Nga Lorenc Vangjeli
Në mungesë të Spartak Brahos, komisionin parlamentar për sigurinë e drejtoi Flamur Noka. Ish-ministri i brendshëm i PD-së, lexoi përpara kamerave duke rrokjezuar pothuaj të gjitha fjalët për t’i dhënë më shumë peshë kumtit të tij të rëndë: maxhoranca po përgjon në mënyrë të paligjshme.
Para tij një alarm të tillë e ngriti ish-kryeministri Berisha që prezantoi edhe një listë me emra konkretë “viktimash” përgjimi që ngjante dhe si një hierarki rëndësie emrash të përveçëm, së paku në opozitë.
Presidenti i Republikës e bëri edhe më dramatike situatën. Duke i konsideruar si të mirëqena përgjimet e paligjshme, Nishani tha se një akt i tillë cënonte sigurinë kombëtare. Presidenti nxiti prokurorinë për hetime të shpejta, madje të hënën, pothuaj dhe i caktoi programin e punës që duhet të përmbante hetimi që duhet të niste nga doganat e të shkonte deri tek përdoruesit dhe autorizuesit e përgjimit.
Kryetari i PD-së Basha, siç pritej e ngriti edhe më tej ngarkesën e çështjes duke përfshirë në të edhe kryeministrin, ndërsa Ristani shkoi dhe më tej kur kërkoi arrestimin e ministrit të Ramës, Tahiri.
Luan Rama tha se nëse janë korrektë në zbatimin e ligjit, deputetët socialistë dhe ministri i brendshëm janë më të interesuarit për zbardhjen e situatës.
Vetë targeti i këtij sulmi të kryqëzuar e të përqëndruar, Saimir Tahiri i sfidoi të gjithë kritikët e tij nga studioja e Kol Ballës: sqaroi se nuk ka përgjime, se pajisja nuk kishte as parametrat fizikë për ta bërë një gjë të tillë dhe se nëse një gjë e tillë vërtetohej se kishte ndodhur, ai ikte sepse “do të kishte konsumuar një shkelje shumë të rëndë”, por nëse ndodhte e kundërta, një gjë të tillë duhet ta bënin kundërshtarët e tij. Në klimën shumë armiqësore mes maxhorancës dhe presidencës, tahiri nuk mungoi të hedhë ironi, thumba të rëndë dhe bastin e rradhës: Nëse verifikohet se është në gabim, të paktën Presidenti të kërkojë falje. Përpara tij, duke u tallur si zakonisht, Edi Rama sheh reformën e drejtësisë si arsyen se pse PD-së i “…bëhet sikur e përgjojnë”. Por ngjarjet rrodhën më shpejt se sa ndodh një gjë e tillë në “javashllëkun oriental e tradicional” me të cilin merret zakonisht Tirana politike. Një ditë më pas, të martën, u njoftua se do të kishte dëgjesë të posaçme për pëgjimet.një dëgjesë që do të niste me Prokurorin e Përgjithshëm, Ministrin e Brendshëm, kreun e SHISH-it dhe atë të Policisë së Shtetit. Kjo është një gjë që ndodh për herë të parë. Dhe ky është një ushtrim i jashtëzakonshëm demokracie. Në përpjekjen për të kërkuar ndihmë e zgjidhje nga pika më e fortë që afron sistemi: transparenca, llogaridhënia sipas parimeve të kontrollit dhe të ekuilibrit.
Si e tillë, kjo është fitore e të gjithë shoqërisë që mirë a keq, me hir a pahir, po përdor mjetet që afron sistemi për të zgjidhur problemet që sistemi gjthashtu i njeh. Ajo është dhe një fitore e çuditshme që njeh për triumfues që në nisje të gjithë aktorët përjashtues të njëri-tjetrit, të përfshirë në të.
Fituese është opozita e PD-së. Edhe njëherë, si pothuaj përherë, aksioni politik i saj, me zë të lartë, me ngut e ngulm, teprime dhe ekzagjerime, me insistim e përqëndrim, shkoi në drejtimin që ajo kërkonte. E detyroi maxhorancën që të lejojë hetimin e saj parlamentar në një nga sektorët më delikatë të funksionimit të shtetit. Opozita e djeshme ka pasur të paktën dy episode pothuaj të vërtetuar të përgjimeve të paligjshme në dëm të saj. Zhurma që ajo ngriti ishte pothuaj e shurdhët dhe aksionet e nisura si protestë u shuan shpejt. Njëlloj si të gjitha luftrat që nisen pa pikën e besimit në fitore. Opozita e djeshme socialiste dështoi dje, pikërisht aty ku fitoi sot opozita aktuale.
Fituese e gjithë kësaj skeme të çuditshme është edhe maxhoranca. Në morinë e të metave të saj, në shumëllojshmërinë e njollave që ka marrë qeverisja e saj në këto tre vjet, me aktin e të martës ajo dëshmoi se është më demokratike se kundërshtari i saj që e mban këtë përcaktor si emër. Të paktën në formë. Duke pritur që përfundimi i hetimeve t’i japë ose jo të drejtë edhe në thelb. Eshtë pothuaj e paimagjinueshme që një veprim të tillë të Edi Ramës ta bënte dikur Doktor Berisha si kryeminisrër. Dhe pikërisht ky veprim është një nga arsyet për të gjykuar mbi dy stilet e qeverisjes. Edhe sipas parimit të paqortueshëm të proverbit francez që thotë sesa më shumë ndryshon, aq më shumë është e njëjta gjë.
Në dritëhijen e këtij procesi, Edi Rama ka një detyrim më shumë se moral për një histori të hershme, e cila pati fatin e tre ditëve jetëgjatësi duke u harruar më pas me lehtësinë e padurueshme që harrohen gjërat e rëndësishme në një vend si Shqipëria. Në vjeshtën e vitit 2014, një hetim parlamentar me gjasë i dha përgjigje traumatike dyshimit: kishte përgjuar apo jo SHISH. A ishte vetë kryeministri Rama, kryetari i Kuvendit Meta, kryetari i opozitës Basha, ministri i brendshëm Tahiri e të tjerë emra të rëndësishëm të politikës, biznesit, medias apo dhe diplomatë të huaj në veshin e SHISH? Me gjasë një gjë e tillë kishte ndodhur, njëlloj siç kishte ndodhur në të paktën dhe dy episode të provuar në mandatet e Doktorit. Çuditërisht atëherë u hesht për hetimin e dikurshëm. Ndoshta sot është një mundësi më shumë për t’u mësuar një e vërtetë e arkeologjisë politike shqiptare. Sepse çfarë harrohet, është e dënuar që të përsëritet. Dhe këtë gjë më mirë se kushdo, mund ta dëshmonte edhe me mungesën e tij kryetari i komisionit të sigurisë Spartak Braho, i munguari i madh i kësaj jave në Tiranë, të cilin shumë e duan, më shume e urrejnë, por që nuk lë askënd indiferent ndaj cantës së tij të zezë.
