Nga Luan Rama
Prej Bujar Hudhrit, botuesit të veprës së Kadaresë, e më shumë se kaq, njeriut që iu dha Atij me përulësi dhe kushtim fisnik e shembullor, kam ndër disa, edhe një kujtim të vyer nga takimet me shkrimtarin tonë të madh; një fragmet bisede ndërsa flasim për Dritëronë dhe miqësinë mes tyre.
Njëri Kadare e tjetri Dritëro, edhën si bekim për letërsinë shqipe dhe iu bënë asaj shpirti e fytyra e një epoke, e një kohe letrare, lartësitë e të cilës ende nuk janë kapërcyer dhe që përjetësisht do të mbajë emrin e tyre.
“- Unë s’e kam luftuar kurrë, por as ai nuk më ka luftuar. Kemi patur një mirësi të hershme”.
Kështu thotë Ismail Kadare.
E sot, në 90-vjetorin e lindjes së Tij, duke e ndarë me ju këtë copëz bisedë, bashkë me nderimin e epërm që Kadaresë ia kemi detyrim, dua të përveçoj gjithaq edhe mirësinë e njerëzishme, që prej shkrimtarësh si Ai, na vjen si dëshmi e si kumbari, shenjtëruar me emrin dhe veprën e një jete të përjetshme.
