Nga ARTUR AJAZI
Ka 35 vjet që nuk lë njeri mbi tokë dhe jo vetëm, pa përgojuar, pa e bërë pis, pa e akuzuar, pa e fyer, pa e sharë me fis dhe farefis. Skender Hita, drejtori i ri i Policisë Shtetit ishte “shënjestra” e rradhës. Doli dhe tha se “prit, prit, nuk keni dëgjuar gjë akoma për Skenderin, do ti them në daljet e mia të mëvonshme”. Për atë njeri, çdo drejtues i ri, çdo minister, çdo kryeminister, çdo ambasador, çdo deputet apo dhe anëtar i partisë tij, që del kundër, ose emërohet diku, mbetet “armik, i korruptuar, i lidhur me afera të pista, me dosje penale”, e lloj-lloj shpikjesh të tjera, që as në enciklopeditë botërore të Morfologjisë nuk i gjen. Eshtë përgojues i lindur, mbetet përgojues klasik, i paimagjinueshëm. Sajesat e tij, kalojnë çdo cak imagjinate njerëzore. Ai e di kur, “ti lidhesh me bandat, kur ti merr rryshfetin, kur ti zhvat milionat, kur ti ble vilat dhe pallatet, kur ti takon ambasadorët e shitur dhe të blerë”, dhe harron çdo gjë që lidhet, me të kaluarën dhe të sotmen e tij. Eshtë i gatshëm të sajojë mashtrimin më të sofistikuar brënda 1 minute për kundërshtarin politik, për konkurentin politik, për atë që i del kundër në parti, në shesh dhe në bulevard. Në një shtet normal, duhej të kishte vepruar drejtësia. Por ja që, në Shqipëri akoma drejtësia trembet, ose është zgjatuese e atij njeriu. Fijet e padukshme kanë nisur të zbulohen. Të tentosh të njollosësh Skender Hitën, qysh ditën e pare të emërimit, apo dhe ndonjë minister që sapo është betuar tek Presidenti, dhe ti quash ata “të lidhur me afera korruptive, të lidhur me bandat” është e para, shkelje ligjore (fyerje dhe shpifje për shkak të detyrës) dhe e dyta amorale, të merresh dhe të thurrësh skenare mashtrimi, ndaj dikujt që është testuar dhe verifikuar nga organet kompetente. Por ja që përgojuesi kronik dhe klasik nuk njeh kufinj. Në fakt “kufirin tek thana” duhej t’ja kishte vënë ligji, drejtësia, por deri sot ajo , pra drejtësia, mbetet apatike, duke mos vepruar kurrë mbi politikanë të tillë. Fakti është se, edhe mbijetesa e tij politike, lidhet ngushtësisht me zakonin e tij të përgojuesit. Ajo buron qysh nga krijimi i partisë, dhe ka vazhduar në vite. Të mos harrojmë se si përgojonte dhe baltoste “Heroin e Demokracisë”, të cilin njëherë e bëri “spiun të Sigurimit”, dhe pastaj kur u vra, “hero të partisë”. Dhe avazi vazhdon, huqi nuk pushon. Ai çdo ditë përgojon burra, gra, njerëz të veshur ose jo me pushtet, u bën atyre hetuesinë, gjyqin, u jep atyre vendimet gjyqsore, dhe në fund u kërkon shqiptarëve ta votojnë pasi “do tu sjellë bollëkun, lirinë, demokracinë”. Dhe e dini çfarë merr si shpërblim ? Sheshe bosh, largime dhe braktisje nga partia, kthim kurrizi nga faktori nderkombetar, dhe në fund, humbje në zgjedhje.
