Nga Preç Zogaj
Kryeministri Rama nuk u mjaftua ta festonte si çlirim shtëngimin e duarve me presidentin Tramp pas ngrirjes njëvjeçare të çdo kontakti me administratën e tij. Në një sallë ku ajka e vendeve demokratike të Europës dhe botës shkëlqenin si fantazma me mospjesmarrjen e tyre në mbledhjen e parë të Bordit të Paqes, ai hodhi shumë mish në zgarë në fjalën e tij. Tej asaj që sugjeronte formati i takimit, modestia e vendit tonë në skakierën e politikës botërore, gama e interesave të Shqipërisë me vendet e familjes europiane ku aspirojnë të bëhemi pjesë.
Replikoi panevojshëm, pa i përmendur me emër, me vendet e BE-së që kanë refuzuar pjesëmarrjen në Bordin e Presidentit Tramp kryesisht për shkak të ekuivokeve dhe përcaktimeve në kundërshtim me kushtetutat e tyre kombëtare të dokumentit themeltar të Bordit të Paqes. I fshikulloj me shprehjen “s’kanë turp” vendet e familjes euroatlantike që kanë sponsorizuar tribunalin e Hagës për Kosovën ku vetë është investuar personalisht për votimin e tij nga Kuvedi i Kosovës. E quajti OKB-në një gjigand në agoni, duke tejkaluar edhe kritikët më të mëdhenj të saj. E gjithë kjo në një kohë kur vetë zoti Tramp në fjalën e mbajtur ishte kujdesur ta rikthente plotësisht në hullinë e rrezolutës së OKB-së nismën e tij për Bordin e Paqes dhe ka gjasa të jetë duke menduar rishikimin e dokumentit themeltar. I vetëdijshëm se pa pjesëmarrjen e fuqive të mesme demokratike nga Kanadaja në Europë e me gjerë, që janë supërfuqi e shkuar superfuqisë si bashkësi, Bordi i Paqes jo vetëm nuk i shijon por edhe nuk mund të ketë suksesin e pritshëm. I vetëdijshëm, ma merr mendja edhe për tjetrën, që me njëanshmërinë eventuale SHBA-të mund të prishin OKB-në, por nuk mund të krijojnë një tjetër të ngjashme me vendet që u takuan pardje në mbledhjen e parë të Bordit.
Zoti Rama e shfrytëzoi ndërkaq minutazhin e tij të ngrinte çështjen e katër ish- krerëve të UÇK-së dhe të shtetit të ri të Kosovës, Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Jakup Krasniqit dhe Rexhep Selimit, prej pesë vitesh të paraburgosur në Hagë. Dihet se paraburgimi i tyre, i pashembullt në tokën e Europës, ka indinjuar miliona shqiptarë. Akoma më shumë pretenca së fundi e organit të akuzës që ka kërkuar dënime me 45 vite burgim për secilin. Nga kjo pikpamje, nëse do të ketë rezultat, ngritja e çështjes së tyre në praninë e Presidentit të SHBA-ve do të mbetet në rekordet e qëndrimeve burrërore të politikanevë shqiptarë në forumet ndërkombëtare.
Ndërkaq, shfrytëzimi i rastit në takimin e parë inaugurues me tematikë të përcaktuar të Bordin të Paqes, teknika e futjes në ngasje të të zotit të shtëpisë, shfrimi “turp-turp” ndaj vendeve demokratike që kanë financuar Gjykatën Speciale për Kosovën në Hagë janë gjithsesi problematike. Aq sa japin shpresë për një rezutat të mirë, po aq mund të përfundojnë si në shprehjen “shkon të vesh vetulla dhe nxjerr edhe sytë”.
