Nga Dritan Hila
Kjo është një foto e bërë para tre vjetësh te karburanti Kastratit në Kavajë. Ndaloja aty pasi Azemi, kuzhinieri, një vendali, bënte paninet që më kujtonin Italinë. Në një nga ndalesat më tha që kishte mbaruar shkollën e lartë për veteriner bashkë me Bamir Topin. Pastaj kishte ikur në Itali ku kishte mësuar zanatin e gatimit. “Pse u ktheve?”- e pyeta.
“Kisha prindërit vetëm,”-më tha, “dhe duhej të isha pranë tyre.” U kthye bashkë me gruan dhe fëmijët. Shkonte dhe vinte çdo ditë me këmbë bashkë me gruan te vendi i punës. Kuriozitetit tim se si ia bënte që të nxirrte gatime kaq të mira, më tha që e zgjidhte vetë lëndën e parë, bukën, proshutën, gjithçka nëpër dyqanet e Kavajës dhe Durrësit.
Azemi tani ka ikur. I kërkoi administratorit t’i rriste pagën me 100 mijë lekë të vjetra, d.m.th nga 400 ta bënte 500 pasi jeta ishte shtrenjtuar, fëmijët do të shkonin në shkollë në Tiranë dhe atij nuk i dilte. Përgjigjja ishte “Rri ose ik, këto janë kushtet!”
-”A më ndihmon dot me një vend tjetër?”-më pyeti. Ishte një moment kur jam ndjerë ligsht pasi pashë njeriun e punës të lutej sikur po më kërkonte nder, ndërkohë që ne të gjithë jetojmë në shpatullat e tyre: politikanë, administratë, media.
-”Do përpiqem!”, i thashë. E mora pas ca kohësh për t’i thënë që ende nuk kam bërë gjë pasi nuk kam shumë njohje në Kavajë aq më pak në këtë fushë. Më tha që mos mërzitesha. Pasi Azemi kishte hall mos më kishte bezdisur. Nuk kaloi shumë kohë dhe u ndala rishtas te karburanti. Pyeta për Azemin dhe më thanë që kishte ikur në Itali familjarisht. Më pikoi në zemër.
M’u dhimbs se humbëm një shqiptar të mirë, punëtor e familjar, që nuk i trembej e as zoritej punës. Ia bëmë peshqesh Italisë pasi pronarët shqiptarë janë nga raca e barkthatëve në tru që banojnë në rezervatet e vilave kodrave të Tiranës ku me siguri diskutojnë sesi t’i mbajnë skllevërit me 200€ rrogë, në mënyrë që ata të paguajnë një natë hoteli në Piazza del Popolo në Romë me 1.500€ nata.
Dëshiroj më të mirën për Azemin dhe familjen e tij, pasi e meriton. Dhe uroj që një ditë të kthehet dhe hapë biznesin e tij, ku e siguroj që do më ketë klient të rregullt dhe do t’i bëj gjithmonë publicitet.
