Nga Artur Ajazi
E ndërsa tranzicioni i stërgjatur duket se i ka lodhur shqiptarët, duhet thënë se e tillë nuk ndjehet edhe sot e pas afro 30 vitesh Partia Demokratike, forca e vetme politike në këtë vend që punon kundër gjithçkaje pozitive. Kundër integrimit, kundër rendit dhe zbatimit të ligjit, punon kundër reformave (që sa ishte në pushtet i pengoi) punon kundër investimeve, kundër integrimit, punon kundër lëvizjes së lirë të shqiptarëve (pasi e quan largim të tyre) punon kundër zgjidhjes së krizave, punon kundër imazhit pozitiv të vendit, kundër zgjedhjeve të lira, duke kompromentuar hapur misionin e saj.
Por në fakt kush është misioni i vërtetë i një opozite e cila sot quhet “ish opozita”, kush janë qëllimet dhe objektivat e një partie politike që, nga ku lind dhe ku perëndon dielli në këtë vend, vetëm nxin gjithçka. I turret qeverisë, ministrave, drejtorëve, deputetëve, kryetarëve të bashkive, i turret tregëtarëve dhe biznesmenëve duke i etiketuar “oligarkë” dhe duke i kërcënuar se “do ti arrestojë kur të vijë në pushtet”.
I turret me mllef ndërkombëtarëve, dhe nuk ka lënë ambasador të SHBA, BE dhe vendeve të tjera pa kundërshtuar, pa ofenduar, pa i vënë nofka duke treguar se misioni i saj real nuk është opozitarizmi. Djegia e mandateve, ishte një tjetër hije dyshimi për opozitën e vjetër, pasi doli jo vetëm kundër interesave të zgjedhësve të saj, pasi doli jo vetëm kundër çdo normaliteti të jetës politike në një vend demokratik, por kompromentoi rëndë misionin e saj, programin e saj, strukturat e saj. Por tashmë gjithçka ka ndodhur, dhe ka ndodhur me vetëdije të plotë nga lidershipi aktual, dhe kthim mbrapa nuk ka.
Kjo për faktin sepse deri sot shqiptarët nuk kanë parë dhe dëgjuar qoftë edhe njëherë të vetme “ndjesën publike” nga kryetari Basha për pengimin e reformave në drejtësi, për nxirjen e imazhit të vendit në dyert e kancelarive europiane, për fjalët, sulmet nxitjen dhe veprimet e pafalshme të turmave, që nga janari deri në qershor 2019, ndezën tym dhe flakë bulevardin dhe institucionet e shtetit në Tiranë. Pas gjithë këtyre ngjarjeve, dhe të tjerave që Lulzim Basha (dhe mbështetësit e tij Monika dhe Iliri) paralajmërojnë në shtator, me të drejtë çdo shqiptar që kërkon lirinë, demokracinë, rendin, qetësinë, ekonominë, investimet, integrimin, pyet “kush është misioni i kësaj opozite”.
Si mund të tolerohet një forcë politike të arrijë ekstremitete të tilla në një vend europian, duke shembur disa herë rradhazi ëndërrën shekullore të shqiptarëve, dhe askush të mos reagojë ? Shqiptarët e kanë bërë reagimin e tyre me votën e lirë, ndaj një partie politike që sillet në teori dhe praktikë sikur të jetonte diku larg, në Korenë e Veriut.
Interesat jetike dhe e ardhmja e këtij vendi, nuk mund të mbahen peng nga një ish-opozitë e cila u vetëlargua me ndërgjegje të plotë nga çdo përgjegjësi politike, dhe që sot e gjithë ditën punon me intensitet maksimal kundër gjithçkaje pozitive dhe kundër interesave të shqiptarëve. Gjithsesi është fat i madh, që në misionin e saj, ish-opozita e vjetër ishte dhe ka mbetur pakicë, dhe e tillë do të jetë deri në fundin e saj politik.
