Zhurma për përgjimet ka pasur dhe ka, në çdo kohë dhe nën çdo qeverisje, nota të forta politizimi. Edhe rasti i paisjes së përfolur të përgjimit, në ngarkim të palës italiane, nuk po bën përjashtim. Ajo që ndryshon në kohë dhe në hapësirë, është në fakt vetëm qëndrimi i aktorëve politikë, të cilët përpiqen të nxjerrin sa më shumë dhjamë për veten e tyre, nga këto skandale diku të vërteta e diku të sajuara.
Njëra ndër partitë që ka qenë në syrin e ciklonit, kur vjen puna tek përgjimet, është Lëvizja Socialiste për Integrim, e vetmja forcë politike që e ka provuar sesi është të bashkëqeverisësh edhe me Sali Berishën, edhe me Edi Ramën. Pas shtatë vjetësh në pushtet, partia e Ilir Metës e sheh veten sot sërish në qendër të skenës politike, duke u sjellë si një faktor përcaktues nga ana e peshës politike, por edhe duke flirtuar nga pak me të gjithë. Megjithëse formalisht nuk do të duhej ta bënte diçka të tillë, pasi është në qeverisje vetëm me njërën nga palët.
Ka një ndjesi të përgjithshme se skandalet e ditëve të fundit, pikërisht ato të ish-kryetarit të bashkisë Shukriu dhe ky i përgjimeve, mbuluan me zhurmën e tyre një skandal të tretë, faktikisht shumë më të rëndësishëm për nga përmasat dhe impakti që ka në imazhin e vendit tonë. Fjala është për skandalin Balili, i cili mori në shtypin grek emrin e “Eskobarit të Ballkanit”. Dihen lidhjet e ngushta politike që familja Balili ka pasur dhe ka me LSI, në Delvinë e Sarandë. A ishte kjo rrethana që opozita e shmangu qëllimisht këtë sigël politike nga akuzat për skandalin në fjalë, duke akuzuar në tym Ramën dhe Tahirin? A ishte kjo afërsi që përcaktoi indirekt edhe peshën e madhe që ju dha skandalit Shukriu dhe aparaturës së përgjimit?
Këto janë pyetje që i bën shumëkush sot. Ajo që s’po vihet re, duke lënë mënjanë teoritë e komplotit, është arsyeja ende e paqartë e sjelljes me dy standarte që LSI ka mbajtur ndaj skandaleve të përgjimit, në dy qeverisjet ku ka qenë pjesëtare. Kur në janar 2011 opozita socialiste denoncoi më të madhe faktin që ministria e mbrojtjes kishte blerë me urgjencë paisje të sofistikuara përgjimi, çka ka provokuar më pas edhe një hetim ende në vazhdim të prokurorise, LSI nuk u prononcua fare në lidhje me atë që po ndodhte brenda mureve të dikasterit të mbrojtjes. Nuk ka asnjë deklarim publik të partisë së Ilir Metës për atë skandal, i cili, duhet thënë, nuk kishte në mes ndonjë shtet partner, por qe thjesht një demarsh i pistë i qeverisë për të përgjuar opozitën.
Sot, kur afera e përgjimit ka qartazi edhe ngjyrat e një bashkëpunimi zyrtar me palën italiane, LSI ka një pozicion krejt tjetër. Është e artikuluar, hedh dyshime, bën supozime dhe kërkon drejtësi. Krejt normale kjo që po bën tani, por po aq anormale ajo që s’ka bërë dje. Apo dje e kishte fajin Saliu dhe kaq?!
