Ka pasur edhe kjo reformë në drejtësi “dëshmorët” e saj. Bëhet fjalë për ata politikanë që u dëmtuan në karrierën e tyre për shkak të zhvillimeve që lidheshin me procesin e reformës.
I pari ishte ish-ministri i drejtësisë Nasip Naço, i cili u silurua nga Meta, pas fjalëve që i shkonin nga ambjentet brenda LSI, se ministrin e kishte futur “në thes” Edi Rama. Ardhja e një dore të fortë (term i dyshimtë ky për dikë që nga ndërruar flamuj çdo gjashtë muaj) si Ylli Manjani, shënoi largimin e Naços, i cili ka qenë dhe mbetet gjithsesi një figurë e moderuar politike brenda LSI.
“Dëshmori” i dytë ishte Eduard Halimi, përfaqësuesi i PD-së në Komisionin e Posaçëm. Halimi u mënjanua me justifikimin për “arësye shëndetësore” për tu zëvendësuar nga njeriu i besuar i Berishës, Oerd Bylykbashi. Që nga ai moment Halimi thuajse u bë inegzistent. Zëvendësimi i tij me Bylykbashin paratha gjithë zhvillimet që pasuan më vonë, lidhur me Reformën në Drejtësi. Procesi u mor në kontroll nga Berisha, duke ia hequr nga dora Bashës.
Kurse “dëshmori” i tretë i reformës është padyshim Përparim Spahiu. Një mesazh në rrjetet sociale, ku ai sulmonte reformën, i kushtoi Spahiut përjashtimin nga grupi parlammentar i LSI. Çka i dha shansin atij që të konfirmonte edhe një herë (nëse ka pasur nevojë), besnikërinë e tij ndaj Metës.
