Autobiografia e 3 herë fituesit të Topit të Artë, Marco Van Basten, u botua në dhjetor 2019. Ai kujton vitin 1995, kur u detyrua të tërhiqej për shkak të një dëmtimi të rëndë në kyçin e këmbës.
“E errët. Zvarritem me të katër këmbët. Më duhet të shkoj në tualet. Mezi rezistoj. Të mërzitesh në korridor është një ide e keqe. Por nuk mund të nxitoj.
Duhen të paktën dy minuta për të shkuar në tualet nga dhoma ime. E di me siguri. Për të hequr mendjen nga dhimbja, mendoj.
Nuk kam arritur kurrë në tualet përpara se të numëroja deri në 120. Pragu i dhomës është pjesa më e vështirë. Duhet të ngrej kyçin e këmbës, mos i prekni. Kontakti minimal nënkupton dhimbje të tmerrshme.
Ilaçet kundër dhimbjeve ndalojnë së punuari në mes të natës. Por nuk dua të zgjoj askënd. Ata nuk duhet të më dëgjojnë apo të më shohin.
Për dy muajt e fundit, udhëtime të tilla kanë përfunduar gjithmonë me sukses, megjithëse mendoj se gruaja ndonjëherë pretendon se është në gjumë.
Çdo hap më ka lënduar që prej tetë muajsh që më hoqën mbajtësin nga kyçi i këmbës. Mjeku premtoi se nuk do të përkeqësohej.
Unë kam qenë një futbollist profesionist që nuk mund të luaj më. Tani unë jam vetëm një sakat.
Ecja është ferr. Pra, zvarritja me të katër këmbët është e vetmja mundësi. Po i afrohem pragut: së pari “hyn” gjuri i majtë, e transferoj peshën e gjithë trupit tim.
Dhe vetëm atëherë, me shumë kujdes, lëviz këmbën time të djathtë mbi pragun. Zakonisht gjithçka shkon mirë, por këtë herë rrëshqis një peshqir që është në dysheme dhe prek dyshemenë me këmbën time të djathtë. Dhimbja më përshkon. Mundohem të mos bërtas, ankohem.
Mendoj për fëmijët që do të vijnë të lajnë dhëmbët në mëngjes. Ata tashmë jetojnë me një baba të vrenjtur, që shtrihet në divan për ditë të tëra.
Duke mbledhur forcat, duke zvarritur një metër e gjysmë të fundit, duke u ngjitur në tualet. Çfarë lehtësimi. Unë nuk skuqem, nuk dua të zgjoj askënd. Fillon rruga e kthimit në shtrat.
Unë jam gjithashtu i zemëruar me veten time. I besova mjekut, i cili tha se definitivisht nuk do të përkeqësohej. Por unë kam pasur dhimbje të tmerrshme për tetë muaj tani.
Dhe nuk e di se sa do të vazhdojë kjo. Milani më fton në ndeshje, por nuk dua të dal në publik me paterica. Është më mirë të ulesh në shtëpi, si një kafshë e plagosur. Më lini të qetë, në errësirë.
Dy vjet më parë isha një futbollist profesionist. Më i miri në botë. Tani po zvarritem me të katër këmbët dhe kam dhimbje.
Këtu është shtrati. Shpresoj të fle pak. Ndonjëherë nuk funksionon, nuk mund të fle për një kohë të gjatë. Cili është ndryshimi megjithatë? Nesër nuk ka asgjë për të bërë, do të gënjej përsëri gjithë ditën”.
