Nga Alfred Peza
Nga tifozët më të zjarrtë dhe deri tek më indiferentët rreth zhvillimeve politike në Shqipëri, me siguri që pasi e kanë parë, janë rrekur ta kuptojnë atë që ndodhi këtë fundjavë me protestën e opozitës, duke dashur që nëpërmjet saj të shikojnë të ardhmen e afërt të zhvillimeve në vend. Pra, pasojat që ajo mund të sjellë për politikën, qeverisjen dhe jetën e gjithësecilit prej tyre. Pyetjet pothuajse janë të njëjta në këto raste dhe ato konvergojnë fillimisht tek kërshëria e statistikave:
A ishte një miting i suksesshëm, apo i dështuar? Pjesëmarrja ishte masive, apo jo? Ishin më shumë apo më pak se herën e kaluar, apo se çdo herë tjetër? Kishte apo nuk kishte dhunë? Kishte apo nuk kishte frymë? Entuziazëm, a kishte? Po surpriza? Frikë? Terror? Si mund ta ketë përjetuar të gjithën këtë Basha, Berisha e Monika? Po Meta? Po Edi Rama, si mund të jetë ndjerë? Pas kësaj, mazhoranca dhe opozita do të dalin më të fortë, apo më të dobët? E kështu me radhë.
Në kakofoninë e krijuar nga propoganda e opozitës dhe e mazhorancës bashkë me mediat rrotull tyre, çdokush që do të dëshironte të merte përgjigje sa më të sakta, do të ishte e udhës që të “pajisej” me një doracak të komunikimit publik, rreth zhvillimeve politike. Një libërth “rregullash” dhe “kodesh” që mund të përdoret gjerësisht e lehtësisht si udhëzues mësimor ose praktik, me anë të së cilës mund të sigurosh çelësin e një dere që të mundëson hyrjen në një hapësirë të re që të lejon të shohësh më qartë, përtej fasadës së propogandës.
Përsa i përket pjesëmarrjes masive ose jo në protestë, besoj se për këtë ka më pak dilema se për çdo gjë tjetër në këtë epokë ku jetojmë. Sepse këtë e ka zgjidhur teknologjia, mediat, celularët, kamerat televizve, aparatet fotografike e deri tek dronët. Sado që të mundohesh për ta zmadhuar apo zvogëluar realitetin, në epokën digjitale, këtë gjë do ta kesh gjithnjë e më të pamundur që tia arrish.
Pasi e ke parë realitetin me sytë e tu nga fotot, videot, transmetimet live në rrjetet sociale, në youtube, mediat online e deri tek mediat tradicionale me në krye televizionet, atëherë mund ta analizosh fare lehtësisht atë që ka ndodhur. Përshembul: Nëse pjesëmarrja është e ulët, tregon se kauza e asaj force apo kahu politik që e ka thirrur këtë protestë ka qenë e pabesueshme, e sforcuar, jo realiste, jo e sinqertë, jo parimore dhe e papërputhuar në praktikë, me atë që është propoganduar prej saj në teori.
Konkretisht protesta e 26 majit e thirrur nga opozita, për nga pjesëmarrja e asaj që u pa në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit” në Tiranë, mund të konsiderohet si një ndër më të dobëtat që PD dhe aleatët e saj kanë zhvilluar pas 2013. Për të mos i dhënë shumë kohë medias dhe opinionit publik për ta evidentuar masivisht këtë fakt të dukshëm edhe me sy të lire, organizatorët e protestës, dukej që ishin nën presion për ta mbyllur atë edhe më shpejt sesa ajo filloi. Fillimisht ishte thënë se protesta do zgjaste 3 ditë. Më pas deri pas finales së Champions Leagues. Në kërkesën drejtuar Policisë së Shtetit u shëna kohëzgjetja 4 orë, por si përfundim e gjitha u mbyll Brenda dy orëve.
Në rreth 100- 120 minutat e dinamikës së protestës, vetëm 10-20% të kësaj kohe e zuri dhënia e mesazheve politike dhe e shpjegimeve publike për arësyet e këtij tubimi nga ana e udhëheqësit të opozitës. Ndërsa pjesën tjetër të kohës, e zuri lëvizja në këmbë e liderëve nga nisja në godinën e SHQUP-it, marshimi drejt Kryeministrisë dhe më pas rikthimi në selinë e PD. Një rikthim nëpërmjet rrugës më të gjatë; mespërmes bulevardit, për tu kthyer tek pedonolja dhe pasi bënë ndalesën tek zyra e Fatmir Xhafajt në ministrinë e Brendshme, e përfunduan atje nga ku edhe e nisën.
Ishte hera e parë që në një protestë si kjo, mbahej vetëm një fjalim. Edhe ai ndër më të shkurtrit që ka mbajtur Lulzim Basha në tribunën e prostave kombëtare që zhvillohen në Tiranë, qëshkurse ai u zgjodh kryetar i PD. Menjëherë pas kësaj, ai i ftoi njerëzit që të marshonin bashkë me të në bulevard drejt “Kalit të Skënderbeut”, në mënyrë që masa të përzihej dhe të ishte gjatë gjithë kohës në dinamikë lëvizjesh kaotike, duke mos qëndruar në vend për një kohë të gjatë.
Nga ky lexim i thjeshtë “fotografik” e “sasior” i protestës, mund të shkosh tek “një kapitull” tjetër i dorcakut që të mëson të kuptosh pjesën cilësore, ose thelbin e saj. Ky hap të lejon që të zbërthesh “kodet” që çuan tek kjo situatë. Përgjigja pas kësaj bëhet edhe më e thjeshtë. Mjafton që të pyesësh: Çfarë kauze kishte opozita këtë radhë? Përgjigja është: Audiopërgjimin e vëllait të ministrit të Brendshëm Fatmir Xhafaj, ku pretendohet se ai drejtonte trafikun e drogës në Vlorë me mbulimin e qeverisë. Bukur deri këtu.
Pas kësaj, pyetjet që shtrohen janë: Kush ishte autori i përgjimit? Babalja. Çfarë tha ai? Nuk e kam bërë unë. Kush e kishte bërë? Një gazetar. Çfarë tha gazetari? Unë i dhashë mjetet, por nuk isha aty kur Babalja e bëri përgjimin. Dakord. Ky ishte edhe shkaku, pikënisja që formësoi ditë pas dite nëpërmjet betejash publike, politike dhe mediatike kauzën që çoi tek protesta e 26 majit nga ana e opozitës. Babalja pra është kryepersonazhi i gjithë kësaj historie. Gozhda e Nastradinit, ku opozita vari xhaketën për të zhvilluar mitingun e saj të radhës.
Pyetjet që lindin pas kësaj janë: Ku ishte sot heroi Babale? Askush nuk e pa në protestës. As në tribunë, as në shesh, as në media. A e përmendi Kryetari i PD në fjalimin e protestës, emrin e kryeheroit, kryepersonazhit, pronarit të “Gozhdës”, pra emrin e Babales? Jo. Po përgjimin e tij? Jo. E kështu, pa e kuptuar as vetë, ti ke mbërritur në fundin e doracakut dhe e kap veten duke pyetur i habitur: Jooooo…? E pseeeee?
Përgjigja e fundit është: Sepse… ashtu është një muhabet! Mirupafshim në mitingun e radhës.
