Nga Kimete Berisha
Ti hyn në këngën time, si në bahçen tënde….
A e keni provuar ndonjëherë të jini të vërtetë 100 për qind?
Kurrë s’besoj se e keni provuar:
të mos përshtateni,
të mos shtireni,
të mos aktroni,
ta thoni atë mendoni,
të rrezikoni që duke e thënë të vërtetën t’i largoni prej vetes të gjithë…
sepse e vërteta besohet se të lë n’vetmi…
Ne nuk guxojmë të jemi të vërtetë qind për qind, sepse pastaj ikin prej nesh.
Të gjithë e kërkojnë të vërtetën, me shpresë se nuk e gjejnë kurrë.
Goja vesh më vesh, vazhdimisht qeshim me zor (me forat e njejta që i kemi dëgjuar disa herë, se na vjen keq të mos qeshim e t’i themi shokut ‘po, e kam dëgjuar këtë mesele’;
-A më do?
Po more, qysh po pyet (vet me veti, dreqi mos e lashtë pa t’hëngër se m’ke teshë me pyetjen e njejtë).
-A je për drekë?
Jo se jam në dietë (vet me veti, qysh ta ha ushqimin ty, mos ma shkruft Zoti)!
Thua: ‘Më vjen shumë keq’ (vet me vete: po mirë e paske gjetë).
E kam parë një film ku një grup
shokësh vendosën ta kalojnë fundjavën bashkë dhe t’ia thonë njëri-tjetrit veç të vërtetën.
Në fund të filmit, u prishën të gjithë mes vete, se ajo që e ndjejmë, ajo që e mendojnë rrallë herë është e njejtë me atë që e themi, përveç kur dashurojmë-atëherë ndryshe, se dashuria nuk i duron mashtrimet!
Përndryshe, ti shpreh dhimbje për dikë që s’të dhimbset aspak (bile mendon se sherri yt që ta ka pas bë një të ‘keqe’ dikur, para shumë viteve, ia paska kthy Zoti).
A po e sheh?
Rri drejt se Zoti s’harron!
Ti shprëh gëzim kur nuk e ndjen, ‘prodhon’ artificialisht ndjenja që nuk i ndjen,
thua komplimente që nuk i mendon,
vetëm e vetëm
për të qenë pjesë e ‘shoqërisë’, për t’u dukur ‘normal’ , për të qenë i pranuar nga rrethi.
‘Bukur po dukesh’, u thua njerëzve kah të sillesh, pa menduar hiç se po duken bukur, sepse ti e di se ata kanë qejf kur i lavdëron, dhe pastaj bëhen shokë me ty!
Vazhdimisht buzëqesh (pa e ndjerë), veç për t’u dukur njeri i këndshëm e të thonë gjinja ‘ky është i sjellshëm’!
Flet për receta të kuzhinës, për të kaluarën, për thashetheme e intriga që i urren, veç për të qenë pjesë e një ‘grupi’!
Miqësia sot ndërtohet mbi rrena, se e vërteta shkatërron gjithçka!
Kaq shumë aktrojmë, sa nuk e dimë më se cila ndjenjë është e vërtetë.
E vërteta është e frikshme, rrena e zbukuron dhe e zbutë atë!
Unë kam provuar të jem e sinqertë qind për qind.
Para luftës punoja në një redaksi gazete.
Njëri aty që punonte (një personalitet i njohur që nuk dua t’ia përmend emrin), më dukej shumë bajat, me sy s’mund ta shihja.
Më dukej cinik, s’më pëlqente. Ama sillesha normal.
Çdo mëngjes kur shkoja në punë, më përshëndeste me fjalë të mira, e përshëndesja me fjalë të mira…
derisa një ditë vendosa t’i jap fund aktrimit.
Kur hyra në redaksi, personi në fjalë më përshëndeti si zakonisht, me fjalë të mira.
Ende pa u ulur, i thashë me zë të qetë:
A e di çka?!
Kush s’ma ka inati sa ti
Kujt s’ja kam ma inati se ty.
Edhe më urren-edhe të urrej!
Kjo që ia kemi mërzi njëri-tjetrit është normale.
Hajt, ta pranojmë realitetin e t’mos aktrojmë më mirësjellje se jemi lodhë te dytë…
Në zyre ishte i pranishēm një shkrimtar i madh dhe një gazetar tjetër shumë i mirë.
Unë isha shumë e re, fillestare në punë, ama mendjen ‘hu’!
Ata nuk e kishin pritur këtë sinqeritet prej meje, as veten nuk e njihja deri në këtë nivel.
Dhe ky bashkë-urryesi (intelektual i njohur) qeshi shumë, qeshën dhe ata dy të tjerët aq shumë, sa i lash të shkarraviteshin nga gazi në dysheme!
Prej se ia shpallëm njëri-tjetrin urrejtjen, u bëmë shokë, dhe sot e asaj dite e ruajmë respektin për njëri-tjetrin.
Unë e them mendimin tim, le t’kushton sa të kushton. S’ma ndin kush çka mendon për mua.
Por edhe ua bëj qejfin disave.
Ta zëmë shpesh herë i pyes të tjerët për gjëra që i di, sidomos në raporte personale, në mënyrë që mashkulli të ndjehet më i ditur se unë!
Ose, kur ndodhem para meshkujve që janë më të shkurtër me trup se unë, ashiqare zvogëlohem, që të ndjehemi të barabartë!
A kam nevojë të jem njeri i mirë!
Aspak!
A besoj në humanizëm?
Hiç!
A ndjej nevojë për dikë?
Jo.
Ani pse pra aktroj?
Veç që të dukem ‘normal’.
Të mos dukem ‘e çuditshme’
P.S. Nëse e them të vërtetën, mua më pëlqen teksti i këngës së ‘Bjelo Dugme’- ‘Ako
ima Boga’, sidomos refreni ‘Krejt shokët e mi kaherë i kanë shtëpitë e tyre, veç shtëpia ime ka mbetur pa kulm…
E nëse ka Zot, Ti do të digjesh në Ferr’.
Më pëlqen ky varg: ‘Kam parë ëndërr se si ti hyn në këngën time si në bahqen tënde’!
Kjo këngë serbe më pëlqen më shumë sesa kënga shqipe e kënduar nga Nexhmije Pagarusha me Jordan Nikoliçin ‘Kah pranvera’.
Jordan Nikoliç i ka kënduar Betejës së Kosovës, e ka frymëzuar Serbinë e Madhe, ama këngën ‘Kah pranvera’ e ka kënduar shqip, bashkë me Nexhmije Pagarushën!
Më pëlqen shumë poezia serbe-që shqiptari Bekim Fehmiu e ka lënë amanet: ‘Čovjek peva posle rata’!
‘Unë kam shkelur në gjak deri në gjunjë-dhe nuk kam më ëndrra!
Dhe, nuk më duket normal që një popull të frikësohet nga këngët e një këngëtari 71 vjeçar.
Nuk të bën patriot urrejtja ndaj armikut, por dashuria ndaj vendit tënd, të cilin e keni shëmtuar.
S’ka asnjë arsye për t’u frikësuar nga muzika!
Asnjë arsye për ta urryer këngën, përderisa teksti i këngës nuk është shkruar kundër teje apo shqiptarëve!
Relaksohu! Je vonuar të jesh patriot!
Ama, s’ka dert!
Kauzat falls janë qesharake! Prandaj, askush s’po qan për fatin tuaj ‘o ku-ku, çka ju ka gjetë, po shkon Brega në Korçë’!
Çfarë ‘tragjedie’ qesharake…
