Ata thonë se ai është transferuar në një bunker nëntokësor. Ndoshta në Levizan, në verilindje të Teheranit. “Ai nuk është në Teheran”, i tha një zyrtar iranian Reuters, “dhe është në një vend të sigurt”.
Anëtarët e familjes mund të jenë në strehim me Ali Khamenein. Megjithëse vendndodhja e të preferuarit të tij, djalit të tij të dytë, Mojtaba, i caktuar për të zënë vendin e tij, nuk dihet. Ka ankth në rrethin e njeriut që ka udhëhequr dhe shtypur Iranin për 37 vjet.
Pas “Luftës 12-ditore” disa muaj më parë, ai e gjen përsëri veten përballë një sulmi të përbashkët nga Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli, objektivat e deklaruara të të cilit u shpallën nga Trump në një video në Truth. “Regjimi nuk mund të ketë kurrë armë bërthamore. Ky operacion është për të mbrojtur popullin amerikan nga kërcënimet nga Teherani, i cili është përpjekur të rindërtojë programin e tij bërthamor dhe po zhvillonte raketa balistike me rreze të gjatë veprimi të afta për të arritur Shtetet e Bashkuara. Ne do të godasim objektivat e regjimit dhe ato ushtarake, do të shkatërrojmë raketat e tyre, do të shkatërrojmë objektet e tyre të prodhimit të armëve, do të shkatërrojmë marinën e tyre”.
Këto objektiva nuk përfshijnë në mënyrë të qartë eliminimin e tij. Por ato sugjerojnë që vdekja e tij mund të jetë ndër objektivat përfundimtarë – megjithëse, për momentin, kjo është vetëm një hipotezë. Që nga vdekja e Hassan Nasrallah, udhëheqësit të Hezbollahut libanez, masat e sigurisë rreth Ajatollahut janë shtrënguar.
Mbrojtja e Khameneit i është besuar një aparati të menaxhuar nga Trupat e Gardës Revolucionare (IRCG), përmes njësisë së saj speciale, “Trupave të Mbrojtjes Vali Amr”. “Askush nuk i beson më askujt”, tha një burim, “është e qartë se Mossadi është gjithashtu ndër ndjekësit e tij më besnikë”.
Khamnei nuk ka shkelur këmbën jashtë Iranit që nga viti 1989, viti kur u kurorëzua Lider Suprem.
“Ishte një surprizë” kur ai u bë Udhëheqës Suprem pas vdekjes së themeluesit të Republikës Islamike, Ruhollah Khomeini”, tha për Corriere della Sera Gary Sick, i cili ishte kryenegociatori i Shtëpisë së Bardhë gjatë krizës së pengjeve të vitit 1979.
“Ai ishte një zyrtar i lartë në Këshillin e Komandës Revolucionare dhe kishte mbajtur një numër pozicionesh kyçe, përfshirë zëvendësministrin e mbrojtjes, por ai kurrë nuk kishte qenë midis atyre që e bënë revolucionin ose një nga udhëheqësit e tij. Ai ishte një klerik, por shumë klerikë të rangut të lartë nuk e konsideronin të kualifikuar për presidencën ose për të zëvendësuar Khomeinin”, tha Sick.
Megjithatë, Khamenei shërbeu dy mandate si president, duke filluar nga viti 1981, dhe u bë Udhëheqës Suprem në vitin 1989 me një amendament kushtetues.
“Dhe ata menjëherë e quajtën atë një ajatollah, edhe pse ai nuk ishte fare i tillë”. Ai ishte një hojatolleslam, një klerik i rangut më të ulët: kritikët gjatë viteve e tallën me nofkën “Shish Kelaseh”, që do të thotë “gjashtë vjet shkollë”.
Khameinit i mungon karizma e Khomeinit, por ai ishte në gjendje të ruante pushtetin dhe “flakëzën” e revolucionit islamik, falë aleancës së tij me konservatorët dhe Pasdaranin.
“Kur u bë udhëheqës në vitin 1989, ai i hapi derën Gardës Revolucionare në çështjet ekonomike dhe politike, veçanërisht për t’iu kundërvënë lëvizjes reformiste”, tha Mohsen Sazegara, i cili jeton në Amerikë që nga viti 2003 dhe përfundoi në burg kur u bë reformist.
Që atëherë, Udhëheqësi dhe Pasdaranët kanë mbështetur njëri-tjetrin.
“Dhe përgjatë kësaj rruge, Khamenei e ka transformuar Iranin në llojin e diktaturës që vetëm Shahu mund ta kishte ëndërruar”, tha Sick.
Me origjinë azere, si i ri, Ajatollah kompozoi poezi, veshi rroba të përditshme dhe foli për dashurinë e tij për letërsinë. Ai u martua me Mansoureh Khojasteh Bagherzadeh dhe ka gjashtë fëmijë: katër djem dhe dy vajza.
I njohur për stilin e tij të jetesës së tij të matur dhe asketike, ai e urren luksin.
Njëra dorë është pjesërisht e paralizuar pas një sulmi në vitin 1981 dhe i mbijetoi kancerit në vitin 2014.
Thuhet se ai refuzon dhuratat e çmuara, ose i shet ato, duke dhuruar të ardhurat për ata që kanë nevojë.
Ideologjikisht, Khamenei e paraqet veten si mbrojtës të vlerave të revolucionit islamik: drejtësisë sociale, pavarësisë kombëtare dhe qeverisjes islamike. Por modeli i tij i vërtetë është qartësisht autoritar dhe represiv, që synon të sigurojë mbijetesën e regjimit.
Ajatollahët burgosin, torturojnë dhe vrasin çdo formë disidence, siç e kemi parë me revolucionet e tentuara të viteve të fundit. Nga viti 2009, me Lëvizjen e Gjelbër, deri në vitin 2023, me Gratë, Jetën, Lirinë, ku mbi 20 mijë njerëz u burgosën dhe pesëqind u vranë. Duke supozuar se objektivat e Trump dhe Netanyahu përfshijnë eliminimin e Udhëheqësit Suprem, bëhet e rëndësishme të përpiqemi të imagjinojmë skenarët pas Khamenei.
Emri i djalit të tij të dytë, djalit të tij të preferuar, Mojtaba, ka qarkulluar për vite me radhë si pasardhës. Vrasja e udhëheqësit do të rrezikonte të shkaktonte konflikte të brendshme që do të përhapnin kaos në rajon, duke pasur parasysh ndikimin e tij mbi Sirinë, Libanin, Irakun dhe Jemenin.
Një grusht shteti ushtarak, një luftë civile ose një revolucion popullor nuk mund të përjashtohen. Reformistët mund të përpiqen të marrin pushtetin, ose një udhëheqës i diasporës mund të kthehet, si Princi Reza Pahlavi, i cili ka thënë vazhdimisht në muajt e fundit “Unë jam në dispozicion të popullit tim”.
