Nga Lorenc Vangjeli/
Një lajm i mirë vjen nga Italia. Më saktë ai është një lajm i mirë që mundi të shmangë mijëra e dhjetra mijëra lajme të këqinj që do të mund të prodhoheshin zinxhir në Shqipëri, por dhe në Evropë. Më shumë se gjysëm milioni prezervativë të falsifikuar, saktësisht 600 mijë të tillë, u sekuestruan në aeroportin italian të Fiumiçinos. Ngarkesa gjigante ishte e gatshme për të zbarkuar në Rinas. Prej Rinasit një pjesë do të shërbente për tregun vendas të qejfit dhe të sigurisë. Një pjesë tjetër ishte destinuar të merrte rrugët e Evropës, më saktë, xhepat e burrave që praktikojnë dhe eksperimentojnë seksin e sigurtë. Pikërisht kjo ishte dhe ironia më e hollë e fatit: të paguash për prezervativë që të garantosh seksin e sigurtë dhe ta pësosh pikërisht nga llastiku me ngjyrë.
Ka vite që me hapjen e tregut shqiptar ndaj Perëndimit që bie në sy një detaj jo pak i rëndësishëm. I njëjti mall që gjendet në vitrinë në Romë, në Paris, Berlin apo Londër gjendet dhe në dyqanet shqiptare, por me një nënfish të çmimit real. Marka, por dhe ambalazhi është identik, por ndryshon dramatikisht çmimi. Kështu është për tregun e veshjeve, për mallrat e modës, për produktet ushqimore e pothuaj për gjithçka tjetër që konsumohet në vend. Në fakt, tregu i vogël shqiptar është një hapësirë ideale për depërtimin e mallrave të të gjitha llojeve të cila fallsifikohen qoftë në Kinën e largët, qoftë në vende të tjera shumë më pranë Shqipërisë. Dhe në të vërtetë kjo është një industri shumë milionëshe, nga më të mëdhatë që garanton një bashkëjetesë të çuditshme mes botës së krimit dhe asaj legale të vitrinave me dritë. Ehstë një indistri që në dukje bën që të gjithë të duken dhe të ndjehen të fituar.
Megjithatë, a është kjo një gjë domosdoshmërisht e keqe, përveç faktit të mosrespektimit të të drejtës së autorit dhe të patentës? Përveç atyre që vidhen pothuaj legalisht ditë mbas dite dhe vetë ligjit.Padyshim që po. Por duke qëndruar të paktën tek veshjet, një produkt i falsifikuar në Tiranë shërben para së gjithash për të kënaqur vanitetin e kujtdo që shëtit me Armani e Valentino dhe ekspozon çantë e aksesorë Bvlgari. Eshtë një mënyrë për të trazuar shpirtëra dhe statuse të shpikur socialë deri në momentin që një prezervativ jo origjinal, pra problematik, mund t’i bëjë kujtdo gjëmën.
Dikur në Tiranë qeshnin me një anekdotë që tregonte për dilemën e një djali që ishte vënë në presion nga e dashura që t’i dhuronte ose një qen, ose një unazë me diamand. Djali vendosi të blejë unazën…sepse nuk ishte në gjendje të gjente askund një qen fallso. Sot gjërat kanë ndryshuar; është fare e lehtë të gjesh gjithçka fallso. Duke nisur e duke mos mbaruar me prezervativët, por duke vazhduar pafund me produktet bujqësore që janë OMGJ, me veshjet, parfumet, sjelljet publike, politikanët, betimet për kokën, interesin dhe hirin e shoqërisë dhe shumëçka tjetër që duket sikur rend të bëjë origjinale bindjen: edhe bota jonë e vogël shqiptare po bëhet dëshpërimisht shpejt botë imazhi e ambalazhi. Për imazh dhe ambalazh paguajnë të gjithë, imazhi, forma dhe ambalazhi është gjithçka, thelbi është vetëm një hiç shpesh jo i domosdoshëm.
