Nga Armando Meta/
Historia e një vajze nga Manza, e cila me shumë zgjuarsi kishte arritur t’i merrte një zyrtari që punonte si Drejtor Poste një shumë prej 6 milion lekësh pa e takuar asnjëherë fizikisht por vetëm virtualisht, me premtimin e dashurisë, ishte me të drejtë historia më e lexuar në mediat online. Kjo histori, e cila doli në sipërfaqe falë denoncimit në polici të djalit që ishte mashtruar, në fakt është vetëm ‘Maja e Ajsbergut” e qindra historive të tjera që vetëm pëshpëriten ndër biseda tavolinash, por që nuk mbërrijnë në tryezat e policisë për një mori arsyesh. Pamvarsisht kësaj, kjo histori, dhe të tjera të ngjashme me të, gëlojnë prej kohësh në shoqërinë shqiptare. Nga ana tjetër kjo histori konkrete ngre një problematikë jo të vogël që ka të bëjë meshkujt e sotëm, të cilët duket se kanë filluar të humbasin sensin e realitetit dhe të dashurohen vetëm pas imazheve virtuale në rrjetet sociale.
Fuqia e manipulimit të imazhit, falë edhe teknologjisë, është sot në shkallën më të lartë. Femrat sidomos janë bërë mjeshtre në këtë drejtim. Kjo jo vetëm në huazimin e profileve pikë për pikë të imazheve të femrave nga çdo vend i planetit, duke i paraqitur si profile të tyre, por edhe falë retushimit në shkallën më të pabesueshme të vetë imazhit që ato kanë. Forma feminile gjithnjë e më shumë po tërheq meshkujt, të cilët janë shndërruar në ‘skllevër’ të imazheve virtuale që publikojnë femrat. E natyrisht që femrat e kanë kuptuar mjaft mirë këtë dobësi të meshkujve, ndaj janë të pakursyera për të ekspozuar hire, forma trupi, elementë intim, të cilat falë dhe retushimit shkojnë thuajse deri në perfekte. është pikërisht ky magnet që tërheq vëmendjen virtuale të meshkujve, të cilët nuk e lëshojnë më celularin nga dora në pritje të publikimit të një fotoje tjetër nga vajza që u ka bërë përshtypje.
Duke u dashuruar vetëm me formën ata kanë harruar rëndësinë e komunikimit real, të prekjes reale, të komplimentave të drejtpërdrejta me zë, të të ecurit krah për krah, të vëmendjes ndaj plastikës që merr portreti ndërsa tregojnë një ngjarje apo bisedojnë për gjërat që i shqetësojnë në jetën e tyre. Të kthyerit në skllav të virtualitetit i ka bërë meshkujt thuajse të pakumunikueshëm dhe në mjaft raste edhe persona me të cilët nuk mund të bisedosh thuajse për asgjë.
Jeta që rrjedh ndër xhamat e ftohtë të celularëve gjithnjë e më shumë po e nxjerr jashtë loje nevojën për komunikim dhe ndjeshmëri reale. Gjithnjë e më shumë duket jetojmë mes një bote gënjeshtrash ku aftësia më e madhe është kthyer ajo e manipulimit, pra e dukjes së asaj që realisht nuk është. Celularët e kanë bërë botën më të thjeshtë për të komunikuar me njerëz të njohur apo të panjohur. Por kjo nga ana tjetër ka ndërlikuar në përmasa shumë serioze komunikimin real me zë dhe me figurë. Viktimat më të shumta të kësaj situate duket se janë kthyer vetë meshkujt, të cilët të prirur drejt gjërave të lehta janë dhe më të ekspozuar për t’u manipuluar nga imazhet e retushuara. Përpjekja e tyre për t’u dhënë pas imazheve të përsosura i ka kthyer në viktima të përsosura. Ndaj meshkujt e sotëm janë vërtetë në një hall të madhë.
Në rrugët e Tiranës gjithnjë e më pak sheh çifte apo djem dhe vajza që bisedojnë. Të vetmit që na kujtojnë se institucioni i marrdhënieve reale mes meshkujve dhe femrave janë çiftet e moshës së tretë, të cilët në fund të jetës tyre të paktën kanë shpëtuar së qëni viktima të teknologjisë. Në përpjekje për të ecur me ritmin e kohës, duket se është humbur realiteti i prekshëm njerëzor. Forma gjithshka, thelbi asgjë duket se është motoja e ditëve të sotme. Ja pse meshkujt e sotëm, janë kthyer në viktima të përsosura të teknologjisë.