Të lemë mënjanë faktin e diskutueshëm a mund të përfshihej jashtë rendit të ditës një çështje gjyqësore në proces ku gjykata, e vetmja që bën drejtësi, nuk e ka thënë fjalën e vet. Të lemë mënjanë a kishte dhe a ka Shqipëria kanale dhe tribuna të tjera ku të argumentojë duke pritur reagime dhe angazhime çështjen e të katërve, para se ta plaste në formën që zgjodhi kryeministri Rama, pa marrë mbrapsht asnjë reagim, në mos habinë e zyrtarëve amerikanë që me siguri janë të mirëinformuar për atë që po ndodh në Hagë.
Të ndalemi tek “teknika” e futjes në ngasje të Presidentit Tramp. Rama i kujtoi prokurorin Jack Smith, që ka hetuar Presidentin Trump për sulmet në Kapitol Hill të mbështetesve të tij në janar të vitit 2021. Duke i sjellë në vëmendje një armik, Rama ka llogaritur të zgjojë urrejtjen e Presidentit me shpresë se ai do të kapë telefonit pas takimit dhe do të bëje diçka. Sa do të fuksionojë kjo do ta shohim në ditët në vijim.
Nëqoftëse Tramp vendos të bëjë diçka dhe arrin të bëjë diçka në favor të Hashim Thaçit me shokë, Rama do ti meritonte dafinat e një Emil Zolaje, shkrimtarit francez, autorit të pamfletit të famshën “Unë akuzoj” në mbrojtje të oficerit Alfred Dreyfus, të dënuar padrejtësiht në Francën e fundshekullit të nëntëmbëdhjetë, çfarë pat shkaktuar një skandal të madh politik.
Nëqoftëse se nuk ndodh asgjë do të jetë më keq, sepse ndërkaq do të jetë konsumuar pa dobi një përpjekje ekstreme.
Nuk dihet a ka në dorë Tramp të ndërhyjë në një çështje gjyqësore dhe a ka marrë përsipër të bëjë diçka. Nga ana tjetër nuk përjashtohet të jëtë bezdisur t’i kujtojnë në mbledhjen e parë të Bordit të Paqes fantazmën e Jack Smith. Nuk përjashtohet që, vetë ai apo stafi i tij, të jenë befasuar që kryeministri i një vendi të vogël e ka lexuar nga larg si hakmarrrës të tërbuar, peng inatesh të pashuara, narcizist që ka nevojë të dëgjojë lëvdata dhe t’i shajnë armiqtë në sytë e botës, si dikë mbi drejtësinë apo armik të drejtësisë, e tjerë e tjerë. Pra fiks çfarë thonë për Tramp kundërshtarët e tij në një lexim skematik dhe servil nga kryeministri shqiptar.
Ekziston një kategori poltikanësh të cilët nuk i përcakton ideologjia por tipologjia. Janë të ngjashëm edhe kur pozicionohen në antipode të spektrit politik. Rama ngjan të jetë trampist në ektravagancat, në ekzibicionizmin e tij, e tjerë e tjerë.
Në revoltën e tij për atë që po ndodh në Hagë shohim të atashojë frustrimet e muajve të fundit nga drejtësia në Shqipëri, përpjekjet për t’ju bërë pengesë tani që drejtësia po hyn në zemër të qeverisë së tij. Ditën kur ia bëri fora në mbledhjen e Bordit të Paqes u dha lajmi se kishte firmosur ndryshimet në Kodin e Procedurës Penale me mendjen top për t’i miratuar. Pa marrë parasysh paralajmërimet e forta nga Brukseli dhe Gjermania për çmimin që do të paguajë Shqipëria. Përkundrazi: më i motivuar pas kthimit fitimtar nga Uashingtoni prej nga vendet europiane mund t’i jenë dukur të parëndësishme në prespektivën fantomatike të prishjes së BE-së. Do të ishte një gabim strategjik i trefishtë i tij. Me BE-në që veç forcohet, me SHBA-të që nuk lëshojnë pe për asnjë arsye për rrugën që ka marrë SPAK dhe po merr edhe GJKKO. Me Presidentin Tramp gjithashtu që siç është në natyrën e grandomanëve, nuk duron të ngjashmit. Ngaqë e bëjnë qesharak./mapo.al
