Marcos Rodríguez Pantoja, i njohur si “fëmija ujk i Sierra Morena” apo “Mogli i Spanjës”, ndërroi jetë në moshën 80 vjeç në Ourense.
Historia e tij ishte një nga rastet më unike dhe të rralla të një fëmije që jetoi për vite me radhë larg shoqërisë njerëzore, duke u rritur midis ujqërve.
Sipas ‘20minutos’, nga 80 vitet e jetës së tij, 12 i kaloi fjalë për fjalë në natyrë, pa praninë e njeriut dhe vetëm me një tufë ujqërsh si shoqëruesin e tij të vetëm. Ai më vonë deklaroi se ato ishin vitet më të lumtura të jetës së tij, në kontrast me fëmijërinë e tij të vështirë, e cila u shënua nga mjerimi, abuzimi dhe uria.
Marcos lindi në vitin 1946 në Aniora, Kordoba. Në moshën vetëm tre vjeç, ai humbi nënën e tij, e cila vdiq duke lindur fëmijën e tetë të familjes. Babai i tij u martua përsëri, por njerka e tij, e cila tashmë kishte një fëmijë nga një martesë e mëparshme, dyshohet se e abuzoi atë që në moshë të re.
Në vitet në vijim, familja u vendos në Fuencaliente, në rajonin Sierra Morena. Sipas La Vanguardia, kur Marcos ishte vetëm gjashtë vjeç, familja e tij ia shiti një fermeri bagëtish, i cili e dërgoi të jetonte me një bari në një shpellë në rajonin malor të Cardenias.
Disa kohë më vonë, bariu vdiq dhe djali i vogël mbeti vetëm në natyrë. Ishte atëherë që ai ra në kontakt me ujqërit, të cilët, sipas rrëfimit të tij, e pranuan dhe u kujdesën për të si anëtar të tufës:
“Kontakti i parë që mbaj mend me ujqërit është se rashë në gjumë me këlyshët e tyre”, tha ai në një intervistë të vitit 2010.
Markosi ia doli të mbijetonte në zonën e vështirë, pasi kishte fituar tashmë njohuritë bazë nga bariu. Për 12 vjet ai jetoi i izoluar nga njerëzit, duke mësuar të lëvizte në natyrë, të gjente ushqim dhe të komunikonte me tinguj.
Siç e kishte përshkruar ai, ai jetoi “si një nga ujqërit”. Ai kishte zhvilluar një mënyrë të veçantë komunikimi me kafshët, duke përdorur tinguj dhe ulërima, ndërsa kishte mësuar gjithashtu të imitonte këngët e zogjve, të thërriste drerët dhe të bënte flauta të improvizuara nga druri.
“Nëse doja të peshkoja, shkoja në lumë. Nëse doja një lepur, e kapja. Nëse doja një dre, i thërrisja prindërit e mi, ujqërit, me ulërima”, kishte thënë ai.
Në vitin 1965, në moshën 19 vjeç, ai u vu re nga Xhandarmëria Spanjolle. Meqenëse po bërtiste dhe po bënte sikur nuk bënte mirë, policia e lidhi dhe e çoi përsëri në Fuencaliente. Murgeshat dhe një prift u përpoqën ta mësonin të fliste, të vishej vetë, të ecte drejt dhe të përdorte përsëri takëmet.
Më pas ai u shtrua në spital në Spitalin e Konvalesencës së Fondacionit Vallejo në Madrid dhe, kur u vlerësua se mund të kthehej në shoqëri, u transferua në Majorka, ku jetoi në një hostel dhe punoi për të mbuluar shpenzimet.
Megjithatë, jeta mes njerëzve nuk ishte kurrë e lehtë për të. Ai vetë kishte përshkruar ndjesinë sikur njerëzit nuk e kuptonin dhe se kishte vështirësi të përshtatej me rregullat e shoqërisë.
Pavarësisht vështirësive, Marcos ia kushtoi një pjesë të madhe të jetës së tij natyrës dhe u ftua nga bashkitë dhe organizatat për të folur rreth përvojës së tij me kafshët. Ai kishte një dobësi të veçantë për fëmijët, të cilëve u fliste shpesh për nevojën për të dashur dhe për t’u kujdesur për kafshët.
Njerëzit që e njihnin e përshkruanin si një “Mowgli spanjoll”, një njeri i lidhur me tokën, ajrin dhe natyrën. Ai kurrë nuk e fshehu se vitet më të lumtura të jetës së tij ishin ato të kaluara me ujqërit.
Në vitet e tij të fundit ai jetoi në Rande, pranë Ourense, ku u prit nga Manuel Barandela Losada, një oficer policie në pension të cilin ai e quante “shef”. Pas vdekjes së tij, një familje holandeze mori përgjegjësinë për ta mbështetur atë.
Historia e Marcos Rodríguez Pantoja ka qenë objekt studimesh akademike, librash dhe prodhimesh filmike.
Profesori Gabriel Yaner Manila, nga Universiteti i Ishujve Balearik, shkroi një tezë doktorature mbi historinë e tij dhe më vonë e shndërroi atë në librin “Kam luajtur me ujqër”.
Në vitin 2010, jeta e tij u soll në ekranin e madh me filmin “Entrelobos” nga Gerardo Olivares, në të cilin ai vetë u shfaq në fund të filmit.
