskuar, Plaku i Vitit të Ri, dhe ende nuk e kanë të qartë që ai vjen natën e Krishtëlindjeve për tu sjellë dhurata fëmijëve apo natën e ndërrimit të viteve.
Aq më pak të njohin historinë e tij të hershme si Shën Nikolla nga Azia e vogël, sot në territorin e Turqisë. Personalisht mendoj që Krishtlindjet janë ndër festat më të bukura, më të dashura dhe të ngrohta të njerëzimit, unë jam fëmijë e një nëne e përkatsisë bektshiane, dhe një babai me origjine dikur të krishterë dhe më pas muslimane, por thellësisht ndjej mallëngjim dhe dashamirësi për këtë festë kaq pozitive sic është Krishtlindja, ndaj mendoj që ka ardhur koha që festat dhe simbolet ti thërrasim me emrin e tyre të kuptimtë dhe të vërtetë, kemi nevojë të besojmë ne shqiptarët, të njohim, lexojmë dhe kuptojmë, ah sa kemi nevojë…
