Titulli është perifrazim i një kënge të hershme të këngëtares kosovare Gili. Biondja nga Prishtina ftonte të putheshin demokratët e socialistët, gjë që ka ndodhur shumë rrallë në këtë vend. Në vend të përqafimit mes tyre ka ndodhur tjetër gjë. E keni vënë re? Në kohë fushate të gjithë bëhen më të mirë. Sidomos partitë, deputetët e tyre, drejtërët e zgjedhur prej tyre, funksionarët e lartë dhe mbi të gjitha, ata që kandidojnë direkt. Edhe vetë qeveria bëhet më e mirë. Të gjithë premtojnë, kompiuterat prodhojnë projekte me ngjyra që do të ndryshojnë jetën e njerëzve, shahen më shumë kundërshtarët, por duhen më shumë votuesit. Mjafton të shkosh në një miting elektoral dhe mund të përqafohesh dhe të shtrëngosh duart me të gjithë ata që i sheh në televizior. Që si rregull janë të pasur që flasin me fjalë të mira për të varfërit.
Por sot erdhi një lajm vërtet i mirë për të varfërit. Kush nuk ka më lekë për të paguar bankën për kredinë që ka marrë, nuk do të dalë më në qiell të hapur që t’ja marrë banka shtëpinë. Do të ketë mundësi të tjera negociimi dhe rinegociimi. Po të kesh shtëpi të dytë nuk shpëton, por po e pate një të tillë, nuk je më i varfër, por i pasur. Dhe fushata bëhet nga të pasurit për të fituar zemrën e të varfërve.
Projektligji i fundit është një lajm i mirë, njëlloj si ai tjetri që nuk lejoi marrjen e shtëpive të atyre që nuk paguanin për energjinë elektrike.
Lajme të tilla ndodh që të bëjnë të psherëtish: pse nuk jemi gjithmonë në fushatë elektorale? Që t’u falet e shara atyre që dalin në televizor, që shajnë po ata që dalin në televizor, por puthin e përqafojnë fukarenjtë që i shohin nga televizori. Ata bëjnë dhurata në fushatë, si ky lajmi i sotëm i falimentit. Mirë do të ishte të kishte çdo dy muaj një fushatë. Të gjithë fitojnë kështu, edhe kur humbin.
