Nga Astrit Patozi
Kisha dy arsye pse nuk u nxitova dje te “uroj” Presidentin e sapozgjedhur, Ilir Metaj.
E para, se prita radhen…
Por me e rendesishmja, se nuk doja ta prishja solemnitetin e gezimit te atyre qe e cuan si duke e mbajtur ne barrele drejt majes se shtetit, por edhe merzine e atyre qe u zhgenjyen nga zgjedhja e tij, pasi kishin pritur dicka tjeter.
I vetmi qe kishte nje arsye per ta mbeshtetur dje ne parlament ishte Ben Blushi, por pikerisht ai votoi kunder.
Dhe arsyeja e vetme ishte se ata te dy kane qene shoke gjimnazi.
Te gjithe te tjeret, bene te kunderten e asaj qe donin.
LSI votoi me shpirt nder dhembe, se ua kishte futur Edi Rama.
Ndersa Partia Socialiste votoi me inat sikur po firmoste, jo per zgjedhjen, por per internimin e Ilir Metes.
Ky eshte presidenti qe duam, ne Shqiperine qe duam, me policine qe duam, me drejtesine qe shume shpejt do ta duam…
Mbetet per t’u konsumuar vetem akti i fundit nese do te kemi edhe opoziten qe duam…
