Nga Fitim Zekthi
Partia Demokratike në opozitë ka paqartësi të jashtëzakonshme në shumë kuptime. Të gjitha këto paqartësi janë shkaku i krizës së saj të rëndë politike. Një prej këtyre paqartësive, ndoshta më e madhja, është mënyra se si ajo pret të rrëzohet qeveria dhe ajo të vijë në pushtet.
Partia Demokratike pret që qeveria të bjerë për shkaqe komplet të pavarura nga opozita dhe mënyra se si ajo zhvillon opozitarizmin. Partia Demokratike, ndonëse shprehet se ajo kërkon të fitojë me zgjedhje, duket qartë që pret që ajo të fitojë nga gremina e Partisë Socialiste.
Për të qenë e qartë që në krye, duhet thënë se Partia Socialiste duhet të kishte rënë nga pushteti kohë më parë për shkak të një qeverisjeje plotësisht shkatërrimtare dhe të korruptuar dhe për shkak të pakënaqësisë së dukshme tek njerëzit. Por nuk ka ndodhur dhe nuk duket se do të ndodhë shpejt, për shkak se partitë nuk bien nga pushteti thjesht për shkak të dështimit të tyre, por edhe për shkak se dikush më i mirë dhe më i aftë duhet gati të marrë pushtetin dhe ta rrëzojë atë.
Partia Demokratike ka vite që është në krizën e pritjes së rrëzimit të qeverisë nga skandalet e saj, nga dalja e përgjimeve, nga hetimet e prokurorisë, nga presionet ndërkombëtare. Partia Demokratike as që e ka çuar ndonjëherë ndërmend, se ajo vetë duhet të jetë një parti që fiton mendjen dhe zemrat e njerëzve.
Kohë pas kohe, prej vitesh, Partia Demokratike prodhon një “faktor” të madh që do ta rrëzojë Ramën shpejt. Në vitin 2019, një drejtues i lartë i PD-së tha në një takim me strukturat e partisë, kur u pyet se çfarë do të bëjmë (ishte koha e protestave të vazhdueshme të PD-së që nuk jepnin rezultat), tha: “do të prisnim të dalë ndonjë video e re” (kishte dalë më parë video e përgjimeve për Shijakun dhe Dibrën në gazetën Bild).
Më vonë priste që CDU të detyronte Ramën të pranonte kushtet e PD-së për qeveri teknike. Një herë tjetër PD priste që presidenti Trump të dilte kundër Ramës, meqë ky e kishte sharë në CNN. Një herë tjetër PD priste që Rama të rrëzohej sepse doli kaseta për vëllain e ish-ministrit Fatmir Xhafaj. Herë të tjera ka pritur që figura të mëdha në SHBA, si ish-presidenti Bush apo ish-sekretarja e shtetit Rice (me të cilët ka folur kryetari i PD-së), të bindin SHBA-të të rrëzojnë Ramën. Herë të tjera kanë pritur që Rama të bjerë sepse PD-ja po këshillohet nga njerëz të administratës Trump, të cilët kanë vajtur në Shtëpinë e Bardhë ose dalin në foto me drejtorin e FBI-së, Kesh Patel. Herë të tjera PD pret që të rrëzojë qeverinë e socialistëve sepse administrata Trump nuk i do “sorosistët” dhe ka dhënë urdhër që sorosistët të rrëzohen kudo. Lista me gjëra të tilla është shumë e gjatë dhe kjo ka vazhduar që prej vitit 1998. Sa më e rëndë gjendja e PD-së, aq më e theksuar bëhet kjo qasje e saj. Ata që e njohin mirë dhe nga brenda e dinë edhe më mirë se e jetojnë këtë përditë. Është një lloj modus vivendi.
Këto ditë, pas ndërhyrjes së forcave ushtarake amerikane në Venezuelë dhe arrestimit të presidentit Nikolas Maduro, PD ka rritur dozat e pritshmërisë së rrëzimit të qeverisë socialiste me anë të ndërhyrjes amerikane. PD ka ngritur në qiell paralelizmin që, sic ia bën Maduro-s, do ia bëjnë edhe Ramës, dmth “Ramaduros”.
Është e qartë që kjo është një vijimësi e paqartësisë së thellë të PD-së, një paqartësi strategjike, por edhe e imponuar nga paaftësia (mungesa e vullnetit për të parë veten) e saj për të qenë e qartë.
Ndërhyrja amerikane në Venezuelë dhe arrestimi i Maduros ishte një ndërhyrje në “kopshtin e pasmë të SHBA-së”, tha Richard Hass, kryetar i Këshillit për Marrëdhëniet me Jashtë, dhe bëhet për të marrë nën kontroll Venezuelën në mënyrë që Rusia, Kina etj. të mos kenë kontroll mbi të. Marrja e Venezuelës është pjesë e strategjisë së politikës së jashtme amerikane që të gjitha Amerikën të jenë nën zonën amerikane të dominimit gjeopolitik. Shqipëria nuk është kopshti i pasmë i SHBA-së. Shqipëria nuk është nën kontroll të Rusisë apo Kinës.
Venezuela kishte vite që ishte nën sanksione nga SHBA. Shqipëria jo vetëm që nuk është nën sanksione, por është aleate e SHBA-së. Qeveria e Shqipërisë është aleate e qeverisë së SHBA-së. Qeveria e Venezuelës nuk njihej si legjitime nga SHBA. Në vitin 2019, presidenti Trump njohu për president Juan Guaidó dhe Maduros (edhe qeveria Rama njohu menjëherë Juan Guaidó si president të Venezuelës, sic bëri Trump). Presidenti Biden nuk e njohu fitoren (manipulimin) e Maduros në vitin 2014 dhe tha se fitues ishte Edmundo Gonzales i opozitës. As Trump, as Biden, as Obama, askush nuk ka thënë që qeveria shqiptare nuk ishte e ligjshme dhe kryeministri i saj ishte Albana Vokshi, Jorida Tabaku, Lulzim Basha, Sali Berisha, Flamur Noka, Edi Paloka apo dikush nga drejtuesit e opozitës.
Qeveria e Venezuelës dhe presidenti akuzohej si kryetar i një organizate mafioze të trafikut të drogës, si një njeri që kishte kryer akte kriminale ndaj SHBA-së etj. SHBA nuk ka thënë kurrë që qeveria shqiptare dhe kryeministri janë trafikantë dhe drejtues organizatash kriminale.
Qeveria amerikane ka thënë që Chavez dhe Maduro së bashku mund të kenë vrarë mbi 20 mijë njerëz, duke i rrëmbyer, torturuar apo varur në protesta. Këto shifra i ka pohuar OKB në vitin 2019. Qeveria amerikane nuk ka thënë që qeveria shqiptare ka vrarë në protesta apo ka vrarë në tortura pas rrëmbimeve 20 mijë vetë. Përafrimi është i madh. Sigurisht që kryeministri Rama dhe socialistët janë zhytur në korrupsion, kanë ndërtuar një qeverisje të tmerrshme, shkatërrimtare dhe duhet të ishin shporrur nga pushteti, por kjo nuk bëhet duke pritur “faktorë” jashtë ose duke prodhuar “faktorë” që nuk ekzistojnë. Ditën që opozita do të kuptojë se ky kurs është komplet gabim dhe duhet të shohë veten dhe të bëhet ajo forca që njerëzit duan të drejtojnë vendin, atëherë Rama bie. Nuk ka forcë që e ndalon atëherë rënien e tij. Çdo paralelizëm me Maduron dhe Venezuelën e mban opozitën në vend dhe ndihmon vetëm Ramën.
