Nga Edona Haklaj
Letër kryeministrit të Shqipërisë, Edi Rama
Po ju drejtohem me një letër të hapur ju, kryeministër i vendit!
Po ju drejtohem nga halli dhe pse do doja shumë të ju isha drejtuar nga qejfi.
Po ju drejtohem, me shpresën se nga ju do marr një përgjigje edhe pse e di që ajo përgjigje nuk do vijë, ndoshta kurrë…
Por siç thotë Kypling unë do rri ne pritje, nga pritja pa u lodhur…
Po ju drejtohem ndoshta në atë mënyre siç nuk do e pranoja kurrë t’i drejtohem dikujt, po ju drejtohem në formë lutje.
Sot, një studente, një bijë e Tropojës, një bijë e Shqipërisë po ju lutet, po ju përgjërohet…
Sot po bie ndesh me të gjitha parimet e mia, me të gjithë ata kufinjtë që i kam vendosur vetes përgjatë këtyre viteve, sot po shemb gjithë ato kulte me të cilat jam rritur, dhe po i përgjerohem dikujt, po i lutem dikujt, në këtë rast ju.
Sot po ju drejtohem ju, unë jam ajo që po shkruaj, por në rreshtat e mi burojnë fjalët e zemrat e mijëra qytetarëve, mijëra banorëve, mijëra shqiptarëve, mijëra të huajve.
Fjalët janë të miat, zëri është i të gjithëve.
Zotëri! Të ju pyes diçka?
Keni dëgjuar ndonjëherë për nje vend alpin, të vogël të quajtur Tropojë? Një vend që mes gjithash fsheh brenda një bukuri marramendëse, një oaz bukurie të quajtur Valbonë?
Ma do mendja i keni dëgjuar këta dy emra, po sidomos këtë të fundit. Eshtë e pamundur të mos ua ketë shpuar veshët gurgullima aq e ëmbël dhe guximtare e lumit të saj.
U kujtuat tani? E dini për kë e kam fjalën?
Po pikërisht pra, për atë! Për atë vendin strehuar mes maleve, mes bjeshkësh, ku toka puth qiellin dhe hedh fryta në lum.
E keni gjetur fiks, për atë po ju shkruaj.
Po ç’ju lidh ju ose mua me Valbonën?!
Mua më lidh gjithçka zotëri, mua më lidh vetë fjala jetë, se Valbona për mua jetë është, ose jeta m’i ngjan Valbonës: herë e ashpër, herë e qetë, sa krenare aq e përulur, sa të merr me të mira, aq të hedh drejt shkëmbinjve.
Ndërsa ju, zotëri, s’ma merr mendja të mos ju lidhë asgjë.
E dini përse? Sepse besoj e keni të paktën një kujtim në atë vend, e keni të paktën një foto, ose një imazh të lehtë kujtimi ku puhiza e lehtë ju ka prekur faqet dhe melodia e ëmbël e ujit ju ka qetësuar mendjen e për një moment ju ka dërguar në një vend tjetër. S’ma do mendja të mos keni qënë të paktën një herë në Valbonën alpine, ose të paktën një herë të mos jetë hapur nje bisedë mes miqsh ku është përmendur emri i saj, ose, ose në takime zyrtare dhe konferenca ndërkombëtare kur ju keni treguar të tjerëve për bukuritë e vendit tonë s’ma merr mendja që s’e keni përmendur dhe Valbonën. Emri i saj të vjen vetvetiu, deshe, s’deshe. Pastaj kur keni bërë mbledhje dhe keni diskutuar për buxhet, për fonde, për statistika, për turistë besoj e keni dëgjuar dhe këtu emrin e Valbonës, kur ju kanë thënë që është rritur numri i turistëve në Shqipëri dhe një ndër vendet më të vizituara ka qënë Valbona.
Ju kujtohet apo jo?
Por…
Zotëri! Dje ndodhi diçka që nuk duhej të ndodhte, ose ndoshta ishte e kushtëzuar që të ndodhte në menyrë që unë t’u shkruaja ju.
Dje morën një vendim zotëri, e dëgjuat? Më mirë të mos e kishit dëgjuar dhe unë do doja shumë të mos e kisha dëgjuar.
Dje vendosën “përfundimisht” ta shuanin Valbonën dhe lumin e saj. Nuk dua të them përfundimisht, prandaj dhe po e vendos në thonjëza, sepse nuk dua dhe as nuk do e besoj që nuk do ta dëgjoj më këngën e atij lumi.
Dje, lufta e paepur e e nisur kohë më parë nxori humbës të gjithë tropojanët, të gjithë shqiptarët, të gjithë ata që e duan Shqipërinë, të gjithë humbëm, biles dhe ju zotëri! Dhe ju jeni një nga humbësit e kësaj beteje, pasi i vetmi fitues në këtë mes është emri HEC! Dhe a pranoni t’ia lini në dorë fitoren dikujt tjetër?
Ju, keni në dorë timonin apo jo? Prandaj bëni dicka se timoni po ju ikën nga duart!
Bëni diçka ju lutem që të mos jeni as ju as ne humbës!
Po ju lutem, po ju përgjërohem ashtu siç nuk i jam lutur as përgjëruar askujt më përpara!
Po ju lutem të vini dorën në zemër, po ju lutem me lot në sy!
Po ju përgjërohem sepse vetëm ju mund të bëni diçka !
Ju lutem zotëri! Mos i lini të na e shkatërrojnë Valbonën!
Mos i lini të na e prekin Valbonën! Ju lutem!
Do jem në pritje të një përgjigje nga ju, një përgjigje që uroj të vijë para se të jetë shumë vonë…
