Nga Mimoza Maxhari / Profesore e Asociuar
Në përgjigje të guximit intelektual të Zj. Entela Kasi, për t’i thënë NDAL mediokritetit, papërgjegjshmërisë dhe arrogancës që vihet re në drejtues të institucioneve arsimore, të cilët po asfiksojnë dhe paralizojnë pasionin, përkushtimin dhe profesionalizmin e edukatorëve të një brezi, që janë e ardhmja e këtij vendi, po përcjell opinionin dhe sugjerime të miat për transformimin cilësor që do duhet të bëjë i gjithë sistemi ynë arsimor.
Po e bë këtë, sepse preferoj ta distancoj veten time nga grupi i atyre njerëzve që të habitur e të tronditur për aspekte të caktuara të realitetit të përditshëm, flasin nën zë me monologje që zor se i dëgjojnë edhe vetë.
Si një nxënëse e dikurshme e gjimnazit Qemal Stafa, por dhe si intelektuale në kontakt të vazhdueshëm me një brez që duhet përgatitur dhe ju duhet ofruar përkushtim dhe respekt, bashkohem me zërin e Zj.Entela me shpresë që kështu, secili në mënyrën e vet, kontribuon për ta ristrukturuar siç duhet gjithë sistemin e arsimimit në Shqipëri.
Arsimi duhet të jetë human në natyrë , që do të thotë, ai duhet të induktoj respekt për individët e tjerë.
Edhe tek ne, ky duhet të jetë misioni i arsimit:
- Kultivimi dhe Lartësimi i vlerave të përbashkëta për të gjithë njerëzimin.
Arsimi ynë, në realitetin e tanishëm të ballafaqimit që metodat e vjetra pedagogjike po kanë me teknologjitë e reja arsimore, apo dhe përpjekjeve tradicionale për pushtet të administratës së shkollës dhe nevojës për liri dhe kreativitet të atyre arsimtarëve me frymëzim mirëfilli demokratik, ende nuk po shkëputet, për të krijuar një identit të ri.
Personalisht, mbështes përdorimin e teknologjive të reja në arsim, POR ato, sado të dobishme që mund të jenë, nuk mund të jenë mjeti kryesor i ndryshimit të kërkuar në arsim, për ta zhvilluar atë në potencialin e tij më të plotë.
Mësuesi, mbetet për mua, burimi kryesor strategjik dhe teknologjik për zhvillimin pozitiv, jo vetëm të arsimit, por të krejt shoqërisë.
Cilësinë në arsim e përcakton profesionalizmi i mësuesit, kompetenca, vlerat morale dhe kapacitetet metodologjike dhe jo detyrimisht dixhitalizimi dhe mësimi me tableta!!
Sepse tashmë është e njohur pothuaj nga të gjithë, se aftësitë e nevojshme për të qenë mësues, nuk i përcakton dhe aq metoda dhe teknologjitë që i vihen në dispozicion sesa zhdërvjelltësia dhe adaptimi i tyre me problemet që hasin.
Për këtë arsye, në këndvështrimin tim, rruga kryesore për të mundësuar realizimin e transformimeve pozitive në sistemin arsimor nuk është përpjekja për Evolucion në Teknologji Arsimore, por masat serioze për Evolucionin në Kulturën e Arsimtarit.
Detyra kryesore e atyre që duan të përmirësojnë, zgjerojnë dhe forcojnë peshën e arsimit, është të rrisin vetëdijen kulturore të mësuesve, krahas përpjekjeve për të rrënjosur një kulturë dhe vlera pozitive në gjithë procesin e edukimit.
Mënyra më e mirë( jo e vetmja, por kryesorja) është ngjitja e mësuesve dhe nxënësve në nivelet e larta të vetëdijes kulturore, rritje kjo që përfshin përpjekjet e vazhdueshme për përsosmëri, nivel i lartë vetë- organizimi dhe krijimin e një mjedisi që ka si vlerë të tij veprimin.
Shtegu për arritjen e këtyre niveleve në arsim,është personaliteti i mësimdhënësit ( personalitet i cili është shumë më tepër se aftësitë profesionale / mësimdhënëse të mësuesit).
Ajo që shumë prej nesh e konsiderojnë të mjaftueshme, është pikërisht kultura profesionale e mësuesit, e cila jo rrallë herë kuptohet si e barasvlerëshme me kulturën personale të tyre.
Por, pa dyshim ato nuk janë të barabarta.
Në eksperiencën time të gjatë në arsim, [ Universiteti i Tiranës] e konstatoj tek studentët e mi pasojën e këtij dualitetit. Në vitet e fundit, gjithnjë e më shumë paraqiten rënëse, aspektet që materializojnë këto dy elementë përbërës të profesionit të mësuesit.
Veçanërisht për profesionin e arsimtarit, nocioni “kulturë profesionale” përfshin shumë më shumë sesa thjesht dhe vetëm dije mbi fushën profesionale. Krahas saj e bashkë me të edhe intelektin , mentalitetin, vlerat morale , karakterin , fisnikërinë dhe maturinë e ndërveprimit, potencialin krijues, nivelin e përgjithshëm të zhvillimit kulturor personal të individit.
Kultura profesionale, dhe në rastin e arsimtarëve,mund të provohet dhe dëshmohet drejtëpërdrejtë nga teste të ndryshme dhe rezultatet e mësimdhënies.
Kultura personale, në të kundërt, kuptohet vetëm indirekt – tek karakteri kanë dhe sjellja e nxënësit/studentit; elementë këto të cilat burojnë nga thelbi i marëdhënies që krijohet midis mësuesit dhe nxënësit. Një tip i tillë marëdhënieje, sikundër të gjithë e dimë, përfaqëson një univers më vete ku teknologjia, më së paku mund të jap rezultate.
Atje ku mbizotëron një marrëdhënie e mirë, me apo pa teknologjinë, shpirtrat e njëjtë do takohen dhe pa dyshim dhe zhvillime pozitive do të krijohen.
Personalisht, e quaj veten time me fat, se në rrugëtimin tim të shkollimit, kam pasur mësues që kanë inspiruar dhe kultivuar marrëdhënie nderi dhe respekti tek unë. Pikërisht këtë përpiqem të përcjell edhe unë në auditorët e mi.
Por, ajo që më së shumti e dyshoj është sesa SOT ndodh nje gjë e tillë, pra sa nxënësi po gjen tek mësuesi personin që mund ta konsiderojë si model për vetë- zhvillim.
Ndjesia ime është që arsimi sot po ecën si për inerci, sepse akoma nuk shoh një pozicionim të qartë për atë se cili do të jetë qëllimi dominant i këtij sistemi, pra në fokus të të gjitha politikave për arsimin është promovimi dhe zhvillimi i aftësive intelektuale, apo ai gjithashtu duhet të përfshijë edukimin e zhvillimin edhe të cilësive të tjera të tilla si vlerat, arsyetimi moral dhe angazhimi qytetar??
E që kjo të bëhet, do duhet patjetër që në stafet drejtuese dhe ekipet pedagogjike të institucioneve arsimore të jenë njerëz profesionalisht të aftë dhe me integritet të arrirë.
Nëse duam të ndryshojmë cilësinë e jetës së përbashkët, na duhet të ndryshojmë kulturën e njerëzve .
Ky proces i ndërlikuar, në një masë të konsiderueshme, varet nga kultura e Mësimdhënësve.
Le të bëjmë këtë të GJITHË!
