Nga Ben Andoni
Motivacioni i paradokohshëm nga ish-presidenti Ilir Meta për z. Osman Mema jepte në mënyrë të përmbledhur disa nga atributet e tij, që e bënë aq të veçantë për kryeqytetasit, por më shumë se kaq për të gjithë shqiptarët: ”Kam nderin të vlerësoj disa nga futbollistët, që me shumë dashuri kujtohen. Nderojmë sot Osman Memën me Mjeshtër i Madh nga familja që ndër vite ka nxjerrë futbollistë cilësorë. Osman Mema ka qenë një mbrojtës i shkëlqyer, vlerave sportive, qytetare e demokratike”.
Nga sot, ai do t’i mungojë shumë Tironës (qytetit dhe qytetarëve), familjarëve, por më shumë se kaq kujtimit të imazhit të një kryeqytetasi të mirë, aq i nevojshëm sot për këtë qytet kozmopolit. I ndjeri është një nga legjendat e ish-“17 Nëntorit” ndër vite dhe mbajtësi i trofeve të shumta, jo vetëm me të por edhe me “Partizanin”. Gjithsej shtatë të tilla, që ua kaloi edhe brezit të parë të vëllezërve Memaj sportistë, të tillë Haxhi, Beqir dhe legjendës tjetër Ali Mema. Kjo u përcoll tek brezat dhe cilido kujton tashmë dhe brezin e dytë dhe të tretë me Sulejmanin dhe Ardin.
Por në këtë kujtesë tashmë është shkëputur nga jeta një hallkë shumë e rëndësishme e saj dhe kjo lidhet me Osmanin, ai çuni i vogël tironc, që luante aq bukur futboll tek fusha e Shallvareve. Ai djali simpatik, aq i sinqertë, i dashur, i drejtë dhe guximtar, ai që kurrë nuk ta fshihte të vërtetën, siç thoshin miqtë e tij. Mbase këto janë tiparet, që do t’i përcjellin fëmijët e tij bashkë me kujtimin e sportit së të atit dhe mbi të gjitha një trashëgimie që nuk duhet të humbë. Ky mjeshtër sporti, që dha aq emocion për tifozeritë e Tironës dhe Partizanit dhe mbi të gjitha një lojtar që do të mbahet mënd gjatë për ndeshjet ndërkombëtare. Gardiani i Overatit, e konsideronin pas ndeshjes me Gjermaninë Perëndimore, kur e bllokoi lojtarin e famshëm të FC Këln në çdo cep të fushës. Emri i tij do të jetë protagonist përballë ”Beshiktash”, ”Cernomorec”, Rapid”, “Minerul”, ”Kilmarnok”, “Standard” dhe sidomos ”Ajaksit” të madh etj.
Identifikimi i gazetarëve të kohës ishte se: Mema shquhej për shkathtësinë, shpejtësinë, rezistencën dhe punën. Ai gjatë karrierës së tij luajti si mesfushor mbrojtës, por gjithsesi ai bënte inkursionet e tij karakteristike drejt sulmit, duke u bërë gjithashtu rrezik për mbrojtjet kundërshtare.(Shoqata ‘Tirana’)
Por për Tiranasit ai kishte peshën e emrit të qytetit, si pjesë e pamohueshme identitare e tij. Dinastia Arbana-Mema, nga ku vjen dhe ai, e kanë prejardhjen nga Arbana, një fshat në jug të kryeqytetit dhe pas një dekreti të qeverisë së Mbretit Zog, që u kërkonte familjeve të mos mbanin si mbiemër emrin e fshatit, qytetet ku jetonin apo origjinën, familja Arbana, u shndërrua në Mema, falë emrit të një lagje të vogël, në zonën e Arbanës, ku ishin rritur breza të tërë. Historia i përmend te rrugica “Zela”, e cila më pas do të shndërrohej si “Shyqyri Bërxolli”. Nga këtu nis rrugëtimi i të parëve të katër vëllezërve dhe sidomos Osmanit. Memajt do të kthehen për më shumë se një shekull jo thjeshtë në kujtesën më të mirë të Tiranës sportive, por pjesë e pamohueshme e identitetit të tij. Osmani e mbarte fare natyrshëm shpirtin e Memajve, ashtu si vëllezërit e tij, por më shumë se çdo gjë identitetin e Tiranës me dashurinë e pamatë për Tiranën dhe çdo lloj sfide për të. Ndaj humbja e Osmanit, nuk është thjeshtë humbja e “Mjeshtrit të Sportit”,1963-1964; “Mirënjohjes së qytetit të Tiranës”, 2000; “Legjenda e futbolli shqiptar”,2018 FSHF; por humbja e një qytetari autokton, që i ka dhënë pjesë të identitetit të tij Tiranës.
Osmani nuk e la kurrë dinjitetin që të barazohej me flirtin e përfitimit dhe interesit, që sot janë pjesë e shumë kinseve në qytetin tonë, ndaj sot e tutje do të kujtohet si modeli i një njeriu për të cilin Tirana duhet ta plazmojë në identitetin e saj sportiv dhe jo vetëm. Kurse familja do e përmendë gjithnjë si prindin dhe gjyshin e mirë, që u largua pas një sakrifice jo të pakët me shëndetin dhe sfidën e natyrës.
