Nga Mentor Nazarko
Me shumë të drejtë numri dy i LSI-së, Petrit Vasili, ndërsa fliste për largimet e drejtorëve të hipotekave, i drejtohej Ramës duke i thënë se tani Edi Rama po kritikon kryeministrin. Me shumë të drejtë, Tritan Shehu, një politikan me eksperiencë, thotë se Rama tani po bën dhe opozitën, etj., etj.
Mirëpo pikëpyetja nuk është pse Rama po bën këtë që po bën. Pikëpyetja është: po pse opozita, e ndarë, e bashkuar nëntokë dhe mbi tokë nuk bën atë që duhet të bëjë?
Kjo ngjan si lojë fjalësh, por nuk është e tillë.
A nuk është në pikëpamje të letrave, opozita më e fortë se kurrë:
LSI kontrollon shumë këshilla bashkiakë, në të cilat është në mëdyshje të dalë apo të mos dalë, kontrollon presidencën dhe ka shumë deputetë;
PD ka ende disa ministra në qeveri, pavarësisht dobësimit të tyre progresiv, pas humbjes drastike të zgjedhjeve nga ana e PD-së. Basha po e kontrollon vetë partinë, pas kufizimit të ndikimit të Berishës, thjesht në version mbrojtës të tij dhe të unitetit të partisë që si duket nuk ka forcë as të përçahet.
E atëherë, pse vallë, në këto kushte, Rama po bën edhe opozitën e vetes, duke e rishpikur veten?
Në të vërtetë, me këto që kryeministri është duke bërë, praktikisht ka marrë inisiativën politike. Nuk po them se po bën dhe diellin dhe shiun, por është vendosur në qendër të vëmendjes, me një inisiativë që nuk është thjesht populiste. Pjesët e opozitës merren me të, ose në ndonjë rast merren me një çështje të tillë si ajo e ujit, ku konstatohet shumë qartësisht përçarja e opozitës dhe dobësia e saj.
Me këtë që po bën, Rama praktikisht është duke rritur kapitalizimin e fitores së fundit elektorale, po e personalizon atë. Po ngrihet mbi nivelin e fitores së një partie politike, duke ia atribuar vetes meritat dhe duke projektuar një zhvillim të ri institucional dhe politik: luftë korrupsionit në nivelet e mesme, shkurtim të ndjeshëm të administratës, me sens modernizues.
Rama po vijon me një sjellje që në kohë të qeverisjes pati fillesat e saj (deideologjizimi i partisë së tij), që u fuqizua në zgjedhje (ngjyrat kuqezi), dhe sot po arrin në nivele maksimale vetëkorrigjuese: përtej së majtës dhe të djathtës.
Rama po tregon se nëse për të fituar mandatin e parë u mbështet tek shumë figura të diskutueshme, me të shkuar kriminale, por me potencial të madh elektoral, në të dytin ai është në gjendje të shkëputet pa mëshirë prej tyre, dhe të bëjë gjithçka vetë. Me ndihmën e popullit, nëpërmjet rishpikjes së vetes, me truke të reja, mbipolitike, jashtë kanuneve ideologjike.
Në këtë realitet të ri, në të cilin ne ende nuk kemi parë gjë akoma, ose kemi parë shumë pak, ai mbështetet nga numrat, nga popullariteti, nga kreativiteti i tij, aftësitë retorike, koniunktura rajonale dhe ndërkombëtare, përçarja e opozitës, nga aftësia e tij për t’u përshtatur, pa qenë i lexueshëm.
Ai po bën një lojë politike të re, në të cilën do duhet të përshtatesh, jo domosdoshmërisht të pësosh si po e bën opozita.
Në këtë lojë politike ku Rama ka inisiativën, nuk mund të fitosh me armë të vjetra politike, siç po bën PD-ja, vetë Basha në trysninë e rivalëve të vet, apo si po bën LSI-ja, me një gjuhë të ashpër në nivel qendror, dhe me bashkëpunim në nivel lokal, si imponohet nga loja e numrave.
Kjo lloj opozite që ka përballë Rama, në fakt është e çorientuar, veçse natyralisht e përçarë.
Ajo duhet ta kuptojë se jemi në kushte të tjera dhe të reja.
Nuk funksionojnë, nuk ngjit më stili i vjetër i akuzave; qytetari dixhital ngjan i tejkaluar përballë dëgjesave live ku shkarkohen pa mëshirë drejtorët që kanë patur peshë në fitoren e fundit të PS-së.
Duhet opozitë konstruktive, duhet opozitë e fokusuar tek ekonomia. Duhet opozitë e fokusuar tek personalitete të reja dhe inteligjente dhe jo tek të vjetrit që vetëm shprehin në mënyrë elokuente keqardhjen, dëshpërimin e tyre, pse koha i ka lënë mbrapa.
Duhet pajtim politik, duhet një Marrëveshje e re në lartësinë e sfidave që ka vendi, rajonale dhe ndërkombëtare. Duhen çelur negociatat me BE-në, sepse me një nivel të ri të marrëdhënieve me BE-në, Rama, qeveria do të jenë më të monitoruar se kurrë më parë.
Duhet paqe politike në terma të përgjithshëm, sepse në paqe të madhe, Rama e ka më të vështirë të funksionojë sesa në kohë lufte ku ai forcohet.
Po sigurisht në kohë paqeje, në kohë deideologjizimi, shpërfaqen aftësitë individuale, retorike, populizmi i një lloji tjetër të liderëve. Dhe Rama duhet kapërcyer dhe në to, përndryshe ai projekton sigurt dhe një mandat tjetër. Gjithmonë nëse po vetë nuk gabon, duke i dhënë opozitës bonuse të reja. /Konica.al
