Me flokët dhe portretin thuajse si të së ëmës, Elonës, e para që binte në sy në sallonin e shtëpisë ku po qëndronte dje, për ditë të fundit, trupi i shkrimtarit Dritëro Agolli, ishte Ana, mbesa e parë dhe e preferuar e gjyshërve.
Buhavitja dhe e kuqja që i kishin marrë sytë e shkruar i dalloheshin që larg.
Që nga mbrëmja e një nate më parë, kur ishte kthyer nga Parisi ku jeton e punon, kishte kaluar orë të gjata duke qarë, shkruan “Panorama”.
Ana nuk rrinte gjithë kohës në dhomën ku hynin e dilnin gratë (ishte bërë pritja tradicionale e njerëzve, gratë në sallonin e shtëpisë, burrat në apartamentin përballë). Por as në dhomat e tjera të shtëpisë nuk mund të fshihej gjatë.
Dukej sikur bënte ecejake të paqëllimta, i afrohej së gjyshes, ulej pranë saj për t’u larguar nga papërmbajtja e lotëve të radhës, shkruan “Panorama”.
Sadije Agolli, megjithëse e lodhur nga ditët, muajt, e deri vitet e gjata të përkujdesjes, ishte ulur tashmë në vendin që dikur qëndronte Dritëroi për të pritur e përcjellë miqtë.
Dukej e fortë njësoj si atëherë, kur rrinte në dhomë jo vetëm për të mirëpritur njeriun që kishte ardhur t’i vizitonte, por edhe për të plotësuar kujtimet a historitë e të shoqit.
Sadija nuk qante! “U kam kërkuar edhe fëmijëve, nipërve e mbesave, të mos qajnë! /b.d
