Të paktën dje shumë e ndoshta edhe sot më pak, do të duhej të ishte një ditë paqeje në Tiranë. Fakti që kryeqyteti shqiptar u shndërrua në qendrën e rajonit në këto orët e fundit, mund të quhet i mjaftueshëm që dy krahët e politikës shqiptare të bëjnë paqe, të ulin tonet dhe të dëgjojnë me qetësi çfarë bën njëra palë që ka rradhën të luajë në politikën e jashtme të vendit. Që duhet të jetë një, e orientuar nga dje në sot, e pandryshueshme në parimet e saj kryesore, prioritetet dhe partneritetet. Por kjo ngjan utopi. Po të shihet së paku media opozitare në vend, përveç një ndjesie xhelozie që mezi fshihet e llojit: “Pse ata dhe jo këta”!, kuptohet shumë pak se çfarë ka ndodhur dje në Tiranë. Duke nisur me RD-në që gjen vetëm një kuadrat vetëm disa centimetra katrorë për të njoftuar takimin e kryetarit të PD-së me kryeministrin serb Vuçiç e për të mos përfunduar me portale pranë opozitës që tentojnë të gjejnë qime në çdo vezë të pathyer të vizitës së djeshme të delegacionit serb. Deri dhe bllokimin në trafik të eskortës së presidentit Nishani.
Së paku me këtë nivel armiqësie që prodhon çdo ditë politika në Tiranë, maksimumi i utopisë do të ishte që presidentë dhe ish-presidentë, kryeministra dhe ish-kryeministra, ministra të jashtëm dhe ish-të tillë, të bëheshin bashkë për të diskutuar si në një klub normal njerëzish që duhet të shërbejnë për qytetarët shqiptarë. Për të diskutuar për politikën e jashtme duke harruar vetëm një çast se çfarë i ndan në dy anë humnere në politikën e brendshme të vendit. Por kjo nuk ndodh. Nuk ndodhte dje kur ishin “ata”. Nuk ndodh sot që janë “këta”. Sepse nuk ka paqe në Tiranë. Në Ballkan lufta është gjithmonë më interesante. Dhe më e lehtë për t’u bërë. /L. V./
