Nga Erion Hiluku
Sa herë ulem për të shkruajtur, në mendjen time ka diҫka që më kujton: s’ka shumë që dikush ka dhënë jetën që ti të shkruash në liri. Ka gjëra që i kam harruar, por këtë jo. Se kjo është një histori e fëmijërisë sime, e lidhur me fundin e diktaturës, me pushtimin e rrugëve dhe pastaj të institucioneve.
S’ka shumë, më besoni, se mirë e dini se nuk jam aq i vjetër. Ato ditë kur populli im kishte shpresë se më e mira është duke ardhur, ato ditë të gjata ku diktatorët tanë të oksiduar e kuptuan, se nuk ndalej më, se as plumbi nuk i ndalte.
Një eufori gëzimi e lirie na mbante në këmbë, na mbante në ajër me shpresë dhe ndjeheshim pjesë të historisë. Më në fund edhe prindërit tanë ja bënë bam.
Ҫdokush e ka një histori ku e kupton se është i lirë të lexojë, të mendojë madje edhe të shkruajë, dikush nga Jean – Paul Sartre, dikush nga Che Guevara, apo nga Papa Wojtyla…
Unë e kam dhuratë nga Visar Zhiti dheferri i tij i ҫarë.
Tani kur kaloj në atë rrugë, të zbukuruar për festat e 2020, e ndjej se jam mbi gjakun e tyre, mbi gjakun e atyre që e ҫliruan këtë bulevard, e nuk besoj se pllakat të lahen ndonjë herë mjaftueshëm.
Njerëzit shëtitin të qetë tashmë mbi këto pllaka të përgjakura. Madje edhe autoritetet shtetërore kalojnë sipër tyre me makinat luksoze, pa e prishur terezinë më gjatë. Duket sikur ҫdo gjë është nën kontroll tashmë, ferri Zhitit është harruar diku bashkë me ëndrrat për demokraci. Qeveritarët tanë në pamje të parë të lumtur, ju urojnë Gëzuar festat, duke u ҫlirurar nga ҫdo lloj përgjegjësie për 30 vjet dështim.
Kohë më të mira se sot nuk ka patur historia jonë, por e sigurtë është se ne meritojmë më shumë se kaq, ndaj kohët më të mira janë për të ardhur akoma. Kështu prindërit tanë, që aq shpesh i fajësojmë për këtë demokraci të dështuar, e kanë një moment në histori, ata e bënë, e sollën, megjithëse gjithcka tregon se nuk e përballonin dot…
Edhe fëmijët tanë do të na fajësojnë neve, për këtë demokraci patetike, për këtë kombin tonë pa shtet serioz, pa siguri, pa shëndetësi, pa arsim… po ju si nuk reaguat!? Kështu prindërit tanë e kanë një tregim serioz, ndërsa tregimi ynë është duke pritur 2020 minimalisht, është duke pritur protagonistë. Gëzuar, dhuroni Ferrin e Zhitit sivjet, është ballë kazani, noradrenalinë shpirtërore!
