Nga Stefano Polli
Pak ditë nga atentati i Nisës, zemra e Evropës u godit dhe u dhunua edhe një herë.
Këtë herë ishte radha e Gjermanisë me nëntë të vdekur, shumë të plagosur dhe një paqartësi e madhe mbi qëllimin e një sulmi, që sidoqoftë policia gjermane do ta përcaktojë si një akt terrorizmi.
Një nga atentatorët – edhe për numrin e tyre ka ende paqartësi – flet gjermanisht, përcaktohet si qytetar gjerman dhe fyen të huajt.
Një tjetër (i njëjti?) ka ulëritur Allahu Akbar (Zoti është i madh – shën. i përkth.), sipas CNN-it.
E pamundur, edhe shumë orë pas hapjes zjarr, të arrish në një përfundim dhe të bësh një analizë me fakte shteruese.
Por, një fakt mbi të cilin mund të arsyetojmë ekziston: Evropa është në qendër të sulmeve të natyrave të ndryshme me një ritëm të paprecedent.
Mund të goditet me një sulm terrorist të studiuar dhe të sinkronizuar si edhe me pjesëmarrjen e shumë atentatorëve në si Paris apo Bruksel.
Ose, një sulm terrorist, mund të bëhet vetëm me një islamizim të shpejtë. Ose jo. Mund të goditet me një kamion, me një sëpatë në një tren, me një pistoletë.
Po goditet, ama.
Po goditet një Evropë e shtangur nga habia dhe e brishtë, e druajtur dhe e pambrojtur, e prekur nga krizat e mëdha të fillimshekullit, nga kriza e thellë ekonomike deri te ajo e migrantëve dhe refugjatëve, nga lufta kundër terrorizmit te globalizimi.
Një Evropë pa përgjigje dhe pa solidaritet, pa kujtesë dhe pa kurajo.
Nata e gjatë e Mynihut duket si pasqyrë e natës së gjatë të Evropës.
